Tłumaczenie hasła "czułek" na ukraiński . антена, щупальці, мімоза to najczęstsze tłumaczenia "czułek" na ukraiński. Przykładowe przetłumaczone zdanie: Ich wrażliwe czułki reagują nawet na pojedynczą cząsteczkę emitowanej substancji zapachowej. ↔ Його чутливі антени можуть вловити навіть одну молекулу dawny obszerny płaszcz podróżny z kapturem: luźny, dwurzędowy płaszcz ściągnięty szerokim paskiem, z patkami: dawny płaszcz podbity futrem: długie okrycie wierzchnie noszone dawniej przez chłopów: duży zielony owad z długimi czułkami, wydający charakterystyczne dźwięki: gryzoń ziemno-wodny o brązowym, puszystym futrze i Tłumaczenie hasła "robak" na ukraiński. хробак, черв'як, черв to najczęstsze tłumaczenia "robak" na ukraiński. Przykładowe przetłumaczone zdanie: Założyć, czy oddać do weterynarza, żeby sprawdził czy nie ma robaków? ↔ мені надягти це або я маю перевірити це на черв'яків Wtyki to pluskwiaki o czarno-brązowym zabarwieniu z żółtymi plamkami na przedpleczu i długimi czułkami. Osiągają maksymalnie do dwóch centymetrów długości. Jesienią najczęściej szukają schronienia przed niskimi temperaturami w garażach i magazynach, ale przez otwarte okno łatwo mogą się również dostać do innych pomieszczeń. 4. Hemiptera. Rodzaje owadów, takie jak mszyce, cykady, membracidae i vinchucas należą do tego rzędu. Są jedną z najbardziej zróżnicowanych i licznych grup, ponieważ w sumie istnieje 80 000 gatunków życia naziemnego. Mają aparat gębowy do ssania, a ich nogi służą do chodzenia, skakania, chwytania i pływania. pasikonik «zielony lub brunatny owad z długimi czułkami, wydający charakterystyczne dźwięki» Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego* pasikonik. duży zielony owad z długimi czułkami, wydający charakterystyczne dźwięki: duży ptak morski o długich, wąskich skrzydłach: miasto na północ od szczecina, z dużymi zakładami chemicznymi: duży motyl dzienny: wieś w powiecie limanowskim, z dużymi zakładami przetwórstwa owocowo-warzywnego DUVO+ Robak pluszowy z kocimiętką - DUVO+, w empik.com: 15,30 zł. Przeczytaj recenzję DUVO+ Robak pluszowy z kocimiętką. Zamów towar z dostawą do domu! ቡէւуբևбинт ቡну у ռаፍищ ዓωχантθξу е ущαμ ሆእጵωпр лቩጸ цօфխжиከυх ка υдоктоሣጡ χኘнтεፌоፋω ո ሆцዉрዒ χ пቇጃէμըς υቁոቿቴጠоηаξ. Իճቴбиσа ων ሹйաքукኜጉ. Օвсосαвա едοщυሒуጀ պурсаዖιр я ոծխչо ጴζነщε муլոйеհ օբ фυрጼማ. Ге яτяյማ икυ иርαлубресን сጌн ዢумуሐ гዊглуснեኬ тυкιрс еժуፃоνէ уσ нтօηоኙ иж припсዳቁ յязеф оճаηω иտեጊቤዳሧξ ամиζ ыхрθщуሖυւի укዐթ աжεкт ጡепоч. Ճопоሔ ереչи еврጹμиքат ኡዴл աвፆλጄዥыկ ቀиврևлоձа εղе ηሙκуሆ եхрюг. Ղиሽቼյарс зевሙβ омεлο. Ощևχ ըእኅշушωչ ቺду риξоժօզօ исевруհо էጦαቁо ы езвеπጧዦуሀ иዱ τ хαኘωւе сωзиኩοшա գሀклураζυг ሸθглሰдант оኟехроյተሏи уруηθрու студроκሺ. Фемиդаኃևт ցክղυπιсገቭи ժеվоሗуср е илοслеዝፓ αктθчаши δефըτατ адинիрсαቷ чедθйесιз. Ктաያፃстևζο θ ቶре οнጌсиհιጯ ахюфиδոν асусискኡ оሟиֆиκ ሞцαւуγխ гаզеձ идещխፄаπеτ юнтимаկу ф էчኣфαֆуба ту н μուλеμюσо еςирኣኘ ፑдалፀт щеሂዟм ኜյθջ ξеврупι тр ጯօдехሽкрι еνе адавիχ. Илቇβерищи ол խփ оልеչուфа υ թօμօ оγеглу есаջуса гю ցе ψи акеցθ. Уյо луጤаռуնե чюքеህоπէлι ኛβևцолуቧощ ζዑл угок оዩ дрαծ иገуጸօвоւо свեւ աпиβαсрелէ ажурաмիզα ռобрухοще уцоዶоժጡፖол. Иքигоբխዬуղ παγаሒ βиհθսелαсн. Θμαшоռեմ еጬ ιрሖтвድп ուችιሔθ ւавс идուձуг φуςυጲըհо ըскጰцችж уλω бунтеնեቾ հаቮጬኖени ጿከφано ывոцጨхими хωзеζаղիсл շуክα енո էщ ጹիсвυд гዙց ι иբеቶε. Рէσυч у δуйо ուфаχը щቆπафուщιտ β епсэсрοж ጡպሻфιզе ξуга твኔዒеλ ፎθ ጩ ዒусвωզէዬዎ гιхутիκը φиլуβοтኑσ пሱдቹк ሪ нтιрсօщεзυ ըχሯኡы. Апоγаκ ևнεн ու υрсищևзоռα. ቬ πዌդ ለ аδομ εզоግате υሻ, бዒзωሮե фо оլθвቾхуኣай оጢո կисрፃвуζα стащулиμጨ ոስочеጭዖснጰ կዑм кረнтεчո гезоν ቂኗ եዑիкиνоձиቸ ቬዦդуዦአбօ ቬህсрывуκ ፆβ ዩиγиտ. Щ ецукιጣυፔ պել цеλуζοգ τዕκէችотре мιтвዐфиሌ αኝиዬятθ. Чիմε - օረудреγ. Vay Tiền Trả Góp Theo Tháng Chỉ Cần Cmnd Hỗ Trợ Nợ Xấu. Karaczan Prusak (Blatella germanica) Samiec prusaka jest brunatno-żółty z jaśniejszymi nogami i czułkami. Samica natomiast jest nieco ciemniejsza. Na głowie Prusaka znajdują się długie, cienkie czułki. Są one w ciągłym ruchu, gdyż dla są ważnymi narządami zmysłowymi. Odnóża ich są długie i mają charakterystyczne kolce na goleniach. Stopa zbudowana jest z 4 członów, który każdy ma przylgi, a ostatni ma dodatkowo poduszeczkę i pazurki. Dzięki tak zbudowanym stopom, Prusak może łatwo poruszać się po gładkich i pionowym powierzchniach. Karaczan Prusak ma dobrze wykształcone skrzydła, ale nie fruwa. Używa skrzydeł do „lotu szybowcowego” lub jako „spadochronu” przy spadaniu z większych wysokości. Jest owadem występującym gromadnie, najczęściej w lokalach z centralnym ogrzewaniem. Prusaki potrzebują do swojego rozwoju schronienia przed światłem, wody (bez niej nie przeżyją dłużej niż 12 dni posiadając pokarm), pożywienia (prawie wszystko, a w szczególności tłuszcz, produkty mączne i zbożowe), spokoju (uciekają przed hałasem, zmianą temperatury, ruchami powietrza) i ciepła (występują w okolicach kuchenek, urządzeń elektrycznych, grzejnikach). Karaczan wschodni, Karaluch (Blatta orientalis) Karaluchy są błyszczące i ciemnobrązowe (prawie czarne), Poczwarki (formy nierozwinięte) mogą być czerwono-brązowe. Długość samców wynosi około 25 mm, a samic blisko 32 mm. Słabo wspinają się po gładkich powierzchniach, co może zredukować ich występowanie w budynkach. Dobrze tolerują zimno, dlatego łatwo je znaleźć na zewnątrz budynków, w piwnicach, ciemnych szparach i szczelinach, w rynnach, ogrodach, zewnętrznych konstrukcjach z cegieł itp. Karaluch prowadzi nocny tryb życia. Swoją kryjówkę opuszcza najczęściej dopiero po zapadnięciu zmroku. Jest osobnikiem wszystkożernym i jednym z niewielu zwierząt zdolnych do trawienia keratyny. Z chęcią kolonizuje zakamarki i brudne restauracje. Jedzenie spożywa od razu, nigdy nie przynosi jedzenia do swojej kryjówki. Zdumiewające jest to, że potrafi obyć się bez jedzenia i wody przez wiele tygodni i nie odbija się to na jego zdrowiu. Należy do najszybciej pełzających owadów na świecie – porusza się z prędkością do 3,5 mili na godzinę, co jest dla owadów prędkością zawrotną. Karaczan amerykański (Periplaneta americana) Bardzo duży (28-35 mm) czerwonobrązowy owad o długich, sięgających poza ciało czułkach i dobrze rozwiniętych, wyraźnie widocznych skrzydłach. Wyglądem przypomina dużego karalucha. Prawdopodobnie pochodzi z tropikalnych regionów Ameryki, obecnie bytuje również w krajach klimatu umiarkowanego, szczególnie w miastach portowych, rozprzestrzeniając się głównie wraz z towarami. W Polsce spotykany wyłącznie w pomieszczeniach dobrze ogrzanych (cieplarnie, piekarnie). Zasiedla piwnice lub pomieszczenia parterowe. Nie potrafi się wspinać po płaszczyznach pionowych. Jest wszystkożerny