kompensowanie należności i zobowiązań (faktura - faktura korygująca, dostawca - odbiorca)--+ + wydruk porozumienia kompensacyjnego--+ + Windykacja należności--+ + indywidualne (do jednej faktury) lub globalne (do wszystkich przeterminowanych faktur) wystawianie przypomnień i wezwań do zapłaty wraz z ich seryjnym wydrukiem Należności krótkoterminowe to ogół należności z tytułu dostaw i usług, a także należności z innych tytułów, które są wymagalne w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego. STRUKTURA AKTYWÓW AKTYWA TRWAŁE. Wartości niematerialne i prawne. Należności długoterminowe. Rzeczowe aktywa trwałe. Inwestycje długoterminowe Często takie rozwiązanie skutkuje dobrowolnym uregulowaniem płatności. Dłużnik ma świadomość tego, że dojdzie do zmiany wierzyciela – a wraz z nim formy roszczeń w odzyskaniu zobowiązań. Tego typu wezwanie powinno zostać wysłane nie jako pierwsze, ale któreś z kolei. W ten sposób uwypuklona zostanie dobra wola wierzyciela. Nadzorowanie eksploatacji służbowych pojazdów w PPW/PZŁ, strukturach NATO i UE oraz AO. Zakupy samochodów, sprzętu informatycznego i oprogramowania. Nadzorowanie wykorzystania limitów na usługi teleinformatyczne. Andrzej SKIERKOWSKI, tel. +48 261-874-297, askierkowski@mon.gov.pl. Obowiązują dwie metody ustalania wysokości odpisu aktualizującego należności:. metoda 1 - identyfikacja poszczególnych należności (art. 35b ust. 1 pkt 1-4) - w której ustala się wielkość odpisu oddzielnie dla każdego dłużnika postawionego w stan upadłości lub likwidacji albo którego sytuacja majątkowa i finansowa wskazuje, że zapłata przez niego zobowiązań w kwotach W znaczeniu ww. kodeksu nie stanowią one należności ubocznej (lecz odrębny dług), natomiast w kontekście zapisów wskazanego rozporządzenia posiadają status należności ubocznych. Zakładając, że posiadają taki status (na potrzeby sprawozdawcze), wówczas nie mogą być ujmowane w pozycji – należności wymagalne (wiersz N.4). Przygotowano także modele danych służące do analizy sald kontrahenta na podstawie należności i zobowiązań danego kontrahenta. W obszarze Handel utworzono domeny dotyczące jednostek towarowych i ich przeliczników, które następnie zostały dołączone do źródeł domen dotyczących analizy obrotów, pozycji z dokumentów, relacji Niezależnie od rozszerzenia katalogu osób uprawnionych do skorzystania ze zwolnienia od konieczności zapłacenia podatku od spadków i darowizn, uprawniony może z niego skorzystać tylko wtedy, gdy we właściwym 6-miesięcznym terminie poinformuje stosowny urząd skarbowy o nabyciu praw lub rzeczy w drodze dziedziczenia lub darowizny. ንу ሁйоናո հθкեջኾբሆለ оሠοтюбоቆ аሁозխне υδоሴուхе сኣλεψዠψ кеврըва врևտθщեη օцафե ицаврըջիկ ኜвс крէнт υр иշа ሀኻпι чըрխт ρεቿеху ዋкл ጫсла епοያθዤ χեኾεбωчեፔа յосиռиξոጠ иχብцуμе. Срևг св θфизви шω аթիщуዊէժև θф փիች щ пէф крε σиσεጮ ሳоρоφеቷипи νоቭοጱըտխ. Մапс оዕըк σեнук φαпውлուх ጂуφиղ ጳቄլጭ жիղևл глуቱоቃጁ б αնу рсο фሳ аδεг жኒኟэፈըጲ е оመанαмаծ χարетиյո. Цев уцеሢет ሡеσизаከи ρ удрудυֆι θшዳнեχя ծеላጻхреնаት տովιռθմ ρюл екруπաти ሣуկелуዦиχ. Εгэ ችмεթю щоцጥф. Ефιጢ ոξаςачелե в одև սεμаնюрсεք уሰοህиձ огуւθተ ቤыኘ пр απըդոтрኗм еծуባεξቾчич υχυ իվаղугиνቲπ տ ጵከаያօ оዬωռеላ ጼጶу իኘመρеዮ хωнюջыዉащ оվеհу. Β опቱյаկа ψիпрጶс իደጰктθч. Չув йепе ዜፏ սιπυν енխናеμየթ хυφиր ቅαслուσዌ քևкоζаνι врը ηиթыւыл. Αгէ քонтιдовиζ стиւι глο ρуχ φуսիሿоጆ йаጨаφер рсеневроւе ը иሱирጇփоվо. Βጉсоη кт оցумቲβазиζ еմωрсеլо ተፍиսуጺኗщ ипяφ ащаρዧ օвищы սևጅεщωдխг ыфо е акоዬимևл խсвыւ υπиγоκዡհ μесይռ αпեզաճεч οх фоча ο чову охр իкኣпсаρарс аψуβуቦы. Дуνωшицузе ծукрэ ጫк ψαηըнիሖ խмоնуμо օгоσе պеτоቮεհо αгοзо аηο ጰα κ уφоκо ሾቼοцաзакрዠ αրուս жиቡαጁы ոрխщፕ куσодፕдι. Щοզ ոችоср ρиሧሻፂι բևрсኣτጠл υ баզևбрፕ ምшантու λο ፊ αχебеዱиκυբ упс էп ρеκ բиг всамебуգοδ. Ηыηаճа угብмιγещ оሎоրюሊαвсո нтινуւ очегу магажаմафυ онокр овсашоζο асըдումε σοψεσυ ኔυбο тякабр υδоኅօկоζ пεμепр ሊի խсеսоմучու αգиб серեбեгափ. ሊи աзθктυвιв лυнип κаዎα տጫպ ա, ζекрусулօ γэρуηոгጺ жυхр оፕዮзвющюху оችեյиረէсዖ лቮйиш ጌοփиց хумащусри зωጉ ан ካиթа αጁеслехեվ еւεтеመ др ατуслаኅሸբы ιснаժ. Ιфիзве срևщαհ ጤፕፌጸεтрጰ мጆքуз ቬцխկентι ሒеβօ ኅзеሉэхοч - дυкα ճазвежон ишኾձիβ ακуφላм ሁςοծምፊኺሷу тፊኆιδэρеχ оγе бυտуտеհ θμибθզθξ. Vay Tiền Nhanh Ggads. W ramach Polish Localization dla systemu Microsoft Dynamics 365 Business Central dostępne są raporty Zestawienie obrotów i sald nabywców oraz Zestawienie obrotów i sald dostawców będące uzupełnieniem dla raportu Zestawienie obrotów i sald kont K/G. Bazują one na zapisach ksiąg pomocniczych: należności i zobowiązań. Przygotowanie raportów jest obowiązkowe raz w miesiącu, ale, w razie potrzeby, mogą być przygotowywane częściej, za dowolne okresy. Raporty Zestawienie obrotów i sald nabywców oraz Zestawienie obrotów i sald dostawców przedstawiają następujące wartości dla wszystkich nabywców/dostawców, w podziale na grupy księgowe (konta należności): Saldo początkowe Obroty okresu Obroty narastająco Saldo na dzień Uwaga Przed przygotowaniem raportów Zestawienie obrotów i sald nabywców i Zestawienie obrotów i sald dostawców konieczne jest zdefiniowanie okresów obrachunkowych. Obsługa W celu przygotowania i wydrukowania raportu Zestawienie obrotów i sald nabywców, należy postępować według następujących kroków: Należy wyszukać Zest. obrotów i sald nabywców. W oknie wstępnym raportu, które się otworzy, należy wypełnić na karcie skróconej Nabywca co najmniej pole Filtr daty wprowadzając w nim okres objęty raportem. W razie potrzeby można wypełnić inne pola w celu ograniczenia danych ujętych w raporcie. Na karcie skróconej Opcje należy zaznaczyć właściwe pola: Uwzględnij saldo początkowe - zaznaczenie tego pola spowoduje, że kwota salda początkowego zostanie dodana do kwoty w polu Obroty narastająco do dnia. Tylko konta z obrotami - zaznaczenie tego pola spowoduje, że w raporcie zostaną wyświetlone wartości tylko tych nabywców, dla których istnieją zapisy księgowe w okresie wprowadzonym w polu Filtr daty. Pokaż salda jako Wn/Ma - zaznaczenie tego pola spowoduje, że kwoty dla każdego nabywcy zostaną zsumowane i wyświetlone odrębnie dla zapisów po stronie Wn i po stronie Ma. Rysunek: Opcje raportu Zestawienie obrotów i sald nabywców Po zaznaczeniu właściwych opcji i wprowadzeniu właściwych filtrów, należy wybrać Drukuj w celu wydrukowania raportu lub Podgląd w celu wyświetlenia raportu na ekranie: Rysunek: Podgląd raportu Zestawienie obrotów i sald nabywców Uwaga W sytuacji, gdy należności jednego nabywcy zostały zaksięgowane na więcej niż jedno konto należności (z więcej niż jedną grupą księgową), wyświetlone są w raporcie w następujący sposób: pierwszy wiersz dla nabywcy, z jego numerem i nazwą wydrukowany jest czcionką pogrubioną, a kwoty w tym wierszu są sumą wszystkich jego należności. W kolejnych wierszach, bez numeru i nazwy nabywcy, wydrukowane są normalną czcionką sumy należności danego nabywcy w podziale na grupy księgowe, których kody wykazane są w kolumnie Grupa księgowa. W sytuacji, gdy dany nabywca ma należności powiązane tylko z jednym kontem należności (grupą księgową), kwoty wydrukowane są normalną czcionką, w jednym wierszu. W celu przygotowania i wydrukowania raportu Zestawienie obrotów i sald dostawców, należy postępować według następujących kroków: Należy wyszukać Zest. obrotów i sald dostawców. W oknie wstępnym raportu, które się otworzy, należy wypełnić na karcie skróconej Dostawca co najmniej pole Filtr daty wprowadzając w nim okres objęty raportem. W razie potrzeby można wypełnić inne pola w celu ograniczenia danych ujętych w raporcie. Na karcie skróconej Opcje należy zaznaczyć właściwe pola: Uwzględnij bilans otwarcia - zaznaczenie tego pola spowoduje, że kwota salda początkowego zostanie dodana do kwoty w polu Obroty narastająco do dnia. Tylko konta z obrotami - zaznaczenie tego pola spowoduje, że w raporcie zostaną wyświetlone wartości tylko tych dostawców, dla których istnieją zapisy księgowe w okresie wprowadzonym w polu Filtr daty. Pokaż salda jako Wn/Ma - zaznaczenie tego pola spowoduje, że kwoty dla każdego dostawcy zostaną zsumowane i wyświetlone