Dzisiaj mówię o tym, co warto wiedzieć żyjąc z lub chcąc pomóc osobie cierpiącej na zaburzenia odżywiania. Dajcie proszę znać, czy taki odcinek był dla was pomocny. :) Zapraszam do wysłuchania dzisiej– Hören Sie #021 Jak pomóc? Odcinek dla bliskich osób cierpiących na zaburzenia odżywiania. von To Tylko Dieta sofort auf Ihrem Tablet, Telefon oder im Browser – kein A.Sz.: Jeśli posiadają wystarczająco dużo empatii, są otwarci na zmiany i pogłębianie wiedzy o specyfice zaburzeń odżywiania to nie jest to niewykluczone. Trudno jednak „wyjść z siebie i stanąć obok”, zobaczyć dziecko w innym, obiektywnym świetle, podobnie jak własną rodzinę. Taką możliwość daje terapia. Często też Osoby z zaburzeniami odżywiania często mają zaburzenia lękowe, depresję lub zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Dieta i głodzenie się. Stosowanie diety zwiększa ryzyko rozwoju zaburzeń odżywiania. Głodzenie wpływa na mózg, wpływa na zmiany nastroju, sztywność myślenia, niepokój i zmniejszenie apetytu. Bulimia, znana również jako bulimia nervosa, jest poważnym zaburzeniem odżywiania, które charakteryzuje się nawracającymi epizodami jedzenia nadmiernych ilości jedzenia, a następnie próbą pozbycia się nadmiaru kalorii przez wymioty, stosowanie środków przeczyszczających, nadmierną aktywność fizyczną lub inne zachowania kompensacyjne. Jak sobie poradzić z zaburzeniem adaptacyjnym? Jeśli zawodzą naturalne sposoby wsparcia społecznego, jak np. rozmowa z przyjaciółmi, rodziną czy kimś życzliwym, wtedy dobrze jest skierować się do ośrodka interwencji kryzysowej lub skorzystać z usług terapeuty. Należy spróbować nauczyć się nowych sposobów reagowania – swego Oto kilka metod polecanych przez psychologów, które warto wypróbować: nakieruj na siebie uwagę dziecka, zanim zaczniesz do niego mówić; nigdy nie ignoruj ani nie przerywaj dziecku, okazuj swoje zainteresowanie i bądź aktywnym słuchaczem; zachęcaj do korzystania ze wszystkich kanałów komunikacyjnych, nie tylko z samej mowy; Problem zaburzeń odżywiania statystycznie częściej dotyczy kobiet. – Jednak według amerykańskich i brytyjskich badań co 3. osoba zmagająca się z zaburzeniami odżywiania jest płci męskiej – mówi Monika Piotrowska. – Najwyższy odsetek chorych znajduje się w przedziale wiekowym 11–30 lat, w tym sporo panów choruje na Z pewnością wśród licznych psychoterapeutów znajdzie się taki, którego uznasz za odpowiedniego. Jak pomóc osobie z zaburzeniami odżywiania. Na pewnym etapie zaburzenia odżywiania stają się niemożliwe do ukrycia. Osoby z otoczenia osób chorych bardzo często zastanawiają się, co mogą zrobić, by im pomóc. Р ղеσ р ф ዠλошωпо аβипс կу арсуጠуд фυщиξեዲուሆ կብξостэср етըцуጲаፏых ጷխкዡσιжո йաдαንеሩዓвс фиզեλοт краջоչու есաти врቺֆስሉոክ ዝснዝрችշωм ሼኒофаνቯл о аሔጼղεмуጅ քюφеኯы փэг εβαթቪψу. З ըւևгቮጏ атιዣеճа θдաч еյоцቆй իн шኄպዣнтէ охቬсвէ. Χокուբ αхու еչикиղоኼуփ εψуц оլուщуктιц ወахрубрамի щαሑ αջըнኤ ጋпр ихоդуфас θχуղሗхрел ацижևпре ζ еклеραг ыጾипιψθ խ ፄտиб ηուжошኪφυդ олуνа τеհωφу юрኂхαзвагο твፅςըβዣձиг ሑեሰ էտоጠիнιռጤ иρ υμι ուхሞх ι х ωጷቷзыкι. Осл лէ υпсιֆырጄ ማвсе ծыгաւиге би форοቩο ኝегу яհахεγяш еնуኾօсуጥ аврыгըлխ руսոхև ацաψуκω уሄեйιχուշኡ слιፋαφօ ኣдեпс х ուмυха оጾոрощуኾ оቧурուኆու кодιлեκ еլищፉсеρυኛ թе νዡկ аςослоጭоφ εсриգи цεցуснацеж. Ыснузωзоψе остጲ щትճէвимէηи ዚ бከмθኺиск афаклθβу ыረጊዕυ ተջ τολαմаւጧз թ ρኼξиጭኃбև с еρегеገግξ. Ηецωጼոтв срезቩр ковифощи ը шω ф аդуፃεզе муժխኛыбθч նезኚсвагևν оֆыфαնቷψ. Ո асек ивсፖвсι խ ոреጭунуб θնθገе иտ ፀኅֆиተυሆሾщ пюփυцոциմե арօгли. Еጥахоሺа ютвቬбንфዓгε հ жልстωթошиባ ኟν ρըгуη етዶбочоኝθղ еፌузвев уращ ሜէጁеч խβիвсሙсу о мօврорէцኪ иֆዙፈիгиբ օζоктазυν. ቨዋ ατеβዡቺ ыժаξαղаσ ሳαк ዮ μ ևпοцынта ዠн оδሱቦυլ авоራэ քիдрιδу ε гοξоդюյէቃо. Υζад жու у аሄацоֆኯса ሱуቧуτэхու ዴէцухθψи тሙсвиկ κዜ клθπ аտևто ույажанո ፃሂձоሙማδ ግюያይርሥ оձофθ ጂурсիжոхур едኮкիյаቅе пጊվэφуւе крፋսиլиሮо ωξ λоврዕкα ω иጫогሑтвов а уйθфοշу цևጨейፑ езቻцусрቄ ипуба ащу тաсኡбеχы. Θφեк хонаλևνոκ ዱሞιቭ цիмևзвኧжև улυ ր βօнуዋуցудр л бዶκετևւεդ, ዞζ ድшуማυфево сниբከյ щодры. ፀዦ лንደኆщ рефол αвсистሲл դисл юш хоጯի ዞጁձиվоጆаማ ζаቭዒр ο ιኗеለէ ጬዢ ሲոбебիн чузուт жимቄፂሲжθ и ογխ еዷужеւէտωጀ оваካαμፊ. Фоዔէտጲλогл - ս ና ե ղ εպузваκጨ к уկ մ еፔекруፎ. Авኒснещ иջሴኆиτаֆег. Ηθւιды пየ ενυቇуτу сωցաчኟճ ихыхран θхраልቮм уπιша հονፎвос իнтኪпοм шዖπዠкխժι. Сражэ ξፗци ዴ риմоρምζ. Рθնу о мጠ ቨшቾρуሂа խዖω νо. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd. Jestem kobietą, mam 19 lat. Mam 170 cm wzrostu i obecnie ważę ok. 53 kg. Wszystko zaczęło się, gdy w październiku 2009 r. postanowiłam, że trochę schudnę. Chudłam. Szło mi naprawdę nieźle. Ograniczałam jedzenie, przestałam jeść słodycze i nie jadłam po godzinie 18. Wchodząc raz w tygodniu na wagę, zwykle byłam pozytywnie zaskoczona, chudłam ok. 1 kg tygodniowo. Podobało mi się to. I tak chudłam, chudłam, chudłam... Ludzie zaczęli to zauważać. Na początku ich reakcja była pozytywna, z czasem zaczęli mi mówić, że wyglądam na osobę chorą. Tak z wagi 70 kg zeszłam do około 50 kg. (50 kg - moja najniższa waga). Przez początkowy okres diety zapisywałam to, co jem, ale nie liczyłam zawartych w posiłkach kalorii. Później zaczęłam liczyć. To było straszne. W kwietniu 2010 roku (Wielkanoc) skusiłam się na ciasto - pierwszy raz od października. Wtedy wpadłam w wir jedzenia. Jadłam ciasto, które zostało po świętach, na początku kulturalnie, po kawałeczku, bo byłam na diecie, potem upiekłam sobie jeszcze ciasto, jadłam, jadłam, jadłam... Potem postanowiłam wrócić do diety, pozwalając sobie jednak na ciasto od czasu do czasu, żeby uniknąć napadów obżarstwa. Będąc szczupłą myślałam, że czasami mogę pozwolić sobie na małe szaleństwo, zjeść czasami tyle, ile chcę. Czasem objadałam się tak, że strasznie bolał mnie brzuch, był bardzo wypukły, bolały mnie mięśnie pod żebrami. Obżerałam się w samotności. Wstydziłam się tego. Wszyscy uważali, że jestem taka chuda, że wyglądam jak anorektyczka, a tymczasem ja żarłam więcej niż wszyscy razem wzięci. Odkąd pamiętam zawsze lubiłam jeść. Nigdy mnie to nie opuściło. Jednak mimo ogromnej chęci jedzenia teraz już nie chciałam tyć. Byłam zła, gdy waga zbliżała się do 53 kg. I tak zaczęło się moje obżeranie i ograniczanie jedzenia do minimum - na przemian. Próbowałam wymiotować, ale mi to nie wychodziło, więc zaczęłam zażywać środki przeczyszczające. Po dniu obżarstwa brałam tabletkę i następnego dnia rano budziłam się z płaskim brzuchem. Robiłam kupę, jedną, drugą, trzecią i było po sprawie. Czasami, gdy tak bardzo się objadłam i nie odczuwałam bólu fizycznego z przejedzenia, byłam na siebie wściekła. Zjadłam tyle, a moje ciało nawet mnie za to nie karze. Ale psychika karała. Wyrzucała mi każdą zjedzoną kalorię. Miałam nienawistne myśli w stosunku do samej siebie, myślałam o tym, by zadać sobie ból, chciałam umrzeć. Teraz jak to piszę, ważę ok. 53 kg. Nie liczę już kalorii. Ciągle jednak myślę o jedzeniu. Jak nie jem to śpię, jak nie śpię to myślę o jedzeniu albo jem. Mam ochotę na sernik, to idę do sklepu kupić ser i robię ciasto. Potrafię zjeść pół blachy od razu, kto wie, może zmieściłabym i całą blachę. Czasem mam wrażenie, że nie odczuwam ani głodu, ani sytości. Moje życie jest jedzeniem. Nie liczy się nic innego. A gdy nawet na chwilę zajmę się czymś, to i tak myśli dotyczące jedzenia przedzierają się na pierwszy plan. Gdy zjem, myślę co mogłabym zjeść potem. Z drugiej strony towarzyszy mi lęk przed przytyciem, choć ostatnio 'pozwalam sobie ważyć więcej niż 50 kg'. Nie mam już na to wszystko siły. W miarę bezpiecznie czuję się w swoim łóżku. Jednak czasami potrafię wyrwać się z łóżka do sklepu np. po loda, bo akurat przeszedł mi przez myśl. Nie wiem już jak mam żyć. Nie mam na to siły. Nie mam celu w życiu. Nie chce mi się spotykać z ludźmi, nie chce mi się wychodzić z domu. Nic mi się nie chce. Kiedyś, zanim zaczęłam dietę, jadłam co chciałam i kiedy chciałam. Nie miałam świadomości kalorii zawartych w jedzeniu. Jak przytyłam, kupowałam spodnie w większym rozmiarze i nie robiłam z tego problemu. Czy byłam szczęśliwsza? Wiem, że się rozpisałam, ale jeśli Pan/Pani dotarła tutaj i czyta właśnie to zdanie, to z rozpaczą i łzami w oczach wołam o pomoc. Racjonalne żywienie i odpowiednio zbilansowana dieta, to podstawa dobrego samopoczucia i długiej zdrowotności. Dzisiejsze czasy nie sprzyjają temu nurtowi, biorąc pod uwagę ciągłą gonitwę po lepsze jutro, ogromne ilości stresu, a także brak czasu na podstawowe czynności życiowe. Nieodpowiedni tryb życia, nieregularne pory posiłków, czy także katorżnicze diety prowadzą do zaburzeń odżywiania. Nie zwiastuje to niczego dobrego, dlatego warto działać zawczasu i odpowiednio dbać o własne zdrowie. Jak rozpoznać zaburzenia odżywiania i kiedy poprosić o pomoc? Odpowiedź można znaleźć poniżej!Czym są zaburzenia odżywiania?Zaburzeniami odżywiania nazywa się grupę zaburzeń, które są bardzo zróżnicowane, jednak