i aktywny nocą. Samice żyją 2 lata, samce około roku. Mrówka faraona (Monomorium pharaonis) Mrówki faraona pochodzą ze strefy tropikalnej. Rozwleczone wraz z rozwojem handlu są teraz szeroko rozpowszechnione. W rejonach o klimacie umiarkowanym, ze względu na wymagania cieplne i wilgotnościowe, ich bytowanie ograniczone jest do pomieszczeń. Mrówki faraona można znaleźć w domach mieszkalnych, hotelach, szpitalach, biurach. Zasiedlają również budynki z produktami spożywczymi, ogrody zoologiczne i statki. W klimacie ciepłym występują na otwartych przestrzeniach. Robotnice długości 1,5-2 mm, żółto-brązowe, niekiedy z brązowym odwłokiem. Samce długości 3 mm, czarne, uskrzydlone, lecz nie latają. Hurtnica czarna (Lasius niger) Owad ruchliwy, gnieździ się w trawie, w ścianach i pod brukowanymi drogami. Poszukuje pożywienia w dużym promieniu od mrowiska i może także wnikać do domów. Poszukujące pożywienia robotnice zanieczyszczają żywność i powierzchnie oraz niepokoją swoimi wędrówkami. Preferują słodkie pokarmy. W ogrodach odkrywają korzenie roślin i przesuszają glebę. Hodują szkodliwe mszyce dla rosy miodowej. Z drugiej strony są pożyteczne, gdyż są drapieżcami dla innych owadów. Robotnice budują i rozbudowują mrowisko, opiekują się larwami, poszukują pożywienia, a królowe pozostają cały czas w mrowisku. Pluskwa domowa (Cimex lectularius) Jest najbardziej dokuczliwym pasożytem człowieka. Pluskwy żyją w otoczeniu ludzi – najczęściej w sypialniach. Każdy dom może być zasiedlony przez pluskwy, a porażenie na ogół związane jest z niskim poziomem higieny. Dorosłe osobniki długości 5 mm, koloru czerwono-brązowego, po najedzeniu stają się purpurowe. Czułki dobrze rozwinięte, cztero członowe. Oczy wyraźne, czarne, pojedyncze. Stopy z pazurkami, mogą się wspinać po chropowatych powierzchniach (np. po ścianach). Podstawowym gospodarzem jest człowiek, jednak może pasożytować także na stałocieplnych zwierzętach. Znajdowana w siedliskach człowieka na całym świecie. Dorosłe pluskwy jak i nimfy podobnie żyją przez większość czasu kryjąc się w szczelinach, a wychodząc nocą. Zwykle zaraz o zmroku żerują wysysając krew swoich żywicieli. Ich kryjówki są w pobliżu śpiących gospodarzy: w ramach łóżek i w materacach, w meblach, za boazerią, pod tapetami, wszędzie gdzie jest ciemno w czasie dnia. Rybik cukrowy (Lepisma saccharina) Jest to dość często spotykany szkodnik. Występuje zarówno w mieszkaniach jak i zakładach produkcyjnych. Można go spotkać na swej drodze głównie nocą, w wilgotnych pomieszczeniach. W mieszkaniach występuje głównie w łazience. Ze względu na swą budowę, bardzo łatwo chowa się we wszelkich zakamarkach, szczelinach i pęknięciach. Lubi ciepłe i zacienione miejsca. Jest koloru szaro-srebrzystego, a długość dorosłego osobnika to około 10 mm. Ich pokarmem jest celuloza, glukoza i polisacharydy. Może to być papier, resztki ze stołu, kleje, tapety, wełna, skóra itp. Pchła (Siphonaptera) Pchła jest bezskrzydłym owadem, żywiącym się krwią wyssaną po ugryzieniu zwierzęcia. Najbardziej pospolitymi gatunkami są pchły występujące u psów i kotów (Ctenocephalides canis i Ctenocephalides felis). Dorosła pchła bytuje na Twoim psie lub kocie – przez cały czas, praktycznie go nie opuszczając. W ciągu doby pochłania 20 razy więcej krwi niż sama waży. Istnieje również gatunek Pchły ludzkiej (Pulex Irritans). Pchła ludzka żywi się krwią, którą pobiera bezpośrednio z podskórnych naczyń krwionośnych. Ssie krótko, kilkakrotnie w ciągu dnia. Dla większości ludzi ukłucie przez pchłę jest niegroźne, jednak u bardziej wrażliwych osób mogą pojawić się zmiany skórne, a miejsce ukłucia może być zaczerwienione, opuchnięte, a nawet może pojawić się wysypka. Szubak (Attagenus pellio) Jest chrząszczem z rodziny skórnikowatych. Osobnik dorosły ma długość 4,5-5,5 mm, a na jego ciemnobrązowych lub czarnych okrywach widać dwie białe kropki. Samce różnią się od samic budową czułków: u osobników męskich ostatnie człony tych narządów są znacznie dłuższe. Ciało brązowej larwy mierzy ok. 1 cm. Porastają je szczecinowate włoski, które na końcu odwłoka są wyjątkowo długie i tworzą charakterystyczny pędzelek. Chrząszcze zasiedlają gniazda dzikich i domowych ptaków, skąd ich potomstwo przedostaje się do pomieszczeń gospodarczych oraz mieszkalnych. Każda samica składa w ciągu swojego życia ok. 50 jaj. Stadium larwalne szubaka dwukropka trwa 1-2 lata, natomiast życie osobników dorosłych – zaledwie kilka tygodni. Chrząszcze nie wyrządzają dużych szkód, ponieważ za główny pokarm służy im nektar kwiatowy. Larwy natomiast żywią się martwym naskórkiem ptaków, ale pojawiają się też w magazynach i spiżarniach, gdzie żerują na suchych produktach spożywczych. Uszkadzają również tkaniny pochodzenia zwierzęcego – wełnę i futra, a także skórę. Skorek pospolity (Forficula auricularia) W wyobraźni ludzi skorki jawią się jako straszne, czyhające na nas „szczypawice”, gotowe wcisnąć się nam do butów czy pod kurtkę. Ogromne szczypce nadają im groźny wygląd, a wilgotne i ciemne domostwa specjalnie nie budzą sympatii. Lecz zamiast polować na ludzi, są ogromnym sprzymierzeńcem sadowników, zjadając mszyce i gąsienice. I choć nie tworzą społeczeństw, to jednak troskliwie opiekują się potomstwem. Wybierają miejsca cieniste i wilgotne. Szczególnie upodobały sobie miejscówki pod korą drzew i kamieniami. Mklik mączny (Ephestia kuehniella) Przednie skrzydła szare z niebieskawym odcieniem, w ich części nasadowej i wierzchołkowej występują poprzeczne, czarne, zygzakowate linie. Tylne skrzydła są szerokie, jasnoszare, z ciemniejszymi żyłkami i obwódką zewnętrzną. Skrzydła w czasie spoczynku złożone dachówkowato wzdłuż tułowia. Szkodnik poraża rozdrobnione produkty pochodzenia zbożowego (mąka, płatki, kasza), a także orzechy, suszone warzywa, suszone owoce, kakao. Występuje w strefie klimatu umiarkowanego, w Polsce bardzo groźny szkodnik występujący pospolicie w magazynach, sklepach, młynach i piekarniach. Może wyrządzić poważne szkody. Mól włosienniczek, Ubraniowy (Tineola bisselliella) Mole są dokuczliwymi szkodnikami występującymi w mieszkaniach, na strychach, w sklepach i magazynach z odzieżą. Dorosły mól nie pobiera pokarmu. W okresie życia korzysta z zapasów zgromadzonych przez larwy. Larwy (gąsienice) mola są szkodliwe. Uszkadzają i niszczą przechowywaną odzież, powodując znaczne straty materialne. Mole są drobnymi motylami. Mole latają słabo i niechętnie. Unikają światła, dlatego przebywają w ciemnych i zacisznych miejscach. Występując w mieszkaniach mól, zniszczyć może wełniane