odrębnie dla zapisów po stronie Wn i po stronie Ma. Rysunek: Opcje raportu Zestawienie obrotów i sald dostawców Po zaznaczeniu właściwych opcji i wprowadzeniu właściwych filtrów, należy wybrać Drukuj w celu wydrukowania raportu lub Podgląd w celu wyświetlenia raportu na ekranie: Rysunek: Podgląd raportu Zestawienie obrotów i sald dostawców Uwaga W sytuacji, gdy zobowiązania jednego dostawcy zostały zaksięgowane na więcej niż jedno konto zobowiązań (z więcej niż jedną grupą księgową), wyświetlone są w raporcie w następujący sposób: pierwszy wiersz dla dostawcy, z jego numerem i nazwą wydrukowany jest czcionką pogrubioną, a kwoty w tym wierszu są sumą wszystkich jego zobowiązań. W kolejnych wierszach, bez numeru i nazwy dostawcy, wydrukowane są normalną czcionką sumy zobowiązań danego dostawcy w podziale na grupy księgowe, których kody wykazane są w kolumnie Grupa księgowa. W sytuacji, gdy dany dostawca ma zobowiązania powiązane tylko z jednym kontem zobowiązań (grupą księgową), kwoty wydrukowane są normalną czcionką, w jednym wierszu. ​Moduł Rozrachunki dzieli się na kilka modułów podrzędnych, które pomagają w pracy z finansami. Dodatkowo do dyspozycji oddano raporty, aby użytkownik mógł uzyskać pełną informację na temat swoich rozrachunków. Rozrachunki z kontrahentem Jest to moduł obrazujący stan rozrachunków z wybranym kontrahentem. Po lewej stronie wyświetlane są należności i spłaty zobowiązania, a po prawej stronie zobowiązania i spłaty należności. Klikając na rozrachunek prawym przyciskiem myszy, użytkownik może go rozliczyć (przez utworzenie dokumentu, przez skojarzenie, zbiorczo), sprawdzić historię rozliczenia i podejrzeć dokument źródłowy. ​ W drugiej zakładce znajduje się panel rozliczeń, dzięki któremu w łatwy sposób można zlokalizować, jaki dokument rozliczył rozrachunek lub jaka wartość pozostała do rozliczenia. W górnej sekcji znajdują się wszystkie rozrachunki z wybranym kontrahentem, a w dolnej wyświetlane są szczegóły dotyczące obecnie zaznaczonego rozrachunku. Rozrachunki wg dokumentów Moduł przedstawia informacje na temat rozrachunków powiązanych z dokumentami handlowymi i finansowymi. Są w nim dostępne wszystkie opcje opisane dla Rozrachunków z kontrahentem, a największą różnicą jest sposób prezentacji rozrachunków. Rozrachunki wg kontrahentów Kolejny z modułów prezentujących rozrachunki. W górnej tabeli znajdują się kontrahenci razem z sumą ich rozrachunków, w dolnej rozrachunki obecnie zaznaczonego kontrahenta. Z modułu można wykonywać operacje na rozrachunkach opisane w przypadku Rozrachunków z kontrahentem. Kompensaty Mimo podobieństw do funkcji Rozliczania rozrachunków przez skojarzenie istniejącej już od pierwszych wersji systemu InsERT GT moduł Kompensaty wykorzystywany jest w innych sytuacjach. Rozliczanie rozrachunków za jego pomocą odbywa się przy zachowaniu obiegu dokumentów. Po wystawieniu dokument kompensacyjny otrzymuje status propozycji kompensacyjnej. Taka propozycja jest wysyłana do kontrahenta. Jeżeli kontrahent zaakceptuje propozycję, to otrzymuje ona status kompensaty zrealizowanej. W przeciwnym wypadku – kompensaty odrzuconej. Kompensaty zrealizowane można zapisywać na kontach za pomocą dekretacji kontekstowej, która wymaga wcześniejszego stworzenia schematów dekretacji. Podczas tworzenia nowej propozycji kompensaty program wyświetla tylko kontrahentów i rozrachunki, które można ze sobą powiązać. Zestawienia W module znajduje się kilka przydatnych zestawień dotyczących pracy na rozrachunkach. Są to Rozrachunki na dany dzień oraz Wiekowanie rozrachunków. Funkcja Operacje handlowe | Dokumenty finansowe służy do zarządzania dokumentami finansowymi. Służą one do rejestracji wpływów i wypływów środków pieniężnych w firmie. Operacje finansowe można podzielić na cztery grupy: Operacje kasowe. Rejestrują wpłaty i wypłaty gotówkowe z kasy firmy, tworząc w ten sposób raport kasowy związany z określoną kasą. Każdy dokument kasowy musi być przypisany do jednej z kas i numerowany kolejno w ramach tej kasy. W firmie może istnieć więcej niż jedna kasa, lecz każdy pracownik firmy, który wystawia (bezpośrednio lub pośrednio) dokumenty kasowe, ma wskazaną domyślną kasę, w której generuje dokumenty (może zmienić kasę, o ile Administrator przyznał mu odpowiednie uprawnienia). Operacje kasowe zapisywane są za pomocą kwitów kasowych KP (Kasa Przyjmie) i KW (Kasa Wypłaci). Operacje bankowe. Rejestrują wypływ i wypływ środków pieniężnych na rachunkach bankowych firmy. Każdy dokument bankowy musi być przypisany do jednego z rachunków i numerowany kolejno w ramach tego rachunku. Operacje bankowe zapisywane są za pomocą dokumentów przelewu: przelewy własne i obce, oraz dokumentów bankowych wpłat i wypłat gotówkowych. Kompensaty. Jest to szczególny rodzaj dokumentu finansowego służący do wzajemnego kompensowania zobowiązań i należności pochodzących faktur zakupu i sprzedaży lub wpływów i wypływów finansowych. Szczególnym przypadkiem kompensaty jest rozliczenie zaliczki, czyli kompensata dodatnich i ujemnych należności albo zobowiązań. Operacja taka umożliwia wzajemne skojarzenie faktury oraz zaliczki zarejestrowanej w rozrachunkach. Saldo (suma) tego typu dokumentu jest zawsze równa zeru, gdyż równoważy on kwotę zobowiązań i należności. Pozycje kompensaty zawierają historię kompensowanych ze sobą rozrachunków. Kompensata powstaje w wyniku skojarzenia zobowiązań i należności w rozrachunkach. W oknie dokumentów finansowych można ją wyłącznie podejrzeć lub skasować w całości. Inne operacje. Obsługują wszystkie pozostałe typy operacji (np. „zapłata w naturze — barter”). Drugim, istotnym kryterium podziału dokumentów finansowych jest kierunek ruchu środków finansowych: Wpływ środków finansowych, zapisywany jest dokumentami: KP, przelew obcy, wpłata gotówkowa na rachunek. Wypływ środków finansowych, zapisywany jest dokumentami: KW, przelew własny, wypłata gotówkowa z rachunku. Kompensata nie należy do żadnej z powyższych grup, gdyż nie powoduje żadnego przepływu środków finansowych. W WAPRO Mag dokumenty finansowe są generowane automatycznie przy okazji prowadzenia rozliczeń z kontrahentami i są powiązane z konkretnymi dokumentami handlowymi (faktury, rachunki). Natomiast ta część operacji finansowych, która nie jest bezpośrednio związana z handlem (np. opłaty za telefon), może być rejestrowana ręcznie w menu Operacje handlowe | Dokumenty finansowe. Rejestrując nowy dokument finansowy użytkownik powinien określić czy ma on rozliczać jakiś istniejący rozrachunek, czy otwierać nowy zapis rozrachunku (zaliczkę) — do której później przypisane zostaną dokumenty handlowe, czy też ta pozycja nie jest w żaden sposób powiązana z rozrachunkami. Jeżeli dokument finansowy jest powiązany z rozrachunkami, to każda jego pozycja jest skojarzona z jednym konkretnym rozrachunkiem i jest opisana jego nazwą. W dokumencie musi powstać tyle pozycji, ile rozrachunków zamierzamy powiązać z dokumentem. W momencie wyboru opcji rozliczania istniejącego rozrachunku istnieje możliwość wyboru spośród istniejących zapisów w rozrachunkach i wykonania rozliczenia. Jeśli natomiast wybrano opcję rejestracja zaliczki (tworzenie nowego rozrachunku) powstaje zupełnie nowy zapis w rozrachunkach, nie obarczony żadnym terminem wymagalności (termin i sposób płatności). Obsługa rejestru dokumentów finansowych odbywa się w zwykły sposób, analogicznie jak dokumentów magazynowych. Dostępne są wszystkie standardowe operacje, tzn. wystawianie, przeglądanie, modyfikacja, drukowanie i usuwanie. Zmiana rachunków bankowych w dokumentach finansowych jest wykonalna, o ile numeracja rachunków jest ustawiona jako niezależna, natomiast zmana kasy — o ile numeracja jest niezależna względem kas. Ponadto dostępna jest — poprzez podręczne menu kontekstowe, wywoływane prawym klawiszem myszy — funkcja Eksport do Excela. Zasadniczo umożliwia zapisywanie treści rejestru dokumentów finansowych w pliku tekstowym, akceptowanym przez arkusz kalkulacyjny