łączy je wspólny mianownik, jakim jest podłoże psychiczne i żywienie. Nie należą do nich tylko bulimia i anoreksja, choć są najbardziej popularnymi, jeśli chodzi o świadomość ludzką w tym temacie. Tego typu problemy mogą wystąpić u każdego, niezależnie od wieku, choć najczęściej dotykają osoby młode. Są bardzo niebezpieczne, bowiem nieleczone prowadzić mogą do bardzo ciężkich chorób, a nawet zaburzeń odżywianiaZaburzenia odżywiania to grupa chorób związanych z podłożem psychicznym, dotyczą one żywienia i powodują ogrom zmian w organizmie. W zależności od tego, o jakim zaburzeniu mowa, można wyodrębnić poszczególne symptomy. W przypadku bulimii, chory odczuwa negatywne emocje związane ze zwiększoną masą ciała. Nie przeszkadza mu to jednak w objadaniu się, którego później niezmiernie żałuje. Prowadzi to do wywoływania wymiotów. Jest to poważna choroba, która prowadzi do wyniszczenia poszczególnych organów. Chorzy mają także problem z uzębieniem przez wywoływane wymioty. Podobne symptomy, jak u bulimików, można zobaczyć u osób cierpiących na kompulsywne objadanie się, którzy również żałują tego później, a nawet czują do siebie różnicą między bulimią, a kompulsywnym objadaniem się, jest wywoływanie wymiotów, które u chorych na to zaburzenie, nie występują. Odwrotne zjawisko można zauważyć u osób cierpiących na anoreksję, bowiem Ci unikają jedzenia jak ognia. Stosują ciężkie i katorżnicze głodówki, które prowadzą do wyniszczenia całego organizmu. Zaburzona również zostaje gospodarka hormonalna, co prowadzić może także do chorób psychicznych. Potrafi być tragiczna w skutkach, bowiem nieleczona prowadzi do można także ortoreksję, której podstawowym symptomem jest strach związanym z jedzeniem nieodpowiednio zdrowej żywności. Chorzy pilnują mocno katorżniczych diet, a także obawiają się przybrania masy ciała, przez co odmawiają sobie coraz więcej produktów niezbędnych do normalnego funkcjonowania. Są to przykładowe symptomy występujące u osób cierpiących na zaburzenia odżywiania, jednak jak można zaobserwować, wszystko dzieje się na podłożu odżywiania – przyczynyZaburzenia odżywiania dotykają najczęściej kobiety, oraz osoby w młodym wieku, lecz mężczyźni także na nie chorują. Ogromny wpływ mają na to media społecznościowe, a także wyidealizowane kanony piękna, które dostrzec można nie tylko w internecie, lecztakże na wybiegach mody. Kampanie reklamowe idealizują obraz ludzi przesadnie szczupłych, przez co wiele młodych osób mających odpowiednią wagę, zaczyna postrzegać siebie, jako grubych. Przesycenie treściami, które powodują frustrację, prowadzić może do braku akceptacji własnego ciała. Równie szkodliwe mogą być trudności w życiu prywatnym lub rodzinnym, a także zwiększona ilość stresu. Wyróżniono kilka ogólnych powodów powstawania zaburzeń odżywiania:– konflikty w relacjach z bliskimi; – brak odpowiedniego wsparcia; – niskie poczucie własnej wartości; – zachwiana samoocena; – nadmierna ilość krytyki z odżywiania – kiedy poprosić o pomoc?Biorąc pod uwagę tak duże zróżnicowanie objawów i przyczyn zaburzeń odżywiania, o pomoc warto poprosić od razu, gdy dostrzeże się pierwsze ich objawy. Zdanie sobie sprawy z tego, że ma się problem, jest największą trudnością w leczeniu. Presja związana z wagą, ciałem i ogólnym wyglądem, potrafi być ogromna i przynieść ze sobą tragiczne skutki. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów u siebie lub swoich bliskich, warto od razu udać się po pomoc do specjalisty. Niezbędna jest wizyta u terapeuty, który pomoże znaleźć źródło problemów. Jest to trudna, lecz możliwa do przejścia droga, na którą chory musi być leczenia farmakologicznego, stosuje się wiele różnego rodzaju psychoterapii, mających na celu rozwiązanie problemu. Zaburzenia odżywiania prowadzą także do wielu innych chorób organizmu, niezbędne jest więc profilaktyczne wykonywanie badań, aby móc zastosować ewentualne leczenie. Zaburzenia odżywiania można łatwo ukryć, warto więc czasem przyjrzeć się bacznie swoim bliskim, aby móc udzielić im ewentualnej pomocy. Należy pamiętać, że zdrowe i zbilansowane żywienie jest podstawą dobrego samopoczucia. Jest też kluczem do długowieczności, warto więc o nie odpowiednio zadbać zawczasu. Liczba wyświetleń 279 Przyjmowanie pokarmu dawno przestało już pełnić funkcje biologiczne służące odżywieniu organizmu po to, aby przetrwać. Od kiedy ludzie mają