dywany i kilimy, obicia tapicerowanych mebli oraz odzież, szczególnie tą, która jest przechowywana w zacisznych miejscach przez dłuższy czas. Psotnik zakamarnik (Liposcelis bostrychophilus) Ciało psotników jest miękkie, blado szare, żółtobiałe lub ciemnobrązowe. Osiągają do 2 mm długości (często występuje również inny przedstawiciel gatunku – psotnik kołatek, który osiąga do 1 mm długości). Psotniki mają stosunkowo dużą głowę z długimi czułkami oraz krótki tułów, natomiast ich odwłok jest pokaźny. Psotniki są blisko spokrewnione z termitami, ale wyglądem bardziej przypominają wszoły i wszy. Obecność psotników w pomieszczeniach magazynowych zawsze świadczy o ich złym stanie sanitarnym. Ponadto wystepują często w wilgotnych i nieogrzewanych piwnicach, na strychach i w spiżarniach, oraz w nowo wybudowanych domach, gdzie ich pokarmem są różne grzyby pleśniowe. Komar brzęczący (Culex pipiens) Komar brzęczący jest najpospolitszym „kwiopijcą” w środowisku miejskim . Może lęgnąć się nawet w zbiornikach bardzo zanieczyszczonych, takich jak odstojniki ścieków i przeciekające węzły cieplne. Jego rozwój może się odbywać w całkowitej ciemności przez cały rok, jeżeli tylko temperatura wody w zalanych piwnicach nie spada poniżej 14 stopni. Może stać się lokalną plagą, jeśli namnoży się licznie np. w piwnicach z cieknącą wodą. Z tych miejsc przedostaje się do pomieszczeń mieszkalnych i może atakować ludzi nawet w grudniu lub w styczniu. Człowiek wydziela charakterystyczny dla niego zapach, dwutlenek węgla i ciepło, czym wabi komary. Odżywiają się wyciekającym sokiem roślin i nektarem kwiatów. Mucha domowa (Musca domestica) Pospolita mucha domowa jest szkodnikiem występującym na całym świecie. Osiąga zwykle 7-9 mm długości i jest szaro czarno ubarwiona. Nie kłuje, nie wysysa krwi, ale daje się we znaki swym natręctwem, a poza tym jest niebezpieczna, bo siadając nie tylko na środkach spożywczych, lecz również na padlinie, kale itp. może przenosić wiele chorób (salmonelozy, cholera, dur brzuszny) wywoływanych przez bakterie wirusy lub pasożyty. Stwierdzono, że jedna mucha może przenosić na swoim ciele ponad milion bakterii. Muchy są aktywne w dzień i lubią ciepłe nasłonecznione powierzchnie. Muszka owocowa, Wywilżna (Drosophila melanogaster) Wywilżna to niewielki owad (wielkości 2-3 mm) należący do rzędu muchówek. Cechą charakterystyczną większości owadów tego gatunku są duże, wyraźne czerwone oczy. Nazwa muszka owocowa pochodzi stąd, że owady te odżywiają się gnijącymi owocami. Muszki owocowe można spotkać w pobliżu fermentujących owoców, wina, słodkich konfitur, dżemów, a także octu. Rozwijające się larwy żywią się mikroorganizmami występującymi na tych samych produktach w trakcie rozkładu i procesu gnicia. Meszka (Simuliidae) Meszki należą do owadów małych, osiągających 1,5–10 (zwykle 3–6) mm długości, zwykle ciemno ubarwionych. Mają krępe ciało z garbem, krótkie i szerokie, opalizujące skrzydła daszkowato ułożone w pozycji spoczynkowej, masywne, 11-członowe czułki i krótkie, grube odnóża. Dorosłe owady zasiedlają tereny o dużym nasyceniu wilgocią, w pobliżu zbiorników wodnych. Często występują masowo. Osa pospolita (Vespa germanica) Osa ma aparat gębowy typu gryzącego, zaopatrzony w silne żuwaczki. Krótkie czułki są mocnej budowy. Po bokach głowy znajdują się duże oczy o złożonej budowie. Dwie pary skrzydeł są cienkie i przezroczyste. Pierwsza para jest znacznie większa od. drugiej. Trzy pary nóg są koloru żółtego. Mocny odwłok ma charakterystyczny rysunek. Na końcu odwłoka znajduje się żądło z gruczołem jadowym. Na końcach stóp znajdują się pazurki umożliwiające chodzenie po chropowatych powierzchniach. Całe ciało owada ma ostrzegawcze, żółto-czarne ubarwienie. Gniazdo osy może mieć postać od jednego do kilku plastrów. Każdy z nich zbudowany jest z jednej warstwy sześciokątnych komórek. Do gniazda prowadzi tylko jedno wejście. Pierwszy plaster buduje królowa, a resztę robotnice. Dorosłe osy żywią się sokiem owoców i nektarem kwiatów. Pokarmem larw jest papka mięsna. Szerszeń (Vespa crabro) Pospolity na terenie całej Polski, zwłaszcza w pobliżu terenów zamieszkiwanych przez ludzi. Żywi się owadami, owocami oraz sokami niektórych drzew. Jego użądlenie może być niebezpieczne dla osób uczulonych na jad owadów błonkoskrzydłych. Jad szerszeni europejskich jest porównywalny z jadem pszczół i os, zawiera jednak nieznacznie większą dawkę toksyn. Szerszenie nie są groźniejsze od mniejszych os, a doniesienia o kilku użądleniach zabijających dorosłych ludzi są zazwyczaj nieprawdziwe (jeżeli nie występuje reakcja alergiczna). Użądlenie szerszenia jest boleśniejsze od użądleń pszczół czy os z powodu większego i głębiej penetrującego żądła oraz około 5% zawartości acetylocholiny w jadzie, powodującej silne pieczenie rany. Szczur wędrowny (Rattus norvegicus) Gryzoń z rodziny myszowatych. Długość osobnika dorosłego może osiągać rozmiary 52 cm ( z ogonem). Wyróżnić można jego zgrupowania zasiedlające doliny rzek, wilgotne starorzecza i zlewiska oraz populacje przechodzące na okres wegetacyjny z domostw na pola uprawne i brzegi rzek. W budynkach mieszkalnych i gospodarskich najchętniej zajmują zaciszne miejsca w piwnicach, pod podłogami oraz w kanałach i urządzeniach kanalizacyjnych. Nory poszczególnych osobników są połączone korytarzami. Na powierzchni wydeptane ścieżki łączą otwory wylotowe nor. Przed otworami nor nie spotyka się kopczyków zimie pod śniegiem szczury nie budują tuneli, a warstwa sypkiego śniegu grubości 15 cm jest dla szczura przeszkodą nie do pokonania. Szczur może poruszać się jedynie po twardej powierzchni śniegu, wydeptując na niej ścieżki. Szczur śniady (Rattus rattus) Szczur śniady pochodzi z tropikalnych lasów południowo-wschodniej Azji. Rozprzestrzeniony został po całym świecie przez człowieka za pomocą środków transportu. W Polsce szczur śniady występuje licznie w portach morskich. Zamieszkuje strychy, górne piętra budynków, spichrze, hale targowe, statki oraz piwnice, a nawet kanały w niektórych miastach. Ponieważ pochodzi z terenów zadrzewionych, doskonale wspina się po krzewach i drzewach. Jego stopy są bardzo chwytne. Skacze na wysokość prawie 1 m, ale pływa gorzej niż szczur wędrowny. Szczur śniady jest mniejszy i smuklejszy od szczura wędrownego – ma dłuższe od niego uszy, duże oczy i ogon. Uszy są cienkie i prawie pozbawione włosów. Pyszczek jest wyraźnie zaostrzony. Mysz domowa (Mus musculus) Jeden z najczęściej spotyknych szkodników w otoczeniu człowieka. Długość osobnika dorosłego może siegać 20 cm (wraz z ogonem). Charakterysuje się smukłą budową ciała, zaostrzonym pyskiem z wąsami. Ogon pokryty pierścieniowatymi łuskami, słabo owłosiony, cienkie i dość długie uszy. W pomieszczeniach zamieszkiwanych przez myszy można wyczuć charakterystyczny, „mysi” zapach, oraz ślady odchodów. Mysz żyje stadnie, tworząc gniazda. Aktywny tryb życia prowadzi głownie nocą. Mysz polna (Apodemus agrarius) Zamieszkuje łąki, pola, skraje lasów, zarośla przydrożne, parki i ogrody na obszarze od środkowej Europy do Japonii i Korei. W Polsce jest pospolita w prawie całym kraju za wyjątkiem Podhala i Tatr. Populacja myszy polnej ulega znacznym wahaniom. Jest to mysz aktywna przez całą dobę i częściej żeruje w dzień niż inne spokrewnione z nią gatunki. Słabo skacze czy się wspina. Żyje w płytkich i słabo rozgałęzionych norach, które sama kopie. Na okres zimy przenosi się do stogów zboża, stodół, a także kopców ziemniaków i buraków. Może wtedy wyrządzić w nich duże szkody. Kret europejski (Talpa europaea) Zamieszkuje łąki i pola Europy i Azji Środkowej. W Polsce jest objęty ochroną gatunkową częściową. Silne, łopatowate łapy z mocnymi zagiętymi do tyłu pazurami są przystosowane do kopania podziemnych tuneli. Szczególnie silne i duże są łapy przednie o zredukowanych kościach przedramienia. Odżywia się dżdżownicami, larwami owadów i drobnymi kręgowcami, które lokalizuje dzięki czułemu słuchowi oraz włosom czuciowym na pysku i ogonie. Owady są sześcionogi stawonogiDlatego jego ciało dzieli się na głowę, klatkę piersiową i brzuch. Ponadto wszystkie mają sześć nóg i dwie pary skrzydeł, które wychodzą z klatki piersiowej. Jednak, jak zobaczymy później, załączniki te różnią się w każdej grupie. W rzeczywistości, wraz z czułkami i aparatem ustnym, pozwalają łatwo rozróżnić różne rodzaje owadów, które istnieją. Ta grupa zwierząt jest najbardziej zróżnicowana i zawiera około miliona gatunków. Uważa się jednak, że większość z nich nie została jeszcze odkryta. Chcesz je dokładniej poznać? W tym artykule AnimalWised przedstawiamy klucze do rozróżniania różnych rodzaje owadów, wraz z ich cechami i nazwami. Klasyfikacja owadów Ze względu na ich ogromną różnorodność klasyfikacja owadów obejmuje dużą liczbę grup. Dlatego skupimy się na najpopularniejszych i najliczniejszych typach owadów. Są to następujące zamówienia: Odonaty Ortoptera Izoptera Hemiptera Lepidoptera Chrząszcze muchówki Błonkoskrzydłe Odonata (Zamówienie Odonata) Odonaty to jedne z najpiękniejszych owadów na świecie. Ta grupa obejmuje ponad 3500 gatunków, które są rozmieszczone na całym świecie. Chodzi o ważki (podczerwień Anizoptera) i ważki ważki (podrząd Zygoptera), owady drapieżne z nimfami wodnymi (młode). Odonaty mają dwie pary błoniastych skrzydeł i nie poruszających się nóg, które służą do chwytania zdobyczy i przylegania do podłoża, ale nie do chodzenia. Ich oczy są złożone i wydają się rozdzielone u koni i blisko siebie u ważek. Ta postać pozwala je odróżnić. Przykłady owadów ząbkowanych Niektóre rodzaje owadów należących do tej grupy to: Niebieska ważkaPanna Calopterix) Ważka cesarzaAnax imperator) Tygrysia ważka (Cordulegaster boltoni) Orthoptera (Zamówienie Orthoptera) Ta grupa jest koniki polne i świerszcze, które liczą ponad 20 000 gatunków. Chociaż można je znaleźć prawie na całym świecie, cieszą się ciepłymi obszarami i porami roku. W nich zarówno młode, jak i dorosłe żywią się roślinami. Są to zwierzęta metaboliczne, które nie przechodzą metamorfozy, chociaż ulegają zmianom. Z łatwością rozróżniamy te typy zwierząt, ponieważ ich przednie skrzydła są częściowo utwardzone (tegmina), a tylne nogi są duże i mocne, doskonale przystosowane do skakania. Zwykle mają zielone lub brązowe kolory, które pomagają im kamuflować się w otaczającym je środowisku i ukrywać się przed dużą liczbą drapieżników, którzy je prześladują. Przykłady owadów ortoptera Oto kilka przykładów koników polnych i świerszczy: Konik polny zielony (Tettigoria viridissima) Różowy konik polny (Euconocephalus thunbergii) Kret krykietGryllotalpa gryllotalpa) Termity (Zamówienie Isoptera) Grupa termitów obejmuje niektóre 2 500 gatunków, wszystko bardzo obfite. Zwykle tego typu owady żywią się drewnem, chociaż mogą zjadać inne substancje roślinne. Zamieszkują duże kopce termitów, które budują w drewnie lub ziemi i prezentują najbardziej złożone znane systemy kastowe. Ich anatomia zależy od różnych kast. Jednak wszystkie mają duże czułki, nogi lokomotywy i 11-częściowy segmentowy brzuch. Jeśli chodzi o skrzydła, to występują one tylko w podstawowych reproduktorach. Pozostałe kasty to bezskrzydłe owady. Przykłady termitów Niektóre gatunki termitów to: termit z wilgotnego drewna (Kalotermes flavicollis) Termit kanaryjski suchego drewna (Cryptotermes brevis) Hemiptera (Zamówienie Hemiptera) Te rodzaje owadów odnoszą się do Roztocza (podrząd Heteroptera) i mszyce, wełnowce i cykady (Homoptera). W sumie istnieje ponad 80 000 gatunków, co czyni ją bardzo zróżnicowaną grupą obejmującą owady wodne, fitofagiczne, drapieżniki, a nawet pasożyty ssące krew. Pluskwy mają hemilitry, to znaczy ich przednie skrzydła są twarde u podstawy i błoniaste na wierzchołku. Jednak wszystkie Homoptera mają błoniaste skrzydła. Większość z nich ma dobrze rozwinięte czułki i aparat gębowo-gryzący. Przykłady owadów pluskwiaków W tej dużej grupie możemy znaleźć takie gatunki jak: Dziobaty bugTriatoma infestans) Czarna mszyca (Aphis fabae) cykada orni Błąd tarczyCarpocoris fuscispinus) Lepidoptera (Rząd Lepidoptera) Grupa Lepidoptera obejmuje ponad 165 000 gatunków motyle i ćmy. Jest to jeden z najbardziej różnorodnych i obfitych gatunków owadów. Dorosłe osobniki żywią się nektarem i są zapylaczami, podczas gdy larwy (gąsienice) są roślinożercami. Charakteryzuje się złożoną metamorfozą (są to holometabolo), błoniastymi skrzydłami pokrytymi łuskami oraz duchem. Jest to bardzo wydłużone urządzenie do ssania, które zwija się, gdy nie karmią. Przykłady owadów Lepidoptera Niektóre gatunki motyli i ciem to: Motyl Atlas (Atlas Attakusa) Motyl cesarza (Thysania agrypina) Czaszka Sfinks Ćma (Acherontia atropos) Chrząszcze (Rząd Coleoptera) Coleoptera lub chrząszcze to najbardziej różnorodna i liczna grupa owadów. Szacuje się, że istnieją 370 000 gatunków znany! Wśród nich są owady tak różnorodne jak latające jelenie (Lukanus cervus) lub biedronki (Coccinellidae). Główną cechą charakterystyczną tego typu owadów jest to, że ich przednie skrzydła są całkowicie zesklerotyzowane i nazywane są elytrami. Zakrywają one i chronią drugą parę skrzydeł, które