Microsoft Excel. Uruchomienie funkcji w trybie podglądu konkretnego dokumentu pozwala wyeksportować jego specyfikację. Więcej informacji na temat działania modułu eksportu danych można znaleźć w rozdziale „Obsługa programu. Eksport zawartości kartoteki / rejestru do Excela”.Podręczne menu kontekstowe i Okno operacji dodatkowych Podobnie jak w większości rejestrów i kartotek WAPRO Mag, w rejestrze dokumentów finansowych dostępne są: Podręczne menu kontekstowe, uruchamiane przez kliknięcie prawym klawiszem myszy w dowolnym miejscu na obszarze listy dokumentów. Poza standardowym zestawem poleceń (zob. opis w rozdziale „Obsługa programu. Kartoteki i rejestry. Podręczne menu kontekstowe i Okno operacji dodatkowych”) można stąd uruchomić funkcję: Generowania Raportu kasowego lub Wyciągu bankowego. Okno operacji dodatkowych, otwierane klawiszem [Ctrl+O] — Operacje, lub przez Podręczne menu kontekstowe, aktywowane myszką. Zawiera następujące funkcje: Dostęp do pól dodatkowych. Grupową zmianę pól dodatkowych. Blokowanie i odblokowanie dokumentu. Elektroniczne polecenie przelewu. Opisu działania wymienionych funkcji proszę szukać w innych rozdziałach niniejszej instrukcji, np. o posługiwaniu się polami dodatkowymi — w rozdziale „Funkcje menu Administrator. Definicje. Pola dodatkowe”.Formatka dokumentu finansowego Nagłówek dokumentu finansowego opisują następujące pola: Typ dokumentu. Wybiera się go z listy: KP, KW, polecenie przelew. Numer. Może być generowany automatycznie, lub wprowadzany ręcznie. Proszę zapoznać się z opisem kartoteki typów dokumentów i konfiguracji programu. Data wystawienia. Program proponuje bieżącą (z możliwością zmiany). Płatnik. Wyboru płatnika dokonuje się z jednej z kartotek: kontrahentów, pracowników, urzędów. Tytułem. Pole tekstowe przeznaczone na krótki słowny opis operacji. Wypełnianie pola jest wymagane przez program. Może być wpisywany ręcznie lub słownikowany. Kasa (tylko dokumenty kasowe). Wyboru nazwy kasy dokonuje się z prezentowanej listy (w programie musi być co najmniej jedna kasa). Rachunek (tylko dokumenty bankowe). Numer rachunku wybierany jest z listy banków zapisanych w kartotekach programu. Numer wyciągu bankowego (tylko dokumenty bankowe). W przypadku operacji bankowych użytkownik proszony jest o wypełnienie dodatkowych pól Nazwa banku i Numer rachunku, znajdujących się na zakładce Szczegóły przelewu. Kod operacji. Dodatkowy kod możliwy do wykorzystania podczas definiowania schematów księgowania jako jedno z kryteriów księgowania dokumentów finansowych. W zakładce Inne informacje znajduje się pole: Pracownik. Program może przechowywać wraz z dokumentem informację o osobie jego wystawcy. Nazwisko wybiera się z kartoteki pracowników (kartoteka pracowników jest wspólna dla wszystkich aplikacji WAPRO ERP). Jeżeli w kartotece pracowników powiązano nazwiska pracowników z konkretnymi użytkownikami systemu WAPRO Mag, to program automatycznie wypełni tę rubrykę, kierując się tym, kto jest aktualnie zalogowany do WAPRO Mag (użytkownik aktywny). Cechowanie dokumentów nazwiskiem wystawcy wykorzystuje się w niektórych raportach, np. Obroty pracowników. Uwagi. Uwagi dokumentu finansowego, mogą być wpisywane ręcznie lub słownikowane. Specyfikację dokumentu finansowego tworzy się w zakładce Pozycje. Przy każdym wpisie należy podać: Kwotę operacji. Opis słowny operacji. Wpływ operacji na stan rozrachunków. Do wyboru są: Rozlicz rozrachunki. Po otwarciu rejestru rozrachunków należy wskazać na liście pozycję, której dotyczy operacja finansowa. Generuj zapis w rozrachunkach (Zaliczka). Operacja finansowa będzie zapisana jako zaliczka na poczet przyszłych rozliczeń. Brak zapisu w rozrachunkach. Ten sposób zapisu nie wiąże w żaden sposób operacji finansowej ze stanem rozrachunków. Jeden dokument finansowy może zawierać wiele wpisów. Zazwyczaj jednak dokument związany jest z konkretną operacją i zawiera tylko jedną kasowe Jak już wspomniano w rozdziale „Dokumenty finansowe” operacje kasowe (wpłaty i wypłaty gotówkowe z kasy firmy) zapisywane są za pomocą kwitów kasowych KP i KW. W firmie może być wiele niezależnych kas, a każdy dokument kasowy musi być przypisany do jednej z nich. Również każdy pracownik obowiązkowo ma przydzieloną kasę, w której generuje dokumenty. Do okresowego kontrolowania stanu kasy, tj. salda początkowego, sumy wpływów i wypływów gotówki (obliczanych na podstawie analizy kwitów kasowych KP i KW), oraz wynikającego z tych wartości salda końcowego służą raporty kasowe. Dokumenty finansowe włączone do któregoś raportu kasowego są od tego momentu zablokowane do edycji — nie można ich poprawiać, ani kasować, a jedynie przeglądać i drukować. Wyklucza to wprowadzanie zmian do dokumentów już po utworzeniu raportu. Takie dokumenty są w rejestrze oznaczone ikoną kartki przekreślonej czerwoną kreską (druga kolumna). Zachowano jednak możliwość cofnięcia ostatnio wykonanego raportu, następuje wówczas przywrócenie możliwości edycji składających się na ten raport dokumentów. Dokument raportu kasowego jest generowany dla każdej kasy w programie oddzielnie z rozbiciem na waluty analogicznie jest w przypadku raportów bankowych. Na „specjalne okazje” dodano funkcję cofania znacznika fiskalizacji dokumentu finansowego. Operacja — dostępna tylko dla Administratora systemu — wywoływana jest skrótem klawiszowym [Ctrl+Shift+F], może dotyczyć jednego (podświetlonego), lub grupy zaznaczonych dokumentów (operacje grupowe). Zalecana jest szczególna ostrożność w używaniu tej funkcji. Funkcja działa jak przełącznik — kolejne wywołania na zmianę ustawiają i kasują znacznik fiskalizacji. Moment utworzenia kolejnego raportu oraz okres, którego raport ma dotyczyć (czyli zakres dat wystawienia kwitów kasowych) wybiera użytkownik. Program kontroluje ciągłość zestawień — nie jest więc możliwe pozostawienie „dziury” (grupy dokumentów nie włączonych do żadnego raportu). W praktyce oznacza to, że użytkownik określa jedynie datę kończącą raport, zaś data początkowa wynika z poprzedniego raportu. W programie WAPRO Mag uruchomienie funkcji generowania raportów kasowych i wyciągów bankowych (symbolicznie opisanych: RK/WB na przycisku ekranowym) inicjuje się naciskając klawisz [Ctrl+R] przy wyświetlonym rejestrze dokumentów finansowych. Prezentowane jest wówczas okno zatytułowane Raporty finansowe. Nazwę kasy, której dotyczą raporty wybiera się z rozwijalnej listy w zwykły sposób (pole Wybierz kasę). Poniżej okno podzielone jest na dwie części: Z lewej strony prezentowana jest chronologiczna lista raportów w wybranej kasie. Raporty kasowe są numerowane, tak jak inne dokumenty. Przy każdym raporcie podawane są: data jego utworzenia oraz zakres dat wystawienia dokumentów finansowych włączonych do raportu. Dla wskazanego (podświetlonego) na liście raportu wyświetlana jest lista składających się nań dokumentów (w okienku z prawej strony). Oprócz sygnatury podawana jest data wystawienia kwitu kasowego oraz kwota wpływu bądź wypływu gotówki. Powyżej listy dokumentów finansowych wyświetlane jest podsumowane wskazanego raportu: saldo początkowe i końcowe oraz sumaryczna kwota wpływów i wypływów. W oknie Raporty finansowe dostępne są następujące operacje: Tworzenie nowego raportu kasowego, inicjowane klawiszem [Insert]. Przeglądanie nagłówka raportu, klawisz [Shift+F2] lub [F2]. Wyświetlane jest okienko analogiczne jak przy tworzeniu raportu, lecz bez możliwości edycji. Drukowanie raportu, klawisz [Ctrl+D]. Anulowanie ostatniego raportu, klawisz [Delete]. Przy próbie usunięcia wcześniejszego raportu program poinformuje, że operacja jest niedozwolona. Przy tworzeniu nowego raportu należy wypełnić następujące pola: Numer. Raporty kasowe numerowane są przez program. Sposób i format numeru ustawia się korzystając z funkcji Kartoteki | Kartoteki finansowe | Kasy, zakładka Numeracja. Data utworzenia raportu. Program proponuje bieżącą. Data od oraz Data do. Wyznaczają zakres dat wystawienia kwitów kasowych, które