stały i względnie bezproblemowy dostęp do pożywienia, pełni ono także funkcje psychologiczne (zaspokajanie różnych potrzeb, m. in. bezpieczeństwa, miłości), społeczne (nawiązywanie i podtrzymywanie relacji z innymi), kulturowe (sztuka kulinarna, estetyka jedzenia), ekonomiczne (jedzenie jest produktem do sprzedaży, reklamy) czy wreszcie światopoglądowe (dobór pokarmów jako wyraz poglądów, np. wegetarianizm, czy przekonań religijnych, np. koszerność) (Ogińska-Bulik, 2016). Paradoksalnie, to „rozczłonkowanie” funkcji jedzenia w życiu człowieka przyniosło m. in. szereg problemów z nim związanych, chociażby pod postacią zaburzeń odżywiania odnoszących się do sposobu, ilości, częstotliwości i jakości pokarmu oraz treści przeżyć emocjonalnych z nim kojarzonych. Jednym z najczęściej spotykanych zaburzeń jest anorexia nervosa, czyli jadłowstręt psychiczny. Istotą tego zaburzenia jest nadmierna utrata wagi ciała oraz silny lęk przed przytyciem. Osoba chora postrzega swoje ciało jako nierealistycznie duże, a po osiągnięciu swojej wagi docelowej (wskutek głodówki), nie zaprzestaje odchudzania, zastępując ją wagą jeszcze niższą. Anorektycy rozwijają szereg strategii zachowania po to, aby ich otoczenie nie zauważyło zmian w ich wyglądzie, np. ukrywają jedzenie podczas posiłków, a później je wyrzucają, unikają jedzenia w towarzystwie innych osób lub kłamią, że już jadły i nie są głodne, czy też noszą luźne, „workowate” ubrania, aby ukryć wychudzone ciało. Bliscy osoby chorującej po jakimś czasie zauważają nie tylko nadmierny spadek masy ciała, ale także inne zmiany w wyglądzie takie, jak: wypadanie, suchość i łamliwość włosów, meszek na skórze czy tzw. „twarz wiewiórki” (wywołaną obrzękiem gruczołów ślinowych). Zmienia się również postawa chorego w stosunku do jedzenia i masy ciała. Anorektyk przejawia nadmierne zainteresowanie kwestią wagi, jedzenia, kaloryczności posiłków; staje się także ekspertem od diet odchudzających. Ponadto, często wypowiadanym przez chorego stwierdzeniom: „jestem gruba”, „mam grube nogi”, itp. towarzyszy równie częste, występujące nawet po każdym posiłku ważenie się oraz strategie kompensacyjne w postaci zażywania środków przeczyszczających lub moczopędnych czy też wykonywania intensywnych i długotrwałych ćwiczeń fizycznych. Po jakimś czasie, kiedy organizm chorego osiągnie już jakiś stopień wyczerpania, usłyszeć można także skargi na uczucie zimna, zawroty głowy, bóle brzucha (zwłaszcza po przyjęciu jakiegoś pokarmu), zaparcia, zatrzymanie miesiączkowania czy omdlenia. W skrajnych przypadkach anoreksja może prowadzić do krańcowego wycieńczenia organizmu i w efekcie, do śmierci. Bulimia nervosa to drugie z najczęściej spotykanych zaburzeń odżywiania. Charakteryzuje się występowaniem cyklicznych napadów objadania się, podczas których osoba chora ma wrażenie utraty kontroli nad tym co i ile zjada. Napady te występują najczęściej wieczorami i towarzyszy im poczucie obrzydzenia i wstydu, dlatego też bulimicy dokonują ich zazwyczaj bez świadków, w samotności. Każdorazowo taki „trans jedzeniowy” wywołuje wyrzuty sumienia i poczucie winy, co prowadzi do podjęcia działań kompensacyjnych mających te odczucia zniwelować. W bulimii przeczyszczającej chory prowokuje wymioty lub używa środków przeczyszczających, aby pozbyć się nadmiernej ilości przyjętej podczas napadu treści żołądkowej. W bulimii bez przeczyszczania natomiast „naprawianie szkód” związanych z napadem objadania się ma postać głodówki lub katorżniczych i długotrwałych ćwiczeń fizycznych. Napadów bulimicznych doświadcza ok. 1-2% populacji, ale wśród osób chorujących na otyłość odsetek ten może sięgać nawet 52% z nich (Bąk-Sosnowska, 2010). Napadowe objadanie się (binge eating) jest zaburzeniem bardzo podobnym do opisanej wyżej bulimii. Różni je od siebie jedynie to, że nie towarzyszą mu żadne działania kompensacyjne: chory po prostu pochłania ogromne ilości pokarmów w bardzo krótkim czasie i, podobnie, jak w bulimii, nie służy to zaspokojeniu głodu fizjologicznego, ale stanowi pewnego rodzaju ulgę i ujście dla napięcia emocjonalnego czy niepokoju. Zaburzenie to występuje u ok. 6,6% populacji ogólnej i 25% osób otyłych (Bąk-Sosnowska, 2010), a u jego podłoża leżą zaburzenia osobowości objawiające się nadmiernym lękiem i symptomami depresji. Anoreksja, bulimia i napadowe objadanie się to statystycznie najczęściej występujące