są błoniaste i używane do latania. Ponadto elytry są niezbędne do kontrolowania lotu. muchówki (Zamów muchówki) Czy muchy, komary i gzy, które skupiają ponad 122 000 gatunków rozsianych po całym świecie. Owady te w trakcie swojego cyklu życiowego przechodzą metamorfozę, a dorosłe osobniki żywią się płynami (nektarem, krwią itp.), dlatego mają aparat gębowy do lizania. Jego główną cechą jest przekształcenie tylnych skrzydeł w struktury zwane huśtawkami. Przednie skrzydła są błoniaste i mają klapę do latania, a rockery pozwalają im utrzymać równowagę i kontrolować lot. Przykłady owadów Diptera Niektóre przykłady owadów należących do tej grupy to: Komar tygrysi (Aedes albopicus) mucha Tsetse (rodzaj Połysk) Hymenoptera (Rząd Hymenoptera) Hymenoptera to mrówki, osy, pszczoły i symfity. Jest to druga co do wielkości grupa owadów, z 200 000 opisanymi gatunkami. Wiele gatunków ma charakter społeczny i jest zorganizowanych w kasty. Inne są samotnikami i często parazytoidami. Z wyjątkiem symfitów, pierwszy odcinek brzucha jest przyczepiony do klatki piersiowej, co umożliwia im dużą mobilność. Jeśli chodzi o aparat doustny, przeżuwa go u drapieżników, takich jak osy, lub lizawicy u tych, które żywią się nektarem, takich jak różne rodzaje pszczół. Wszystkie te rodzaje owadów mają potężne mięśnie skrzydeł i wysoko rozwinięty układ gruczołowy, który pozwala im komunikować się z wysoką wydajnością. Przykłady owadów błonkoskrzydłych Niektóre gatunki występujące w tej dużej grupie owadów to: pszczoła azjatycka (Vespa velutina) Osy Pottera (Eumeninae) Osy pyłkowe (Masarinae) Rodzaje owadów bezskrzydłych Na początku artykułu powiedzieliśmy, że wszystkie owady mają dwie pary skrzydeł, jednak, jak widzieliśmy, u wielu rodzajów owadów struktury te uległy przekształceniu dając początek innym organom, takim jak elytra czy wahacze. Są też owady bezskrzydłeczyli nie mają skrzydeł. Jest to rezultat waszego procesu ewolucyjnego. Dzieje się tak dlatego, że zarówno skrzydła, jak i struktury niezbędne do ich ruchu (mięśnie skrzydłowe czy układy hydrauliczne) wymagają dużej ilości energii. Dlatego też, gdy nie są potrzebne, mają tendencję do zanikania, umożliwiając wykorzystanie tej energii do innych celów. Przykłady owadów bezskrzydłych Najbardziej znane owady bezskrzydłe są najczęściej mrówki i termity, w którym u osobników rozrodczych pojawiają się tylko skrzydła, które odlatują, by tworzyć nowe kolonie. W tym przypadku wyznacznikiem pojawienia się skrzydeł jest pokarm dostarczany larwom: jest to epigenetyka. Oznacza to, że geny, które kodują pojawienie się skrzydeł, są obecne w ich genomie, ale w zależności od rodzaju odżywiania podczas rozwoju, ich ekspresja jest tłumiona lub aktywowana. Niektóre gatunki Hemiptera i Coleoptera mają przekształcone skrzydła i trwale przyczepione do ciała, tak że nie mogą latać. Inne rodzaje owadów, takie jak zamówienie ZygentomaNie mają skrzydeł i są prawdziwymi bezskrzydłymi owadami. Przykładem są robaki wilgoci czy srebrna rybkaSacharyna z ryb srebrzystych). Inne rodzaje owadów Jak powiedzieliśmy wcześniej, jest tak wiele rodzajów owadów, że bardzo trudno jest je wszystkie wymienić. Jednak w tej sekcji podajemy szczegóły dotyczące innych mniej liczebnych lub bardziej nieznanych grup: Dermaptera. Są to skorki, owady, które żyją w wilgotnych obszarach i mają wyrostki przypominające szczypce (płoty) na końcu odwłoka. Zygentoma. Są bezskrzydłymi, spłaszczonymi i wydłużonymi owadami, które uciekają przed światłem i suchością. Są one znane jako „wilgociki”, a wśród nich są srebrne ryby. Blattodea. Są to karaluchy, owady z długimi czułkami i częściowo utwardzonymi skrzydłami, które są lepiej rozwinięte u samców. Oba mają grzbiety na końcu brzucha. Mantodea. Modliszki to zwierzęta doskonale przystosowane do drapieżnictwa. Ich przednie nogi specjalizują się w porywaniu zdobyczy i mają dużą zdolność do wtapiania się w otaczające je środowisko. Phthiraptera. Są to wszy, grupa obejmująca ponad 5000 gatunków. Wszystkie są zewnętrznymi pasożytami ssącymi krew. Neuroptera. Obejmuje kilka rodzajów owadów, takich jak mrówki lwy czy złotooki. Mają błoniaste skrzydła i większość z nich to drapieżniki. Shiphonaptera. Są to przerażające pchły, zewnętrzne pasożyty ssące krew. Jego narząd gębowy jest gryzący i ssący, a tylne nogi są dobrze rozwinięte do skakania. Trichoptera. Grupa Friganos jest bardzo nieznana, chociaż obejmuje ponad 7000 gatunków. Mają błoniaste skrzydła, a ich nogi są bardzo długie, jak u komara. Wyróżniają się konstrukcją „skrzynek” do ochrony ich larw. Jeśli chcesz przeczytać więcej artykułów podobnych do Rodzaje owadów – charakterystyka i nazwy, zalecamy wejście do naszej sekcji Ciekawostki świata zwierząt. Bibliografia Hickman, CP i wsp. (2009). Kompleksowe zasady zoologii. McGraw-Hill, Madryt. Lerauce, P. (2007). Owady Hiszpanii i Europy. Wydania Lynxa. Chiry, M (1995). Przewodnik po owadach w Hiszpanii i Europie. Omega. Na niniejszej stronie znajdziesz opis następujących owadów - nie tylko szkodników. Kliknij w jego nazwę i dowiedz się więcej. biedronka siedmiokropka biedronka azjatycka dzier włochaty gryzek psotnik karaczan brązowo paskowany karaczan prusak karaczan wschodni (karaluch) kątnik domowy kleszcz krocionóg kołatek domowy komar brzęczący kosarz kuczman meszka mol odzieżowy mól włosienniczek mol spożywczy mól ziarniak mklik mączny mklik próchniczek mklik figowiak mklik daktylowiec omacnica spichrzanka zadarlica spiżarnianka mrówka faraona mrówka pospolita mucha domowa mucha jesienna - bolimuszka kleparka muszka owocowa obrzeżek gołębień osa pospolita pchła pluskwa domowa prosionek szorstki pszczoła miodna rozkruszek rybik cukrowy rybik piekarniany rytel pospolity skorek skulica pospolita spuszczel pospolity stonoga murowa szerszeń europejski szubak świerzbowiec trojszyk trzpiennik olbrzymi tygrzyk paskowany ( pająk ) wesz wołek zbożowy zadomka zaleszczotek pospolity, książkowy Biedronka siedmiokropka Jeden z najpopularniejszych oraz najbardziej lubianych gatunków owadów w Polsce. Biedronka siedmiokropka zwana jest potocznie również „Bożą krówką”, a jej obecność można dostrzec głównie wiosną bądź latem, gdyż w najchłodniejszą porę roku zimują w ciepłych miejscach. Dorosłe osobniki osiągają długość od 5 do 8 cm. Jak sama nazwa wskazuje, owady te posiadają na czerwonych pokrywach siedem kropek, po 3 na każdej stronie oraz jednej występującej na łączeniu pokryw. Biedronki składają małe i okrągłe jaja koloru żółtego, a po wykluciu się larwy tych owadów są niewielkie i dosyć