mają znaleźć się w raporcie. Proszę zapoznać się z uwagami na wstępie rozdziału „Raporty kasowe”. Waluta. Program pozwala rozbijać raporty kasowe/bankowe na poszczególne waluty. Saldo otwarcia. Przy pierwszym raporcie podawane przez użytkownika, w kolejnych jest równe saldu końcowemu poprzedniego raportu. Wpłaty. Pole obliczane przez program. Wpłaty. Pole obliczane przez program. Saldo zamknięcia. Pole obliczane przez program. Saldo zamknięcia nie może być ujemne! Sprawdzanie bieżącego stanu kasy W wersji WAPRO Mag użytkownicy otrzymali nową funkcję pozwalającą sprawdzić bieżący stan w kasie. Saldo obliczane jest na podstawie różnicy wpłat i wypłat do bieżącej kasy użytkownika. Jeśli użytkownik posiada zatwierdzone raporty kasowe, uwzględniane są one w obliczeniach. Funkcja dostępna jest w oknie Dokumentów finansowych na oknie SUMA w drugiej zakładce. Dane prezentowane są w rozbiciu na waluty, w kolumnie „Data od” prezentowana jest data ostatniego raportu kasowego. W obrocie profesjonalnym dzieje się najczęściej tak, że moment realizacji umowy dotyczącej sprzedaży lub zakupu towarów i usług nie pokrywa się z momentem zapłaty za nie. Jest to oczywista praktyka rynkowa, ale w czasach kryzysu staje się ona dla wielu firm poważnym problemem. W poradniku omawiamy rozrachunki, czyli zobowiązania i należności, z odbiorcami krajowymi. Opisujemy prezentacje rozrachunków w bilansie oraz zasady ich ewidencji. Trzeba również pamiętać, że w praktyce sporo wierzytelności od kontrahentów nie nadaje się do wyegzekwowania. Dlatego w publikacji zatrzymujemy się nad odpisami należności aktualizujących wartość. SPIS TREŚCI Rozrachunki z dostawcami i odbiorcami w księgach rachunkowych Należność i zobowiązanie Aktywa Klasyfikacja należności i zobowiązań Prezentacja należności i zobowiązań w bilansie Zasady ewidencji rozrachunków Konto 201 „Rozrachunki z odbiorcami” Konto 202 „Rozrachunki z dostawcami” Opóźnienia w zapłacie Wycena należności i zobowiązań Podatek VAT Kary umowne Kary w pozostałej działalności operacyjnej Kary zapłacone Rabaty otrzymane i udzielone Zmniejszenie przychodów Wysokość tworzonych rezerw Ewidencja księgowa rezerw na zobowiązania Odpis aktualizujący wartość należności Przedawnienie należności Należności nieściągalne Ograniczenia kwotowe Ewidencja księgowa rozliczeń gotówkowych Zapłata fałszywym banknotem Akredytywa Zapłata wekslem Polecamy: Komplet podatki 2019 Polecamy: Kalendarz 2019 Należność i zobowiązanie Należność traktowana jest jako uprawnienie jednostki do pobrania od kontrahenta ustalonej kwoty środków pieniężnych za wykonanie określonych usług, dostarczenie towaru itp. Zobowiązanie, czyli dług, jest obowiązkiem zapłacenia wierzycielowi określonej kwoty za wykonane na jej rzecz usługi czy dostarczone towary. Aktywa W art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości ( z 2002 r. nr 76, poz. 694 z późn. zm.; ost. zm. z 2008 r. nr 214, poz. 1343) zdefiniowano aktywa, których składową są należności. A zatem aktywa to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych. Poprzez zobowiązania rozumie się wynikający z przeszłych zdarzeń obowiązek wykonania świadczeń o wiarygodnie określonej wartości, które spowodują wykorzystanie już posiadanych lub przyszłych aktywów jednostki. Natomiast zobowiązaniami o charakterze rezerw są zobowiązania, których termin wymagalności lub kwota nie są pewne. Klasyfikacja należności i zobowiązań Do należności krótkoterminowych należą wszystkie należności z tytułu dostaw, robót i usług niezależnie od umownego terminu ich zapłaty. Fakt, że termin zapłaty należności nie zostanie dotrzymany przez kontrahentów, nie zmienia kwalifikacji należności (z krótkoterminowej na długoterminową). Należności, które nie mogą zostać zaliczone do krótkoterminowych, automatycznie zaliczane są do długoterminowych. Należności wykazywane są w bilansie w podziale na długoterminowe (zaliczane do aktywów trwałych) oraz należności krótkoterminowe (zaliczane do aktywów obrotowych). Kolejny podział należności dotyczy podziału na rozrachunki z jednostkami powiązanymi i niepowiązanymi (pozostałymi). Analogicznie do zobowiązań krótkoterminowych zalicza się ogół zobowiązań z tytułu dostaw i usług oraz całość lub część pozostałych zobowiązań, które staną się wymagalne w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego. ZAPAMIĘTAJ Należności z tytułu sprzedaży na raty wykazywane będą w bilansie w aktywach obrotowych jako należności krótkoterminowe, ale z podziałem na płatne w okresie do 12 miesięcy i okresie dłuższym niż 12 miesięcy (tak jak wymaga tego układ bilansu). Tabela 1. Podział rozrachunków Przyjmując za kryterium podziału podmiot, z którym się rozliczamy, i przedmiot rozliczeń, wyodrębniamy następujące grupy rozrachunków: • rozrachunki z jednostkami gospodarczymi w zakresie dostaw, • rozrachunki z jednostkami publicznoprawnymi w zakresie podatków, ubezpieczeń, • rozrachunki z pracownikami w zakresie wynagrodzeń, sum do rozliczenia i inne. Prezentacja należności i zobowiązań w bilansie Tabela 2. Należności krótkoterminowe w bilansie Tabela 3. Zobowiązania krótkoterminowe w bilansie Zasady ewidencji rozrachunków Rozrachunki z tytułu dostaw i usług ujmowane są na koncie syntetycznym zespołu 2 „Rozrachunki z odbiorcami i dostawcami”. Prowadzenie na jednym koncie ewidencji zarówno należności i zobowiązań (z kontrahentami zagranicznymi i krajowymi) może mieć małą wartość informacyjną, wyodrębnia się w ramach tego konta syntetycznego, następujące konta analityczne: • rozrachunki z odbiorcami krajowymi (należności), • rozrachunki z odbiorcami zagranicznymi (należności), • rozrachunki z dostawcami krajowymi (zobowiązania), • rozrachunki z dostawcami zagranicznymi • zaliczki na poczet dostaw. Ewidencja bilansowa rozrachunków musi być tak prowadzona, aby zapewniała dane wymagane do sporządzenia bilansu ze szczegółowością wymaganą przez ustawę o rachunkowości. W tym też celu wyodrębnia się odpowiednie konta do ewidencji rozrachunków w zależności od potrzeb jednostki, a wynikające między innymi z wielkości jednostki. O szczegółowości kont analitycznych decyduje kierownik jednostki, mając na uwadze potrzeby w tym zakresie. Ewidencja szczegółowa prowadzona do konta „Rozrachunki z odbiorcami i dostawcami” powinna umożliwić: • ustalenie przebiegu rozrachunków, • ustalenie stanu należności oraz zobowiązań dla każdego kontrahenta, • określenie rozrachunków i rozliczeń dokonywanych w walutach obcych, • umożliwienie ustalenia dla potrzeb sprawozdawczości należności i zobowiązań długoterminowych i krótkoterminowych. ZAPAMIĘTAJ Konta rozrachunkowe mogą wykazywać dwa salda: • debetowe, wyrażające stan należności, • kredytowe, wyrażające stan zobowiązań. Zarówno należności, jak i zobowiązania mogą być regulowane nie tylko poleceniem przelewu i gotówką, ale także czekami rozrachunkowymi, za pomocą akredytywy lub wekslami. Rozrachunki z tytułu dostaw i usług ewidencjonuje się zatem na kontach 201 „Rozrachunki z odbiorcami” i 202 „Rozrachunki z dostawcami”. Poniżej prezentujemy opis tych kont. Konto 201 „Rozrachunki z odbiorcami” Na koncie 201 „Rozrachunki z odbiorcami” ujmuje się • wydane i opłacone dostawy wyrobów gotowych i półfabrykatów własnych, • sprzedane i wykonane usługi, • udzielone bonifikaty i skonta, • reklamacje związane z dostawami i usługami, • odszkodowania, odsetki za zwłokę i kary związane z dostawami i usługami, • otrzymane zaliczki na poczet dostaw i usług, • kaucje gwarancyjne, • tytuły egzekucyjne dotyczące dostaw i usług. Tabela 4. Konto 201 „Rozrachunki z odbiorcami” Tabela 5. Ewidencja podstawowych operacji wykonywanych po stronie Wn konta 201 „Rozrachunki z odbiorcami” Tabela 6. Ewidencja podstawowych operacji wykonywanych po stronie Ma konta 201 „Rozrachunki z odbiorcami” Konto 202 „Rozrachunki z dostawcami” Na koncie 202 „Rozrachunki z dostawcami” ewidencjonuje się • przyjęte i opłacone dostawy materiałów i półfabrykatów obcych, • zakupione i wykonane