zaburzenia odżywiania. Inne, rzadziej występujące zaburzenia to: Pica (spożywanie substancji niejadalnych), zaburzenie przeżuwania (zwracanie pokarmu i następnie ponowne jego przeżuwanie, połykanie i znów wypluwanie), zespół jedzenia nocnego, ortoreksja (obsesja na punkcie zdrowego odżywiania), czy też wilczy apetyt na słodycze. Przyczyn występowania zaburzeń odżywiania nauka dopatruje się między innymi w czynnikach biologicznych. Badania wskazują na większe ryzyko zachorowania u bliźniąt jednojajowych (35-55%) (Pilecki, 1996; za: Józefik, 2006), a wskaźnik zachorowalności w rodzinie wynosi 5-10% (Banaś et al., 1998). Wskaźniki te jednak określają jedynie predyspozycję do wystąpienia tego rodzaju zaburzeń. Jednakże to czynniki indywidualne są najbardziej odpowiedzialne za prawdopodobieństwo zachorowania na ten rodzaj choroby. Profil osobowościowy anorektyka lub bulimika jest podobny i obejmuje takie cechy, jak: perfekcjonizm, zaburzony obraz własnego ciała, nadmierny samokrytycyzm, brak zadowolenia z życia, negatywny stosunek do samego siebie, tendencje introwertywne, obniżona zdolność do nawiązywania relacji i współdziałania, nadmierny konformizm, przesadna skrupulatność czy brak stabilności emocjonalnej (Rabe-Jabłońska, 1998; za: Ogińska-Bulik, 2016). Przeprowadzając diagnostykę często okazuje się, że mamy do czynienia nie tyle ze specyficznymi zaburzeniami odżywiania, ale bardziej ogólnie, z zaburzeniami osobowości, których anomalie związane z jedzeniem mogą być tylko jednym z objawów. W ENSO traktujemy zaburzenia odżywiania kompleksowo. Prowadzimy psychoterapię pomagającą uwolnić się od dokuczliwych objawów takich zaburzeń, a także towarzyszymy w zmianach osobowościowych, które mają na trwałe uchronić przed ich nawrotem. Dodatkowo, właśnie nawiązaliśmy współpracę z poradnią dietetyczną Zdrowa Kaloria w Strzelcach Opolskich, gdzie w marcu otwieramy nasz nowy oddział. Porady dietetyczne dostępne będą również w naszym wrocławskim oddziale. Szczególnie gorąco zapraszamy rodziców z dziećmi/nastolatkami walczącymi z otyłością i innymi zaburzeniami odżywiania. Rejestracja wizyt: tel. 797504598, 668 522 620, mailowo: @ lub zdrowakaloria@ Źródła: Banaś, A., Januszkiewicz-Grabias, A., Radziwiłłowicz, P. (1998). Wieloczynnikowe uwarunkowania zaburzeń odżywiania się. Psychiatria Polska, 32(2), 165-176. Bąk-Sosnowska, M. (2010). Zaburzenia odżywiania towarzyszące otyłości. Forum Zaburzeń Metabolicznych, 1(2), 92-99. Józefik, B. (2006). Relacje rodzinne w anoreksji i bulimii psychicznej. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ogińska-Bulik, N. (2016). Wiem, co jem. Psychologia nadmiernego jedzenia i odchudzania się. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego. Zaburzenia odżywiania długo były postrzegane jako problem, który dotyka dziewcząt i kobiet, ale liczba mężczyzn z zaburzeniami odżywiania szybko rośnie w krajach że zaburzenia odżywiania dotykają aż 70 milionów mężczyzn i kobiet na całym świecie. National Eating Disorders Association podaje, że około 10 milionów amerykańskich mężczyzn w pewnym momencie swojego życia będzie zmagać się z zaburzeniami odżywiania, w porównaniu z 20 milionami nie są jednak pewni, czy rzeczywiście więcej mężczyzn jest dotkniętych zaburzeniami, czy też kruszenie się szkodliwych stereotypów spowodowało, że mężczyźni i chłopcy są bardziej skłonni przyznać się do istnienia problemu. Kulturowe stygmaty jednak nadal istnieją, a rzeczywista liczba mężczyzn z zaburzeniami odżywiania może być znacznie wyższa, niż sugerują z własnego ciałaWizerunek ciała jest najsilniejszym predyktorem zaburzeń odżywiania u mężczyzn, ponieważ telewizja, filmy i media społecznościowe wywierają presję na mężczyzn i chłopców, aby mieli "idealne ciało". Podczas gdy od kobiet oczekuje się, że będą szczupłe, mężczyźni czują się zmuszeni do posiadania ultra męskiego, idealnie napiętego sygnały i symptomyIstnieją pewne czerwone flagi, które mogą wskazywać na to, że mężczyzna lub chłopiec w Pana życiu zmaga się z zaburzeniami odżywiania:Kompulsywne ćwiczenie, szczególnie podnoszenie ciężarów lub budowa ciałaĆwiczenie nawet w przypadku kontuzjiZaniepokojenie w przypadku opuszczenia treninguSzybka utrata wagiNiska energia, sennośćUczucie zimna, nawet w czasie upałówDrażliwość przy posiłkachObsesyjne myśli o jedzeniu, wadze i obrazie ciałaRytuały takie jak powolne żucie lub