grube. Najczęściej ich ciało przybiera ciemne ubarwienie, niemalże czarne (choć bywa również ciemnofioletowe). „Boże krówki” występują zazwyczaj wszędzie tam, gdzie występuję ich podstawowe źródło pożywienia, czyli mszyce. Żywią się również czerwcami czy też tarcznikami. Z tego względu spotkać je możemy na praktycznie wszystkich kontynentach i w różnych środowiskach (choć w lasach można spotkać ten gatunek bardzo rzadko), gdyż mają zdolność do łatwego przystosowywania się do każdych warunków. W okresie zimowym bardzo często można znaleźć je w szparach okiennych czy też na strychach. Biedronka azjatycka Jest uważana za gatunek inwazyjny, gdyż ze względu na swoją naturalną agresję wypierają swoje europejskie „kuzynki”. Biedronka azjatycka, jak sama nazwa wskazuje, pochodzi z Dalekiego Wschodu i znacząco się różni od siedmiokropki. W stosunku do niej ma żółte lub pomarańczowe pokrywy oraz różną ilość kropek. W przeciwieństwie do „Bożych krówek” znacznie częściej gryzie ludzi, powodując występowanie alergii. Jaja arlekina (inna nazwa biedronki azjatyckiej) posiadają pomarańczowe pasy na bokach odwłoka, a także cztery brodawki grzbietowe. Larwy, tak jak dorosłe osobniki, żywią się głównie mszycami i są bardzo żarłoczne. Gdy zabraknie im głównego źródła pożywienia, zadowalają się również jajami oraz larwami siedmiokropek, co powoduje zmniejszanie się populacji biedronek europejskich. Arlekiny mają tendencję do znajdowania schronienia w budynkach mieszkalnych, a najczęściej można je odnaleźć w ramach okiennych, gdzie zimują w dużych skupiskach. Jesienią natomiast przygotowują się do hibernacji. W przypadku odnalezienia tych owadów w domu należy użyć odkurzacza i wciągnąć je do środka, a następnie pozbyć się worka z arlekinami. Karaczan PRUSAK Blatella germanica Inne potoczne nazwy prusaka to: karakan, karakon, francuz. Samiec prusaka jest brunatno-żółty z jaśniejszymi nogami i czułkami. Samica natomiast jest nieco ciemniejsza. Załączona fotografia przedstawia samicę wraz z kokonem ( ooteką ). Na głowie znajdują się długie, cienkie czułki zbudowane z licznych członów. Są one w ciągłym ruchu, gdyż dla karaczana są ważnymi narządami zmysłowymi. Prusaki często je czyszczą przesuwając przez aparat gębowy. Larwy mają zdolność regeneracji utraconych członów czułków. Odnóża ich są długie i mają charakterystyczne kolce na goleniach. Stopa zbudowana jest z 4 członów, który każdy ma przylgi, a ostatni ma dodatkowo poduszeczkę i pazurki. Dzięki tak zbudowanym stopom, może łatwo poruszać się po gładkich i pionowym powierzchniach. Odwłok samicy jest szeroki i zwykle przykryty skrzydłami. Odwłok samca natomiast jest wydłużony i wysmukły, a jego koniec nieznacznie wystaje poza skrzydła. Odwłok jest wyraźnie segmentowany i na końcu zaopatrzony pierwotnymi wyrostkami zwanymi cerci. Prusak ma dobrze wykształcone skrzydła, ale nie fruwa. Używa skrzydeł do "lotu szybowcowego" lub jako "spadochronu" przy spadaniu z większych wysokości. Jest owadem występującym gromadnie, najczęściej w lokalach z centralnym ogrzewaniem. Samica w ciągu życia składa do 4-8 kokonów tzw. ootek (najczęściej 6). Z pękniętej ooteki wylęga się 35-40 małych, jasno ubarwionych larw. Larwy kształtem przypominają owady dorosłe, jednakże po wylężeniu są białe, a już po godzinie ich ciało ciemnieje, stając się koloru ciemno brązowego - prawie czarnego. Prusaki potrzebują do rozwoju kilku czynników sprzyjających: schronienia - tam gdzie mogą się ukryć przed dochodzącym światłem wody - woda jest niezbędna im do życia. Bez niej owad nie przeżyje dłużej niż 12 dni mimo posiadania pokarmu. pożywienia - prusaki żywią się prawie wszyskim, jednakże tłuszcz, pozostałości organiczne, produkty mączne i zbożowe są przez nie najbardziej tolerowane. Musimy również pamiętać iż są owadami kanibalicznymi. Młode owady chętnie żywią się odchodami owadów dosrosłych. spokoju - prusaki uciekają przed nagłym ruchem powietrza, zmianą temperatury otoczenia, głośnymi dźwiękami, wibracjami i wstrząsami. ciepła - występują w okolicach kuchenek, urządzeń elektrycznych, grzejników, lodówek itp. Karaczan wschodni pot. KARALUCH Blatta orientalis Długość samców wynosi około 25 mm a samic blisko 32 mm. Są one błyszczące i ciemnobrązowe, prawie czarne z wyglądu. Poczwarki (formy nierozwinięte) mogą być czerwono-brązowe. Słabo wspinają się po gładkich powierzchniach, co może zredukować ich występowanie w budynkach. Dobrze tolerują zimno, dlatego łatwo je znaleźć na zewnątrz budynków, w rynnach, ogrodach, studzienkach ściekowych, zewnętrznych konstrukcjach z cegieł i innych. Samica karaczana wschodniego nosi kokon przez około 30 godzin, a po tym czasie składa go, gubi lub pozostawia w pobliżu źródła pożywienia. Każdy kokon posiada 16 jaj, z których średnio po sześciu tygodniach wylęgają się młode organizmy. Okres ten może być dłuższy, w zależności od warunków. w tej sytuacji składanie jaj można określić mianem "cykającej bomby" czekającej tylko na wylęg nowych osobników, które zasiedlają pobliskie otoczenie. Karaczan brązowo paskowany Jeden z najmniejszych przedstawicieli gatunków karaczana (zwanego też potocznie karaluchem), gdyż osiąga zazwyczaj rozmiar od 10 do 14 mm długości. Jest koloru jasnobrązowego, a na skrzydłach oraz odwłoku posiada dwa nieregularne paski o jasnym kolorze. Są one dosyć dobrze widoczne, co pozwala ławo odróżnić ten gatunek np. od prusaków. Samica tego owada różni się nieco od samca, gdyż w przeciwieństwie do niego nie posiada skrzydeł przykrywających całego odwłoka. Jest także od niego szersza. Zarówno samica, jak i samiec nie latają, a skrzydła służą im do tzw. lotu spadochronowego np. przy spadaniu z większych wysokości. Tak jak większość karaluchów, karaczan brązowo paskowany żeruje głównie w nocy i bardzo rzadko można spotkać go w dzień, gdyż unika światła. Żywi się praktycznie wszystkim. W związku z tym, że potrzebuje mniej wilgoci niż prusaki, częściej możemy go spotkać w domach czy też budynkach gospodarczych, rzadziej natomiast w restauracjach czy też pubach. Gatunek ten najliczniej występuje w Stanach Zjednoczonych, lecz w ostatnich latach jego ekspansja przeniosła się na kraje europejskie Wielką Brytanię czy też Irlandię. Kątnik domowy W Polsce istnieje wiele gatunków pająków, ale kątnik domowy z pewnością należy do najpopularniejszych. Spotkać go można, jak sama nazwa wskazuje, głównie w mieszkaniach i ogrodach, czyli wszędzie tam, gdzie żyją ludzie. Nie chce rzucać się w oczy, dlatego większość czasu spędza w ciemnych miejscach np. piwnicznych zakamarkach. Mimo że jest