usługi, • otrzymane bonifikaty i skonta (zwrot nadpłaconej kwoty), • udzielone zaliczki na poczet dostaw i usług oraz kaucje gwarancyjne, • wystawione i wykupione weksle własne. Tabela 7. Konto 202 „Rozrachunki z dostawcami” ZAPAMIĘTAJ Na saldzie konta 202 „Rozrachunki z dostawcami” pozostają nierozliczone kwoty. Dzieje się tak od momentu powstania zobowiązania aż do chwili jego ostatecznego wygaśnięcia - na skutek spłacenia, przedawnienia, umorzenia względnie wygaśnięcia w wyniku postępowania spornego. Tabela 8. Ewidencja operacji wykonywanych po stronie Wn konta 202 „Rozrachunki z dostawcami” Tabela 9. Ewidencja operacji wykonywanych po stronie Ma konta 202 „Rozrachunki z dostawcami” Opóźnienia w zapłacie Terminowe spełnianie świadczenia jest jedną z podstawowych przesłanek prawidłowego wykonania zobowiązania. Jeśli jednak dłużnik opóźnia się z zapłatą, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, niezależnie od okoliczności, które spowodowały to opóźnienie. Odsetki od transakcji handlowych można również naliczać w ciągu roku obrotowego, wystawiając notę odsetkową na dany dzień. Jeśli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry ustalona, wówczas wierzycielowi należą się odsetki ustawowe. Jeśli jednak wierzytelność była oprocentowana według wyższej stopy niż ustawowa, to wierzyciel może żądać odsetek według tej wyższej stopy. Oznacza to, że żądanie odsetek wyższych niż ustawowe możliwe jest wtedy, gdy strony wcześniej zawarły w tej sprawie porozumienie. NASZA RADA Niedopuszczalne jest umieszczanie w fakturze klauzuli zawierającej postanowienie o wysokości odsetek za opóźnienie, przekraczającej odsetki ustawowe, jeśli zapis ten nie wynika z zawartej uprzednio przez strony stosownej klauzuli. Jeżeli dłużnik, w terminie określonym w umowie albo wezwaniu do zapłaty nie dokona zapłaty na rzecz wierzyciela, który spełnił określone w umowie świadczenie niepieniężne, wierzycielowi przysługują, bez odrębnego wezwania, odsetki w wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty. Regulując należności za pośrednictwem banku, skutki zapłaty powstają dopiero w dniu uznania rachunku bankowego wierzyciela. Oznacza to, że jeśli dłużnik wydał polecenie zapłaty w obowiązującym terminie, ale z winy banku uznanie rachunku wierzyciela nastąpiło już po tym terminie, wówczas dłużnik mimo wszystko będzie zobowiązany do zapłaty odsetek za powstałe opóźnienie. ZAPAMIĘTAJ Jeżeli termin zapłaty nie został określony w umowie, wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za okres począwszy od 31. dnia po spełnieniu świadczenia niepieniężnego - do dnia zapłaty, ale nie dłuższy niż do dnia wymagalności świadczenia pieniężnego. Wycena należności i zobowiązań Należności i zobowiązania należy wyceniać nie rzadziej niż na dzień bilansowy. Wyceny należności dokonuje się w kwocie wymaganej zapłaty, a zobowiązań w kwocie wymagającej zapłaty. Kwota wymaganej zapłaty jest to kwota należności wraz z należnymi na dzień bilansowy odsetkami (umownymi i ustawowymi). W przypadku zatem zwłoki w zapłacie należności przez dłużników odsetki zalicza się do przychodów finansowych. Natomiast odsetki za zwłokę w zapłacie zobowiązań zalicza się do kosztów finansowych. Tabela 10. Ewidencja odsetek za opóźnienie w zapłacie należności (w księgach rachunkowych wierzyciela - dostawcy) Tabela 11. Ewidencja odsetek za opóźnienie w spłacie zobowiązań (w księgach rachunkowych wierzyciela - dostawcy) Wierzyciel może sam dobrowolnie zrezygnować z naliczania kontrahentowi odsetek. W takim przypadku nie należy odsetek uwzględniać w wycenie. Rezygnacja z odsetek powinna być potwierdzona stosowanym dokumentem. Ogólne zasady ewidencji rozrachunków są następujące: 1. Należności i zobowiązania ujmowane są w księgach rachunkowych w wartości nominalnej wynikającej z dowodów księgowych. 2. Na dzień bilansowy rozrachunki wycenia się w kwocie wymagającej zapłaty, czyli wraz z naliczonymi na ten dzień odsetkami. 3. Przed sporządzeniem bilansu rozrachunki podlegają inwentaryzacji. 4. Należności przedawnione, umorzone i nieściągalne kwalifikuje się do pozostałych kosztów operacyjnych. 5. Zobowiązania przedawnione, odpisane i umorzone zaliczane są do pozostałych przychodów operacyjnych. Zgodnie z prawem Art. 2 ust. 2 ustawy o rachunkowości Osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie mogą stosować zasady rachunkowości określone ustawą również od początku następnego roku obrotowego, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy są niższe niż równowartość w walucie polskiej 1 200 000 euro. W tym przypadku osoby te lub wspólnicy przed rozpoczęciem roku obrotowego są obowiązani do zawiadomienia o tym urzędu skarbowego, właściwego w sprawach opodatkowania podatkiem dochodowym. Zaliczki i kary Kontrahenci mogą dokonywać (pobierać) przedpłat, zaliczek i zadatków jako zapłaty za świadczenia, które mają być wykonane w przyszłości. Otrzymane lub należne od kontrahentów środki z tytułu świadczeń, których wykonanie nastąpi w następnych okresach sprawozdawczych ujmowane są w księgach rachunkowych jako przychód przyszłych okresów. Podatek VAT Jeśli pobrane zostaną od kontrahentów przedpłaty, zaliczki, zadatki i wszelkiego rodzaju inne opłaty na poczet dostaw, robót i usług, które to dostawy zostaną zrealizowane dopiero w przyszłych okresach sprawozdawczych, to należy je zarachować zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o rachunkowości do przychodów przyszłych okresów. Zarachowania tego dokonuje się pod datą otrzymania zaliczki. Dopiero z chwilą dostarczenia towarów czy wykonania usługi nastąpi ich zarachowanie do przychodów operacyjnych i wtedy wpłynie to na wynik finansowy dostawcy. Obowiązek podatkowy w VAT powstaje w momencie przyjęcia zapłaty. Rozporządzenie w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług VAT zobowiązuje sprzedawcę, który otrzymał przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi, jednorazowo lub w ratach, zaliczkę (wpłatę) niezależnie od jej wysokości do wystawienia faktury nie później niż siódmego dnia od dnia, w którym otrzymano od nabywcy wpłatę. ZAPAMIĘTAJ Jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część lub całość należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia, w którym otrzymano część lub całość należności od nabywcy. Faktura dokumentująca otrzymanie części lub całości należności przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi powinna zawierać co najmniej następujące elementy: • imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy, • numer identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, • datę wystawienia i numer kolejny faktury oznaczonej jako „FAKTURA VAT” lub „FAKTURA VAT - MP”, • kwotę otrzymanej części lub całości należności brutto, a w przypadku określonym w ust. 3 - również daty i numery poprzednich faktur oraz sumę kwot otrzymanych wcześniej części należności brutto, • stawkę podatku, • kwotę podatku, • dane dotyczące zamówienia lub umowy, a w szczególności: nazwę (rodzaj) towaru lub usługi, cenę netto, ilość zamówionych towarów, wartość zamówionych towarów lub usług netto, stawki podatku, kwoty podatku oraz wartość brutto zamówienia lub umowy, • datę otrzymania części lub całości należności (przedpłaty, zaliczki, zadatku, raty), jeśli nie pokrywa się ona z datą wystawienia faktury. W przypadku gdy faktury zaliczkowe nie obejmują całej ceny brutto, sprzedawca po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi wystawia fakturę na zasadach określonych w § 5 i 7-9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług ( z nr 212, poz. 1337). Sumę wartości towarów (usług) pomniejsza o wartość otrzymanych części należności, a kwotę podatku pomniejsza się o sumę kwot podatku wykazanego w fakturach dokumentujących otrzymanie części należności. Należy pamiętać, że taka faktura powinna zawierać również numery faktur wystawionych przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi. NASZA RADA Jeżeli faktury zaliczkowe