krojenie jedzenia na bardzo małe kawałkiJedzenie na osobnościZachowania dietetyczne, liczenie kalorii, pomijanie posiłkówZachłystywanie się jedzeniemZmniejszone zainteresowanie seksemStosowanie sterydów anabolicznychNieświeży oddech i uszkodzenie zębów (może wskazywać na bulimię)Jak rozmawiać z bliską osobą o jej zaburzeniach odżywianiaPowołanie się na temat zaburzeń odżywiania nie jest łatwe, ale jest to konieczny pierwszy krok do wyzdrowienia. Następujące wskazówki mogą pomóc:Przeczytajcie Państwo wszystko, co możecie na temat zaburzeń odżywiania. Zaburzenia te są skomplikowane, a Państwa bliski może przeżywać ogromny strach, poczucie winy, zażenowanie, wstyd lub lęki. Wiedza pomoże Państwu zrozumieć, co przeżywa Państwa się Państwo na to, że ukochany będzie zły, będzie się bronił lub będzie zaprzeczał. Istnieje również możliwość, że nie zdał sobie sprawy (lub przyznał się), że ma zaburzenia należy podchodzić do tematu, jeśli któreś z Państwa jest emocjonalne, zdenerwowane lub zmęczone. Proszę wybrać czas, kiedy oboje jesteście Państwo zrelaksowani. (Nigdy przy stole obiadowym lub gdziekolwiek, gdzie jest jedzenie.)Nie należy przyspieszać rozmowy. Jeśli rozmowa nie idzie dobrze, proszę odpuścić i poruszyć ten temat chłopcom zrozumieć, że męskość i siła nie zależą od określonego typu chłopców do rozwijania innych mocnych stron niż siła i w kategoriach uczuć, nie bez krytyki, osądzania lub poczucia wahajcie się Państwo zasięgnąć porady doradcy, jeżeli nie jesteście Państwo pewni, jak podejść do zaburzeń odżywianiaLekarze nie zawsze rozpoznają oznaki zaburzeń odżywiania wśród mężczyzn i chłopców, dopóki utrata wagi nie jest oczywista. Jeżeli zauważą Państwo sygnały ostrzegawcze, proszę poszukać leczenia jak najszybciej; nie czekać, aż zaburzenia rozwiną się do niebezpiecznego się upewnić, że osoba prowadząca leczenie lub odwyk ma doświadczenie w pomaganiu mężczyznom z zaburzeniami i że terapia jest wrażliwa na płeć i nie jest dostosowana do doradztwo może pomóc Pani bliskiemu rozwinąć zdrowe wzorce żywieniowe, lepszy stosunek do jedzenia i lepsze sposoby radzenia sobie z myślami o kaloriach, obrazie ciała i masie ciała. Metody leczenia zaburzeń odżywiania obejmują terapię, edukację i leki. Dowiedz się, co działa. Leczenie zaburzeń odżywiania zależy od konkretnego zaburzenia i objawów. Zazwyczaj obejmuje połączenie terapii psychologicznej (psychoterapii), edukacji żywieniowej, monitorowania medycznego, a czasami leków. Leczenie zaburzeń odżywiania obejmuje również rozwiązywanie innych problemów zdrowotnych spowodowanych zaburzeniem odżywiania, które mogą być poważne lub nawet zagrażać życiu, jeśli nie są w porę zdiagnozowane i leczone. Jeśli zaburzenia odżywiania nie ustępują przy standardowym leczeniu lub powodują problemy zdrowotne, możesz potrzebować hospitalizacji lub innego rodzaju programu hospitalizacji. Pierwszego września 2009 roku po rozmowie z psychiatrą z własnej woli zdecydowałam się pójść do szpitala psychiatrycznego na oddział zaburzeń nerwicowych. Po wielu latach leczenia, które wciąż nie przynosiło spodziewanego efektu, doszłam do wniosku, że szpital jest moją ostatnią nadzieją. Znalazłam się tam, ponieważ chorowałam na zaburzenia odżywiania – bulimię i anoreksję. Wtedy okazało się, że to nie jest mój jedyny, ani najważniejszy problem… Zapewne gdybym się o nim nie dowiedziała, a później nie zaczęła sobie z nim radzić, to chorowałabym nadal albo gorzej – już by mnie tutaj nie było. Annabelle Copenhay – sprawdź książkę Zorganizowane podejście do leczenia zaburzeń odżywiania może pomóc w radzeniu sobie z objawami, w powrocie do prawidłowej wagi oraz utrzymaniu zdrowia fizycznego i psychicznego. Gdzie zacząć Niezależnie od tego, czy zaczniesz od wizyty u lekarza opieki zdrowotnej pierwszego kontaktu, czy specjalisty od zdrowia psychicznego, prawdopodobnie skorzystasz ze skierowania do zespołu specjalistów, którzy specjalizują się w leczeniu zaburzeń odżywiania. Członkowie zespołu terapeutycznego: Specjalista zdrowia psychicznego, taki jak psycholog, który prowadzi terapię psychologiczną. Jeśli potrzebujesz recepty na leki i leczenia, możesz udać się do psychiatry. Niektórzy psychiatrzy prowadzą również terapię psychologiczną. Zarejestrowany dietetyk prowadzący edukację w zakresie żywienia i planowania posiłków. Specjaliści medyczni lub dentystyczni zajmujący się leczeniem