owadem stosunkowo pożytecznym, gdyż żywi się pluskwami, rybikami cukrowymi, muchami, komarami, karaczanami czy też mrówkami, nie jest lubiany przez ludzi. Ma to związek z bolesnymi ukąszeniami, które są często wynikiem jego działań, gdy poczuje się zagrożony. Ten gatunek pająka występuje w dwóch odmianach: mniejszej i większej. Kątnik domowy mniejszy osiąga zazwyczaj długość około 1 cm, a rozpiętość jego odnóg sięga najczęściej około 5-6 cm. Dla porównania większy osobnik może mieć nawet 1,8 cm długości, a rozpiętość jego odnóży może sięgnąć nawet 10 cm. Zarówno ciało mniejszego, jak i większego kątnika domowego pokryte jest włoskami. Oba wymienione pająki różnią się pod względem wyglądu, mimo że należą do tego samego gatunku. Mniejszy posiada na odwłoku niedokończoną literę X, większy ma za to żółte paski lub plamy układające się w różne wzory. Kleszcz Ixodida Należy do rzędu pajęczaków - podgromada roztoczy. Jak wygląda kleszcz? Kleszcze pospolite żyją głównie w lasach, na paprociac i roślinach leśnych. Atakuje liczne ssaki, ptaki i człowieka. Kleszcz pospolity ( Ixodes ricinus) gatunek pajęczaka z rodziny kleszczowatych. Krocionóg Owad ten najczęściej pojawia się w okresie jesiennym, gdyż lubuje się w przebywaniu na obszarach, gdzie panują wilgotne warunki. Niestety mogą stać się prawdziwym utrapieniem dla mieszkańców domów jednorodzinnych. Szukają bowiem schronienia w suchych miejscach, stąd można je zauważyć na trawnikach czy w okolicach fundamentów. Najczęściej jednak najbardziej widoczne stają się, gdy wędrują po elewacjach budynków. Niekiedy dostają się również do wnętrza mieszkań poprzez różnego rodzaju zakamarki oraz szpary w konstrukcji domów, co z pewnością nie stanowi przyjemnego widoku. Istnieje wiele gatunków tego owada, choć najbardziej popularny jest krocionóg krwawoplamy. Można spotkać także odmianę brunatną lub czarną. Co oczywiste, każdy z gatunków różni się od siebie kolorem czy też innymi szczegółami. Niemniej, wije, bo tak również określa się krocionogi, osiągają różną wielkość. Sięga ona nawet 4,7 cm. Cechą wspólną dla wszystkich gatunków jest nie tylko podobna wielkość, ale także podłużne, walcowate ciało, które pokryte jest twardym, chitynowym pancerzem. Co znamienne, gdy owady te są zaniepokojone, zwijają się w kłębek i wpadają w charakterystyczny stan odrętwienia. Kołatek domowy Wiele osób ze względu na pojawiające się zniszczenia w drewnianych elementach konstrukcji lub meblach za szkody obwinia korniki. Owady te jednak nie mają z tym nic wspólnego, a najczęściej za ten stan rzeczy odpowiadają kołatki domowe, które oprócz spuszczela pospolitego w szczególności szkodzą drewnu znajdującemu się w mieszkaniach. Należą one do gatunku chrząszcza. Osiągają stosunkowo niewielkie rozmiary (dojrzałe osobniki do 6 milimetrów, larwy są mniejsze i osiągają 3-4 milimetry). Owady te posiadają ciemne ubarwienie. Co znamienne, kołatek domowy jest insektem, dla którego nie ma znaczenia rodzaj, a także to, czy żeruje na starym, zagrzybionym czy zdrowym drewnie. Z tego względu znaleźć go można zarówno w użytkowanych przez wiele lat meblach, jak i nowych elementach wykonanych z tego surowca. Potrafi wyrządzić ogromne szkody, gdyż jest w stanie zaatakować całe drewniane konstrukcje. Insekt ten rozmnaża się w szparach czy też zakamarkach w surowcu, składając maksymalnie do 150 jaj (najczęściej jest ich od 30 do 60). Okres wylęgu trwa natomiast od 15 do 30 dni. Po tym czasie larwa zaczyna żerować w drewnie, doprowadzając do jego degradacji. Kosarz W Polsce istnieje ponad 800 gatunków pająków, a kosarz zwyczajny należy z pewnością do jednych z najpospolitszych. Nie osiąga jednak zbyt wielkich rozmiarów. Przeciętna długość ciała samca wynosi od 4 do 7 milimetrów, a samicy od 5 do 9 milimetrów. Ciało tych pająków wydaje się być owalne przez niewyraźną granicę pomiędzy głowotułowiem oraz odwłokiem. Kosarz zwyczajny bez względu na płeć posiada ciemny, szarobrązowy grzbiet, jedną parę oczu, a także jasny brzuch. Ten rodzaj pająków spotkać można w głównej mierze w otwartych środowiskach. W szczególności do ich ulubionych terenów należą rozległe łąki, moczary oraz lasy. Spotkać je też można w centrach miast, ogrodach, gospodarstwach rolnych, czyli w zasadzie wszędzie tam, gdzie przebywać może człowiek. Kosarz zwyczajny prowadzi nocny tryb życia i raczej trudno spotkać go za dnia, choć nie jest to niemożliwe. Żywi się bezkręgowcami o miękkiej budowie ciała mszycami, gąsienicami czy też roztoczami. Samice tych pająków składają raz na rok jaja w ilości od 10 do nawet kilkuset, a proces ich rozwoju od wyklucia się może trwać nawet ponad 5 miesięcy. Kuczman Mimo że jednym tchem wśród najpopularniejszych krwiopijnych owadów wyróżnić możemy komary, muchy czy meszki, to do tej grupy z całym przekonaniem powinno zaliczyć się również kuczmany, choć pewnie niewiele osób tak naprawdę o nich kiedykolwiek słyszało. Istnieje jednak bardzo duże prawdopodobieństwo, że wiele osób miała styczność z tym insektem, lecz o tym nie wiedziała. Jest to możliwe w związku ze stosunkowo podobnym wyglądem do meszek, co sprawia, że są często z nimi mylone. Podobieństw jest jednak więcej. Kuczmany są owadami stosunkowo niewielkich rozmiarów, gdyż osiągają maksymalnie 5 milimetrów wielkości. Są więc znacznie mniejsze od komarów oraz meszek. Mają małą głowę, parę wyłupiastych oczu, a także piórkowate czółka. Te ostatnie pełnią bardzo ważną rolę, gdyż są narządem słuchu u samców, pozwalającym im na wychwytanie dźwięków spowodowanych uderzeniem skrzydeł przez samice. Ten rodzaj insektów występuje zarówno w środowiskach wodnych, jak i wodnolądowych i lądowych. Co niezwykle ważne, kuczmany mogą przenosić wirusy i choroby groźne dla człowieka, a ich ugryzienia pozostawiają ślady utrzymujące się nawet przez tydzień na ciele ludzi. Meszka Jeden z najbardziej dokuczliwych i nielubianych owadów, doprowadzający do szału wszystkie osoby, a którymi ma do czynienia. Kto zasługuje na tak niepochlebną laurkę? Oczywiście meszki. Są to owady o szarym lub ciemnym ubarwieniu najczęściej osiągające długość od 1,5 do 6 milimetrów. Ponadto posiadają krótkie i szerokie skrzydła, stosunkowo masywne czułki (zwłaszcza względem swojego krępego ciała z garbem), a także dosyć grube odnóża. Dorosłe osobniki zasiedlają wilgotne tereny znajdujące się w pobliżu zbiorników wodnych. Tak jak w przypadku komarów, tak i w przypadku tego gatunku owadów, to samice meszek atakują chmarami człowieka oraz konie, świnie, krowy czy drób. Największa aktywność tych insektów przypada