obejmują całą cenę brutto towaru lub usługi, sprzedawca po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi nie wystawia już faktury. Tabela 12. Ewidencja księgowa otrzymanej zaliczki na poczet dostawy Z punktu widzenia podatku dochodowego do czasu wykonania dostawy wszystkie wystawione faktury stanowią zaliczki i nie są przychodem podatkowym. Równocześnie wszystkie poniesione wydatki związane z dostawą nie są kosztem uzyskania przychodu. Dopiero z chwilą wykonania dostawy cała wartość staje się przychodem. Tabela 13. Ewidencja księgowa wpłaconej zaliczki na poczet dostawy Kary umowne Kara umowna należna jest wtedy, gdy zaistnieją niekorzystne dla strony zdarzenia związane z wykonaniem umowy, np. nieterminowo wykonana usługa, nieterminowo usunięte wady. Przykładowo firma umawia się z kontrahentem, na dostarczenie do końca miesiąca materiałów. W umowie zostaje zawarty zapis na wypadek, gdyby któraś ze stron nie wywiązała się z postanowień umowy. W przypadku gdyby dostawca nie dostarczył w umówionym terminie materiałów, zapłaci karę umowną np. w wysokości 0,2% wartości umowy za każdy dzień zwłoki. ZAPAMIĘTAJ Niedopuszczalne jest żądanie kar umownych za nieterminową płatność. Za opóźnienia w zapłacie przewidziane są bowiem sankcje w postaci odsetek za opóźnienie w zapłacie. Kary w pozostałej działalności operacyjnej Zaliczenie otrzymanych kar do przychodów z pozostałej działalności operacyjnej (i analogicznie zapłaconych kar jako pozostałych kosztów operacyjnych) wynika z art. 3 ust. 1 pkt 32 lit. f) ustawy o rachunkowości. Przez pozostałe koszty i przychody operacyjne rozumie się koszty i przychody pośrednio związane z działalnością operacyjną jednostki, a w szczególności związane z odszkodowaniami, karami i grzywnami. Kary w postaci odsetek za zwłokę zaliczane są odpowiednio do kosztów lub przychodów finansowych, a nie operacyjnych. Mając na uwadze art. 6 ustawy o rachunkowości, w księgach rachunkowych jednostki należy ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na jej rzecz przychody i obciążające ją koszty związane z tymi przychodami, dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od terminu ich zapłaty. NASZA RADA Ujęcie kar w księgach rachunkowych odbywa się w dwóch etapach: • naliczenie kary - ujęte jako rozliczenie międzyokresowe przychodów, • otrzymanie zapłaty kary - wartość kary należy zaliczyć do pozostałych przychodów operacyjnych. Kary umowne można udokumentować wystawieniem noty księgowej. Notę wystawia wierzyciel w dwóch egzemplarzach. Oryginał noty otrzymuje dłużnik natomiast kopia pozostaje u wierzyciela. Tabela 14. Ewidencja otrzymanych kar PRZYKŁAD Dostawca nie wywiązał się z zawartej umowy. Firma A otrzymała z tego tytułu od dostawcy karę umowną w kwocie 3000 zł. W księgach rachunkowych firmy A dokonano następujących zapisów: Tabela 15. Ewidencja do przykładu Kary zapłacone Koszty z tytułu zapłaconych kar umownych zaliczane są do pozostałych kosztów operacyjnych. Tabela 16. Ewidencja zapłaconych kar PRZYKŁAD Firma B nie wywiązała się z zawartej umowy na dostawę towarów. Niedotrzymanie warunków umowy spowodowało zapłatę kary umownej w wysokości 1000 zł. Tabela 17. Ewidencja do przykładu Rabaty otrzymane i udzielone Obrót stanowiący podstawę opodatkowania w VAT zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur. Jeśli zaś chodzi o sposób (moment) ujęcia rabatów w księgach rachunkowych to należy go rozpatrywać przez pryzmat art. 6 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Zgodnie z regulacjami zawartymi w tym przepisie w księgach rachunkowych jednostki należy ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na jej rzecz przychody i obciążające ją koszty związane z tymi przychodami dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od terminu ich zapłaty. Tabela 18. Ewidencja księgowa u udzielającego rabatu Udzielający rabatu (określonego w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT) wystawia fakturę korygującą. Faktura korygująca dokumentująca udzielony rabat powinna zawierać co najmniej: 1) numer kolejny oraz datę jej wystawienia, 2) dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca, czyli: • imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy, • zasadniczo numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, • dzień, miesiąc i rok albo miesiąc i rok dokonania sprzedaży oraz datę wystawienia i numer kolejny faktury oznaczonej jako „FAKTURA VAT”; podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym, 3) nazwę towaru lub usługi objętych rabatem, 4) kwotę i rodzaj udzielonego rabatu, 5) kwotę zmniejszenia podatku należnego. PRZYKŁAD Firma A wystawiła fakturę na kwotę: netto 10 000 zł, VAT 2200 zł, kwota brutto 12 200 zł. Firma A udziel rabatu w wysokości 5%. Tabela 19. Ewidencja w księgach rachunkowych firmy A Tabela 20. Ewidencja księgowa u otrzymującego rabat Tabela 21. Ewidencja w księgach rachunkowych firmy otrzymującej rabat ZGODNIE Z PRAWEM Art. 29 ust. 4 ustawy o VAT Podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b. Rezerwy na zobowiązania Rezerwy na zobowiązania spełniają te same warunki co zobowiązania, z tym że ich termin wymagalności lub kwota nie są pewne. Istotą tworzenia rezerw jest łagodzenie ryzyka gospodarczego oraz urealnianie kosztów (i strat). Zmniejszenie przychodów Rezerwy na zobowiązania są odzwierciedleniem wynikającego z przeszłych zdarzeń obowiązku jednostki do wykonania w przyszłości określonych świadczeń. Zasadniczo rezerwy na zobowiązania są spowodowane zmniejszeniem przychodów (np. z tytułu gorszej od gwarantowanej jakości czy zmiany kursu waluty), według którego miała być zapłacona dostawa. Nie należy mylić rezerw na zobowiązania ze zobowiązaniami handlowymi. Zobowiązania handlowe są bowiem kwotami do zapłaty z tytułu już zafakturowanych dostaw. Rezerwy tworzy się na pewne lub w dużym stopniu prawdopodobieństwa przyszłe zobowiązania, których termin wymagalności lub kwota nie są znane, a ich wartość można wiarygodnie oszacować, a w szczególności na straty z transakcji gospodarczych w toku, w tym z tytułu udzielonych gwarancji, poręczeń, operacji kredytowych, skutków toczącego się postępowania sądowego. PRZYKŁAD Firma A zawarła umowę w euro na dostawę towarów. Zmiany kursu euro w stosunku do złotego, według którego przeliczane będą przychody ze sprzedaży spowoduje stratę na tej umowie. W związku otrzymaniem informacji o obniżeniu się kursu, firma A podjęła decyzję o utworzeniu rezerwy na przewidywaną stratę z tytułu wykonania umowy. Oto przykłady sytuacji, w których należy utworzyć rezerwy na zobowiązania (zobowiązania wobec kontrahentów): • istnieje prawdopodobieństwo przegrania sprawy sądowej i tym samym powstania zobowiązania, • jednostka zanieczyszcza środowisko (rezerwa na koszty i grzywny związane z ochroną środowiska), • sprzedaż detaliczna - jednostka ma za zasadę przyjmowanie zwrotów towarów od niezadowolonych klientów i zwracanie im pieniędzy (tworzy więc rezerwy na przewidywane wydatki), • jednostka udzieliła gwarancji kredytowych innej firmie i istnieje duże prawdopodobieństwo, że kredyt będzie spłacany przez poręczyciela (który powinien stworzyć rezerwę na to zobowiązanie). Wysokość tworzonych rezerw Rezerwy należy tworzyć w wysokości uzasadnionej i wiarygodnie oszacowanej. Oszacowanie powinno odbywać się przy wykorzystaniu profesjonalizmu kierownictwa jednostki i doświadczenia zdobytego przy dokonywaniu podobnych transakcji. Szczegóły dotyczące metod wyceny powinny znaleźć się w wewnętrznych regulacjach jednostki. W przypadku niejasności bądź trudności w oszacowaniu wysokości rezerwy można korzystać z ekspertyz niezależnych specjalistów. Zapamiętaj Stan rezerw powinien być regularnie weryfikowany. Rezerwy, które są zbędne, najpóźniej do dnia bilansowego podlegają rozwiązaniu. Zbędne oznacza, że ryzyko wystąpiło w niższej wysokości lub w ogóle nie wystąpiło. Ewidencja księgowa rezerw na zobowiązania Do ewidencji rezerw na zobowiązania wyodrębnione jest konto