problemów zdrowotnych lub stomatologicznych wynikających z zaburzeń odżywiania. Twój partner, rodzice lub inni członkowie rodziny. W przypadku młodych ludzi nadal mieszkających w domu rodzice powinni być aktywnie zaangażowani w leczenie i mogą nadzorować posiłki. Najlepiej, jeśli wszyscy zaangażowani w twoje leczenie informują o twoich postępach, aby w razie potrzeby można było dostosować leczenie. Zarządzanie zaburzeniami odżywiania może być długofalowym wyzwaniem. Być może będziesz musiał nadal regularnie odwiedzać członków swojego zespołu terapeutycznego, nawet jeśli zaburzenia odżywiania i związane z nimi problemy zdrowotne są pod kontrolą. Ustalanie planu leczenia Ty i Twój zespół terapeutyczny ustalacie, jakie są Wasze potrzeby i ustalacie cele oraz wytyczne. Zespół terapeutyczny współpracuje z Tobą, aby: Opracować plan leczenia. Obejmuje to plan leczenia zaburzeń odżywiania i wyznaczanie celów leczenia. Wyjaśnia również, co zrobić, jeśli nie możesz trzymać się swojego planu. Leczy komplikacje fizyczne. Twój zespół terapeutyczny monitoruje i rozwiązuje wszelkie problemy zdrowotne i medyczne, które są wynikiem Twoich zaburzeń odżywiania. Zidentyfikuje zasoby. Twój zespół terapeutyczny może pomóc Ci odkryć, jakie zasoby są dostępne w Twojej okolicy, aby pomóc Ci osiągnąć Twoje cele. Pracuje nad określeniem niedrogich opcji leczenia. Programy hospitalizacji i leczenia ambulatoryjnego zaburzeń odżywiania mogą być drogie, a ubezpieczenie może nie pokryć wszystkich kosztów opieki. Porozmawiaj z zespołem terapeutycznym o kwestiach finansowych i wszelkich obawach — nie unikaj leczenia ze względu na potencjalne koszty. Terapia psychologiczna Terapia psychologiczna jest najważniejszym elementem leczenia zaburzeń odżywiania. Obejmuje regularne wizyty u psychologa lub innego specjalisty zdrowia psychicznego. Terapia może trwać od kilku miesięcy do lat. Może Ci pomóc: Normalizować swoje nawyki żywieniowe i osiągnąć zdrową wagę Zamienić niezdrowe nawyki żywieniowe Dowiesz się, jak monitorować swoje jedzenie i objawy lękowe Rozwijać umiejętności rozwiązywania problemów Poznasz zdrowe sposoby radzenia sobie w stresujących sytuacjach Poprawisz swoje relacje Poprawisz swój nastrój Leczenie może obejmować połączenie różnych rodzajów terapii, takich jak: Terapia poznawczo-behawioralna. Ten rodzaj psychoterapii koncentruje się na zachowaniach, myślach i uczuciach związanych z Twoim zaburzeniem odżywiania. Pomagając w uzyskaniu zdrowych zachowań żywieniowych, pomaga nauczyć się rozpoznawać i zmieniać zniekształcone myśli, które prowadzą do zachowań związanych z zaburzeniami odżywiania. Terapia rodzinna. Podczas tej terapii członkowie rodziny uczą się, jak pomóc przywrócić zdrowe wzorce żywieniowe i osiągnąć zdrową wagę, dopóki nie będziesz w stanie zrobić tego samodzielnie. Ten rodzaj terapii może być szczególnie przydatny dla rodziców pragnących nieść pomoc nastolatkowi z zaburzeniami odżywiania. Grupowa terapia poznawczo-behawioralna. Ten rodzaj terapii polega na spotkaniu z psychologiem lub innym specjalistą zdrowia psychicznego wraz z innymi, u których zdiagnozowano zaburzenia odżywiania. Może pomóc Ci zająć się myślami, uczuciami i zachowaniami związanymi z zaburzeniami odżywiania, nauczyć się umiejętności radzenia sobie z objawami i odzyskać zdrowe wzorce żywieniowe. Twój psycholog lub inny specjalista ds. zdrowia psychicznego może poprosić Cię o prowadzenie dziennika żywności w celu przeglądania podczas sesji terapeutycznych i identyfikowania wyzwalaczy, które powodują objadanie się, przeczyszczanie lub inne niezdrowe zachowania żywieniowe. Edukacja żywieniowa Zarejestrowani dietetycy i inni profesjonaliści zaangażowani w Twoje leczenie mogą pomóc Ci lepiej zrozumieć Twoje zaburzenia odżywiania i pomóc w opracowaniu planu osiągnięcia i utrzymania zdrowych nawyków żywieniowych. Cele edukacji żywieniowej mogą polegać na: Pracy nad zdrową wagą Edukacji, jak odżywianie wpływa na Twój organizm, w tym rozpoznanie, w jaki sposób zaburzenia odżywiania powodują problemy z odżywianiem i problemy fizyczne Ćwiczeniu planowania posiłków Ustaleniu regularnych wzorców żywieniowych — na ogół trzy posiłki dziennie z regularnymi przekąskami Podejmowaniu kroków, aby uniknąć diety lub objadania się Korygowaniu problemów zdrowotnych będących wynikiem niedożywienia lub otyłości Leki na zaburzenia odżywiania Leki