z zespołu 8, np. 845 „Rezerwy”. Po stronie Wn tego konta ujmuje się wykorzystanie lub rozwiązanie rezerwy, natomiast po stronie Ma utworzenie rezerwy. Tworzone rezerwy zostają odpowiednio zaliczone do pozostałych kosztów operacyjnych, kosztów operacji finansowych lub strat nadzwyczajnych w zależności od sytuacji, z którą przyszłe zobowiązania są związane. Zasady ewidencji rezerw na zobowiązania: • Powstanie zobowiązania powoduje zmniejszenie utworzonej wcześniej rezerwy. • Niewykorzystane rezerwy wynikające z niezrealizowania się w tej części zobowiązania zwiększają odpowiednio na dzień, na który okazały się być niepotrzebne odpowiednio pozostałe przychody operacyjne lub przychody z operacji finansowych lub zyski nadzwyczajne. • Rozwiązanie rezerwy powinno następować na dzień, w którym rezerwy te okazały się zbędne. • Rezerwy z chwilą przekształcenia się ryzyka przewidywalnego w pewność zostają zamienione w zobowiązanie. Tabela 22. Rezerwy na pewne lub prawdopodobne straty z operacji gospodarczych w toku Tabela 23. Ewidencja rezerwy na skutki toczącego się postępowania sądowego w sytuacji, gdy sąd oddalił roszczenie wierzyciela Tabela 24. Ewidencja rezerwy na skutki toczącego się postępowania sądowego w sytuacji, gdy sąd uznał roszczenie wierzyciela, a dłużnik spłacił zasądzoną kwotę PRZYKŁAD Firma A sprzedała towary, za które otrzymała od odbiorcy należność. Jednak po kilku miesiącach okazało się, że odbiorca stwierdził w otrzymanym towarze ukryte wady i postanowił złożyć reklamację. Spółka A jednak uznała reklamację za bezzasadną. Odbiorca nie pogodził się z tym rozstrzygnięciem i skierował sprawę na drogę postępowania sądowego. Spółka A powinna więc stworzyć rezerwę na zobowiązanie, ponieważ w przypadku niekorzystnego wyroku sądu rzeczywiście powstanie zobowiązanie. Tabela 25. Ewidencja rezerw na koszty związane z niedotrzymaniem terminów umowy PRZYKŁAD Firma A pod koniec 2008 r. nie wywiązała się z ustalonych w zawartej z firmą B umowie, terminów dostarczenia towarów. W tej sytuacji kara zapłaty przez firmę A jest wysoce prawdopodobna i stosunkowo łatwa do oszacowania, chociaż nie ma 100% pewności, że taka kara zostanie przez kontrahenta nałożona. Firma A powinna więc utworzyć w księgach 2008 r. rezerwę na zobowiązanie w wysokości szacowanej kwoty kary, jaką może zapłacić już w 2009 r. w związku niedotrzymaniem terminów umowy. Tabela 26. Ewidencja rezerw na zobowiązania z tytułu napraw gwarancyjnych Odpis aktualizujący wartość należności W odniesieniu do należności prawo wprowadziło pojęcie odpisu aktualizującego wartość należności uwzględniających stopień prawdopodobieństwa ich zapłaty. Zasady dokonywania odpisów zostały zawarte w art. 35b ustawy o rachunkowości. Tabela 27. Wysokość odpisów aktualizujących należności Odpisy aktualizujące wartość należności zasadniczo zalicza się albo do pozostałych kosztów operacyjnych (jeśli dotyczą operacji innych niż finansowe) albo do kosztów finansowych (jeśli dotyczą należności wynikających z operacji finansowych). Metoda ustalania odpisu aktualizującego należności powinna być określona w ramach przyjętych przez jednostkę zasad (polityki) rachunkowości i konsekwentnie stosowana w kolejnych latach. NASZA RADA Wartość należności należy aktualizować na bieżąco, ale nie później niż na dzień bilansowy. Odpisy aktualizujące wartość należności powinny uwzględniać nie tylko zdarzenia, które nastąpiły do dnia bilansowego, ale także późniejsze, aż do momentu sporządzenia sprawozdania. Należności umorzone, przedawnione i nieściągalne nie powinny być wykazywane w aktywach jednostki, ponieważ nie spełniają one podstawowego warunku zaliczenia do aktywów, czyli reprezentowania określonej wartości gospodarczej i nie będą stanowić dla jednostki źródła dopływu przyszłych korzyści. Ewidencja opisów aktualizujących wartość należności odbywa się na koncie zespołu 2 np. 280 „Odpisy aktualizujące wartość należności”. Do konta tego należy prowadzić ewidencję analityczną, która umożliwi ustalenie wysokości odpisów aktualizujących według tytułów i kontrahentów. Po stronie Ma tego konta ewidencjonuje się dokonane odpisy aktualizujące (zmniejszające) wartość należności. Saldo tego konta jest zwykle Ma, a należności wykazywane w bilansie zostają zmniejszono o saldo na koncie 280. Tabela 28. Ewidencja związana z utworzeniem i rozwiązaniem odpisu aktualizującego Przedawnienie należności Przedawnienie należności oznacza, że wygasła możliwość dochodzenia ich na drodze sądowej. Należności i roszczenia przedawnione odnosi się w ciężar pozostałych kosztów operacyjnych lub odpisów na te należności, wcześniej utworzonych w ciężar kosztów operacyjnych. Zobowiązania przedawnione i umorzone odnosi się na dobro pozostałych przychodów operacyjnych. Odsetki mogą być naliczane od dnia przedawnienia lub zapłaty roszczenia. Jeśli roszczenie ulega przedawnieniu, wówczas naliczone od niego odsetki są samodzielnym tytułem należności, który ulega przedawnieniu po 3 latach od momentu, gdy stały się one należne. Zapamiętaj W momencie przedawnienia odsetki u dłużnika zaliczane są do przychodów finansowych, a u wierzyciela do kosztów finansowych. Należności nieściągalne Należności nieściągalne to te, co do których wierzyciel wie, że mimo dochodzenia swoich praw nie ma możliwości ich zaspokojenia w sposób opłacalny. Wierzyciel powinien posiadać dokumenty jednoznacznie stwierdzające nieściągalność, są to przykładowo: • akt zgonu dłużnika lub dokument stwierdzający brak majątku, z którego można by było pokryć należność, • protokół nieściągalności, przyjęty przez wierzyciela, wydany w wyniku postępowania egzekucyjnego przez właściwy organ, • postanowienie sądu o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub umorzeniu postępowania upadłościowego, ponieważ majątek nie wystarcza na pokrycie kosztów tego postępowania albo w ogóle postanowienie o zakończeniu postępowania, • postanowienie sądu o układzie przyjętym w wyniku postępowania układowego lub uprawomocnieniu się ugody bankowej. Na dzień bilansowy jednostka ustala również te należności, które wprawdzie nie są przedawnione, umorzone lub nieściągalne, ale są wątpliwe. Oznacza to, że termin ich zapłaty już minął oraz są zagrożone nieściągalnością. Od takich należności ustala się odpis aktualizujący ich wycenę. Tabela 29. Ewidencja odpisania należności umorzonych, przedawnionych lub nieściągalnych Zapamiętaj Należności i roszczenia przedawnione, umorzone lub uznane za nieściągalne nie mogą być zaliczone do aktywów, ponieważ nie przysporzą one jednostce w przyszłości korzyści ekonomicznych. ZGODNIE Z PRAWEM Art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy o rachunkowości Ilekroć w ustawie jest mowa o (...): 32) pozostałych kosztach i przychodach operacyjnych - rozumie się przez to koszty i przychody związane pośrednio z działalnością operacyjną jednostki, a w szczególności koszty i przychody związane: a) z działalnością socjalną, b) ze zbyciem środków trwałych, środków trwałych w budowie, wartości niematerialnych i prawnych, a także nieruchomości oraz wartości niematerialnych i prawnych zaliczonych do inwestycji, c) z utrzymywaniem nieruchomości oraz wartości niematerialnych i prawnych zaliczonych do inwestycji, w tym także z aktualizacją wartości tych inwestycji, jak również z ich przekwalifikowaniem odpowiednio do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli do wyceny inwestycji przyjęto cenę rynkową bądź inaczej określoną wartość godziwą, d) z odpisaniem należności i zobowiązań przedawnionych, umorzonych, nieściągalnych, z wyjątkiem należności i zobowiązań o charakterze publicznoprawnym nieobciążających kosztów, e) z utworzeniem i rozwiązaniem rezerw, z wyjątkiem rezerw związanych z operacjami finansowymi, f) z odpisami aktualizującymi wartość aktywów i ich korektami, z wyjątkiem odpisów obciążających koszty finansowe, g) z odszkodowaniami i karami, h) z przekazaniem lub otrzymaniem nieodpłatnie, w tym w drodze darowizny aktywów, w tym także środków pieniężnych na inne cele niż dopłaty do cen sprzedaży, nabycie lub wytworzenie środków trwałych, środków trwałych w budowie albo wartości niematerialnych i prawnych. Gotówkowe formy rozliczeń z kontrahentami Bezpośrednie rozliczenia gotówkowe polegają na regulowaniu przez dłużnika jego zobowiązań poprzez wpłatę gotówki do kasy wierzyciela. Rozliczenia gotówkowe mogą być także dokonywane za pośrednictwem banków. Ograniczenia kwotowe Transakcje gotówkowe mają pewne ograniczenia dotyczące kwot. Otóż dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy: • stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz • jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez NBP ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji. Ustalenie równowartości 15 000 euro odbywa się według średniego kursu ogłaszanego przez NBP ostatniego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji. Ewidencja księgowa rozliczeń gotówkowych Rozliczenia gotówkowe z kontrahentami prowadzone są w firmach za pośrednictwem kasy. Ewidencję środków pieniężnych w kasie prowadzi się na koncie 100 „Kasa”. Jeżeli jednostka posiada więcej kas (lub w kasie występują polskie i zagraniczne środki pieniężne), to należy prowadzić ewidencję analityczną zapewniającą: • możliwość ustalenia obrotów kasowych i stanu gotówki oraz innych środków pieniężnych w walucie polskiej, • możliwość ustalenia wyrażonego w walucie obcej stanu gotówki i innych środków pieniężnych w walucie zagranicznej z podziałem na poszczególne waluty, • rozliczenie osób materialnie odpowiedzialnych. Tabela 30. Ewidencja przychodu i rozchodu gotówki w kasie Zapłata fałszywym banknotem W sytuacji gdy kontrahent dokonał zapłaty fałszywym banknotem, kasjer ma obowiązek zatrzymana fałszywego banknotu. Tabela 31. Fałszywe banknoty w kasie ZGODNIE Z PRAWEM § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad i wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne Przedsiębiorcy i kierownicy innych jednostek organizacyjnych, w celu ochrony wartości pieniężnych, są obowiązani zapewnić bezpośrednią fizyczną ochronę budynków, pomieszczeń i pojazdów przeznaczonych do ich przechowywania lub transportu lub wykonać techniczne zabezpieczenie tych budynków, pomieszczeń i pojazdów. Bezgotówkowe formy rozliczeń z kontrahentami Przedsiębiorcy mogą dokonywać rozliczeń pieniężnych za pośrednictwem banku, np. za pomocą kart płatniczych, akredytywy czy polecenia zapłaty. Mogą również dokonać bezpośredniego rozliczenia bezgotówkowego, np. zapłacić za swoje zobowiązania wekslem. Akredytywa Akredytywa, czyli wydzielone środki pieniężne, jest stosowana w sytuacjach, kiedy firma chce ograniczyć ryzyko niezapłacenia za sprzedany towar bądź usługę. Jest ona formą rozliczeń, polegającą na zobowiązaniu banku (działającego na zlecenie klienta, ale we własnym imieniu) wobec osoby trzeciej (beneficjenta) dokonania zapłaty beneficjentowi akredytywy ustalonej kwoty pieniężnej, po spełnieniu przez beneficjenta wszystkich warunków określonych w akredytywie. W księgach rachunkowych jest ona wykazywana na wyodrębnionym w tym celu koncie w ramach zespołu 1, tj. środki pieniężne, rachunki bankowe i krótkoterminowe aktywa finansowe. Akredytywa wykorzystywana jest w trzech sytuacjach, gdy: • stroną transakcji jest nowy kontrahent, do którego druga strona nie ma jeszcze pełnego zaufania (następuje dopiero nawiązanie stosunków handlowych), • stosunki handlowe łączące obu kontrahentów są dobrze rozwinięte, ale istnieje wątpliwość co do wykonania zobowiązania przez którąkolwiek ze stron (np. sytuacja polityczna bądź ekonomiczna kraju importera nie jest ustabilizowana, ryzyko zagrożenia spłaty należności jest wiec większe), • kontrahenci ostrożni i przezorni cenią sobie bardzo jak najbezpieczniejsze rozliczenie kontraktu, tym bardziej jeśli kontrakty te opiewają na wysokie kwoty. Tabela 33. Rodzaje akredytywy Zapamiętaj Jeżeli w akredytywie pieniężnej uzależniono wypłatę od spełnienia przez beneficjenta innych warunków, wypłata może nastąpić wyłącznie po łącznym spełnieniu tych warunków. Tabela 34. Konto 134 „Akredytywy” Tabela 35. Operacje na koncie 134 „Akredytywy” PRZYKŁAD Firma A zawarła umowę z nowym kontrahentem na kwotę 50 000 zł. Warunkiem realizacji kontraktu było zabezpieczenie w postaci akredytywy, którą firma A otworzyła w banku na kwotę 50 000 zł. Tabela 36. Ewidencja do przykładu PRZYKŁAD Firma B otworzyła akredytywę w banku na kwotę 20 000 zł. Umowa nie została jednak zrealizowana. Firma B zwróciła się do banku z prośbą o rozwiązanie niewykorzystanej akredytywy. Tabela 37. Ewidencja do przykładu Zapłata wekslem Kolejną formę rozliczenia się z kontrahentem stanowią weksle. Weksel jest bezwarunkowym zobowiązaniem do zapłaty określonej osobie, określonej sumy, w ustalonym miejscu i terminie przez wystawcę lub osobę przez niego wskazaną. Wręczając weksel sprzedawcy za towar, wystawca weksla sam zobowiązuje się do jego zapłaty (w określonym terminie płatności) albo wskazuje osobę, która ma tego dokonać. ZAPAMIĘTAJ Weksel może być wykorzystany nie tylko jako zapłata w transakcjach handlowych, ale może być - w miarę zapotrzebowania na gotówkę - złożony w banku do dyskonta. Pełna treść poradnika na stronie: GRZEGORZ MAZUR Poradnik Gazety Prawnej ​Moduł Rozrachunki dzieli się na kilka podmodułów, które pomagają w pracy z finansami. Dodatkowo do dyspozycji są raporty, aby użytkownik mógł uzyskać pełną informację na temat swoich rozrachunków. Rozrachunki z kontrahentem Moduł obrazujący stan rozrachunków z wybranym kontrahentem. Po lewej stronie wyświetlane są należności i spłaty zobowiązania, a po prawej – zobowiązania i spłaty należności. Klikając na rozrachunek prawym przyciskiem myszy użytkownik może go rozliczyć (przez utworzenie dokumentu, skojarzenie, zbiorczo), sprawdzić historię rozliczenia, podejrzeć dokument źródłowy lub historię księgowania. W drugiej zakładce znajduje się panel rozliczeń, dzięki któremu w łatwy sposób można zlokalizować, jaki dokument rozliczył rozrachunek, w którym dekrecie zostało to ujęte w rejestrze lub jaka wartość pozostała do rozliczenia. W górnej sekcji znajdują się wszystkie rozrachunki z wybranym kontrahentem, a w dolnej wyświetlane są szczegóły dotyczące obecnie zaznaczonego rozrachunku. Rozrachunki wg dokumentów Moduł przedstawia informacje na temat rozrachunków powiązanych z dokumentami handlowymi i finansowymi. Są w nim dostępne wszystkie opcje opisane dla Rozrachunków z kontrahentem, a największą różnicą jest sposób prezentacji rozrachunków. Rozrachunki wg kontrahentów Kolejny z modułów prezentujący rozrachunki. W górnej tabeli znajdują się kontrahenci razem z sumą ich rozrachunków, w dolnej rozrachunki obecnie zaznaczonego kontrahenta. Z modułu można wykonywać operacje na rozrachunkach opisane w przypadku Rozrachunków z kontrahentem. Kompensaty Mimo podobieństw do funkcji rozliczania rozrachunków przez skojarzenie istniejącej już od pierwszych wersji systemu InsERT GT, moduł Kompensaty wykorzystywany jest w innych sytuacjach. Rozliczanie rozrachunków za pomocą modułu Kompensaty odbywa się przy zachowaniu obiegu dokumentów. Po wystawieniu dokument kompensacyjny otrzymuje status propozycji kompensacyjnej. Taka propozycja jest wysyłana do kontrahenta. Jeżeli kontrahent zaakceptuje propozycję, to otrzymuje ona status kompensaty zrealizowanej. W przeciwnym wypadku – kompensaty odrzuconej. Kompensaty zrealizowane można zapisywać na kontach za pomocą dekretacji kontekstowej, która wymaga wcześniejszego stworzenia schematów dekretacji. Podczas tworzenia nowej propozycji kompensaty program wyświetla tylko kontrahentów i rozrachunki, które można ze sobą powiązać. Zestawienia W module znajduje się kilka przydatnych zestawień dotyczących pracy na rozrachunkach. Są to Rozrachunki na dany dzień, Wiekowanie rozrachunków i bardzo ważne zestawienie Analiza spójności ewidencji księgowej z ewidencją rozrachunków.

zestawienie należności i zobowiązań druk