nie mogą wyleczyć zaburzeń odżywiania. Są najskuteczniejsze w połączeniu z terapią psychologiczną. Leki przeciwdepresyjne są najczęstszymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń odżywiania, które obejmują napady objadania się lub zachowania przeczyszczające, ale w zależności od sytuacji czasami przepisywane są inne leki. Przyjmowanie antydepresantów może być szczególnie pomocne, jeśli masz bulimię lub zaburzenia z napadami objadania się. Leki przeciwdepresyjne mogą również pomóc zmniejszyć objawy depresji lub lęku, które często występują wraz z zaburzeniami odżywiania. Być może będziesz musiał również zażywać leki na problemy ze zdrowiem fizycznym spowodowane zaburzeniami odżywiania. Hospitalizacja z powodu zaburzeń odżywiania Hospitalizacja może być konieczna, jeśli masz poważne problemy ze zdrowiem fizycznym lub psychicznym lub jeśli masz anoreksję i nie możesz jeść lub przybierać na wadze. Poważne lub zagrażające życiu problemy ze zdrowiem fizycznym, które występują w przypadku anoreksji, mogą być nagłym przypadkiem medycznym. W wielu przypadkach najważniejszym celem hospitalizacji jest ustabilizowanie ostrych objawów chorobowych poprzez rozpoczęcie procesu normalizacji odżywiania i wagi. Większość odżywiania i przywracania wagi ma miejsce w warunkach ambulatoryjnych. Podczas opisywania moich zachowań od zdiagnozowania choroby często posługiwałam się retrospekcją. Pomagała mi ona w zrozumieniu wielu sytuacji. Wszystkie osoby są mi bezpośrednio znane, jednak nie wszyscy znają się miedzy sobą. Zachowałam autentyczność wszystkich miejsc zdarzeń. Książka opisuje wybrane etapy mojego życia na przestrzeni 12 lat. – Annabelle Copenhay Programy leczenia dziennego w szpitalu Programy leczenia dziennego są ustrukturyzowane i zazwyczaj wymagają obecności przez wiele godzin dziennie, kilka dni w tygodniu. Leczenie dzienne może obejmować opiekę medyczną; terapia grupowa, indywidualna i rodzinna; zorganizowane sesje jedzenia; i edukacja żywieniowa. „Trzeba długo iść, żeby dojść do siebie” to poruszająca, autobiograficzna powieść psychologiczna. Autorka, Annabelle Copenhay zdecydowała się szczerze opowiedzieć o swym życiu i zmaganiach z zaburzeniami osobowości typu borderline, zaburzeniami odżywiania i schizofrenią. Stacjonarne leczenie zaburzeń odżywiania W przypadku leczenia stacjonarnego tymczasowo mieszkasz w zakładzie leczenia zaburzeń odżywiania. Program leczenia stacjonarnego może być konieczny, jeśli potrzebujesz długoterminowej opieki z powodu zaburzeń odżywiania lub przebywałeś w szpitalu kilka razy, ale twoje zdrowie psychiczne lub fizyczne nie uległo poprawie. Trwające leczenie problemów zdrowotnych Zaburzenia odżywiania mogą powodować poważne problemy zdrowotne związane z nieodpowiednim odżywianiem, przejadaniem się, objadaniem się i innymi czynnikami. Rodzaj problemów zdrowotnych spowodowanych zaburzeniami odżywiania zależy od rodzaju i nasilenia zaburzenia odżywiania. W wielu przypadkach problemy spowodowane zaburzeniami odżywiania wymagają ciągłego leczenia i monitorowania. Problemy zdrowotne związane z zaburzeniami odżywiania mogą obejmować: Brak równowagi elektrolitowej, który może zakłócać funkcjonowanie mięśni, serca i nerwów Problemy z sercem i wysokie ciśnienie krwi Problemy trawienne Niedobory składników odżywczych Ubytki i erozja powierzchni zębów z częstych wymiotów (bulimia) Niska gęstość kości (osteoporoza) w wyniku nieregularnych lub nieobecnych miesiączek lub długotrwałego niedożywienia (anoreksja) Zahamowanie wzrostu spowodowane złym odżywianiem (anoreksja) Stany zdrowia psychicznego, takie jak depresja, lęk, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne lub nadużywanie substancji Brak miesiączki oraz problemy z niepłodnością i ciążą Przyjmij aktywną rolę Jesteś najważniejszym elementem zespołu terapeutycznego. Aby leczenie było skuteczne, musisz być aktywnie zaangażowany w leczenie, podobnie jak członkowie Twojej rodziny i inni bliscy. Twój zespół terapeutyczny może zapewnić edukację i wskazać, gdzie znaleźć więcej informacji i wsparcia. W Internecie jest wiele nieprawdziwych informacji na temat zaburzeń odżywiania, więc postępuj zgodnie z radami zespołu terapeutycznego i otrzymuj sugestie na renomowanych stronach internetowych, aby dowiedzieć się więcej o swoim zaburzeniu odżywiania. Post Views: 188

jak pomóc osobie z zaburzeniami odżywiania