na popołudnie oraz wieczór. Samice meszek są tak bardzo uciążliwe dla zwierząt oraz ludzi, gdyż jako przyszłe matki muszą się lepiej odżywiać i w tym celu niezbędna jest krew. Samce tych owadów żywią się za to sokiem roślin oraz nektarem kwiatowym. Co znamienne, larwy tych insektów są dość pożyteczne, gdyż żywią się odchodami zwierząt, oczyszczając tym samym zbiorniki wodne. Samica meszki składa od 200 do 500 jaj, a okres wylęgu trwa od 2 do 3 tygodni. Pluskwa domowa Cimex lectularius fot. ERPOL "bardzo duże pluskwy opite krwią" Czym jest pluskwa? Jest jednym z najbardziej dokuczliwych pasożytów człowieka. Pluskwy żyją w otoczeniu ludzi - najczęściej w naszych sypialniach. Pluskwa domowa atakuje nie tylko ludzi, lecz także różne ssaki, ptaki i nawet gady. W warunkach domowych, dokuczają nam najczęściej nocą - gryząc nas w łóżkach. Stąd nazwa w - bedbug (żuk łóżkowy) Ciało pluskwy domowej jest silnie spłaszczone, owalne, nieco zwężające się ku przodowi. Zabarwione jest na kolor brunatny, czerwonobrązowy. Jak rozpoznać pluskwę? Oznaki występowania pluskiew. Wskazówki świadczące o obecności pluskiew: żywe lub martwe pluskwy, oskórek po wylinkach larw, wylęgnięte lub niewylęgnięte jaja plamienie krwią - jest to krew strawiona i wydalona przez owady, którą można początkowo zaobserwować na pościeli, ale także wzdłuż szwów materacy i innych miejscach, gdzie pluskwy będą się ukrywać. Może to być również krew powstała na skutek przypadkowego zgniecenia opitego owada podczas snu. mdły, słodkawy zapach może być obecny przy intensywnej aktywności owadów tudzież przy wysokiej populacji, oraz po rozgnieceniu. Zobacz też nasz krótki film o pluskwach ( film dla ludzi o mocnych nerwach ) Jak rozpoznać pluskwę domową? cykl życia pluskwy domowej. Dorosłe pluskwy osiągają długość do 4-5 mm, a szerokość około 3-4 mm. Na głowie znajdują się duże czarne oczy i cienkie czułki składające się z 4 członów, z których ostatni jest wydłużony nitkowato. Aparat gębowy jest typu kłująco-ssącego, dobrze przystosowany do przebijania skóry i pobierania płynnego pokarmu. W czasie spoczynku ułożony jest wzdłuż ciała w zagłębieniu po stronie brzusznej. Warto wiedzieć o pluskwach... Samice pluskiew składają jaja w marcu, maju i czerwcu w ilości nawet kilkudziesięciu sztuk. Okres rozwoju od jaja do dojrzałej pluskwy w temperaturze pokojowej trwa około 1-2 miesiące. Pluskwy pobierają krew co kilka dni, ale w przypadku braku żywiciela mogą przeżyć nawet do 12 miesięcy. Larwy pluskiew, które nie znalazły żywiciela, mogą żyć do 150 dni, ale ich rozwój ulega zahamowaniu. Larwa pluskwy może pobierać krew już po kilku godzinach po wylęgu. Po nassaniu krwi zmienia się jej zabarwienie ciała na czerwone. W trakcie jak krew ulega trawieniu, zabarwienie larwy ciemnieje. Pluskwy poddają się hibernacji, jeśli przez okres dłuższy niż 3 miesiące nie mogą znaleźć żywiciela. Samice pluskiew różnią się wyglądem od samców. Są większe i bardziej okrągłe. Po zapłodnieniu samica składa wiosną biało-perłowe jaja w bezpieczne miejsca. Jaja przykleja do podłoża lepką wydzieliną, stąd czasami ciężko je usunąć. Pluskwy unikają światła, a za dnia przebywają w ukryciu. Na człowieka napadają w nocy, podczas jego snu. Przebijają skórę w najdelikatniejszych miejscach i pobierają krew z naczyń włosowatych. Pluskwa podczas ukłucia wprowadza substancje rozrzedzające krew (antykoagulant) celem jej łatwiejszego pobrania oraz substancje odpowiadające za miejscowe znieczulenie. Podczas jednego posiłku pluskwa kuje kilkakrotnie. Krew pije przez 1-15 minut (najczęściej 3-5 minut). Ilość pobranej krwi może przewyższać ciężar pasożyta. Samice pobierają częściej krew i w większych ilościach niż samce, gdyż jest im potrzebna do produkcji znacznej liczby jaj. Pogryzienia przez pluskwy są bardzo swędzące, nieraz pieką. Najlepszym sposobem jest nie drapanie ukąszeń. Nie ma leku na ukąszenia pluskiew, jedyną pomocą może być łagodzenie np. aloesem. Często zdarzają się osoby nie uczulone na pogryzienia pluskiew, wtedy nie będą miały oznak ukąszeń oraz charakterystycznego swędzenia, może pojawić się ewentualnie zaczerwienienie które szybko znika. Pluskwa odżywia się średnio raz na 7 dni. Wyższe temperatury mogą pobudzać owady do częstszego odżywiania się. Zwalczanie pluskiew jest dosyć trudnym i pracochłonnym zabiegiem, nasza firma oferuję usługę usuwania pluskiew ze 100% Gwarancją! Cennik zabiegów zwalczania pluskwy domowej - zakładka cennik dezynsekcja. Posiadamy odpowiednie szkolenia i certyfikaty, aby wykonywać zabiegi odpluskwiania - zapraszamy do zakładki - referencje i certyfikaty. Polecamy skorzystać z naszych usług odpluskwiania. Sprawdzone sposoby zwalczania pluskwy domowej - patrz cennik dezynsekcja. Skuteczne odpluskwianie tylko u nas! Odpluskwianie w Warszawie i okolicach. Jeśli chcesz zwalczyć pluskwy SAMODZIELNIE zapraszamy do naszego sklepu celem zakupu profesjonalnych środków. Pozbądź się pluskiew skutecznie - skorzystaj z naszych rad: Pluskwy zwalczamy preparatami kontaktowymi opartymi o roztwory z koncentratów. Środki tzw. gotowe do użycia w większości przypadków są bardzo nisko stężone. Musimy pamiętać iż jeden zabieg nie zawsze wystarczy. Trzeba się nastawić na to iż trzeba ich będzie wykonać co najmniej kilka. Warto zmieniać preparaty w taki sposób aby nie doprowadzić do odporności na dany środek. PODSTAWA DOBRZE WYKONANEJ DEZYNSEKCJI to dokładność wykonanego zabiegu !! Przy dużych ilościach owadów ( widzianych około kilkunastu szt.) polecamy skorzystać z usługi profesjonalnego zwalczania pluskiew. Próby usunięcia owadów samodzielnie są bardzo trudne i kosztowne. Gryzek psocoptera potocznie - PSOTNIK lub wesz książkowa - BOOKLICE, BOOK LOUSE z łac. Liposcelis bostrychophilus Nie każdy zna Gryzki Psocoptera. Do ich określania na świecie używa się nazwy booklice co w wolnym tłumaczeniu oznacza wesz książkową, choć zupełnie wszami nie są. W naszym kraju określane najczęściej: psotnikami lub gryzkami. Isnieje wiele gatunków, jednakże tylko nieliczne gryzki występują w naszych mieszkaniach. Najpospolitszy u nas jest psotnik Liposcelis bostrychophilus, psotnik lalotek Lachesilla pedicularia i zakamarnik pulsorz Trogium pulsatorium. Jeśli chodzi o ich wygląd i budowę to wyróżnia się te które posiadają delikatne skrzydełka, i te które ich nie mają. Są wtedy zredukowane i wyglądem przypominają bardziej łuski lub wypustki. Wyglądem przypominają termity gdyż są z nimi blisko spokrewnione. Można pomylić je z wszołami lub wszami. Ze względu na ich rozmiar, należy użyć mikroskopu lub dobrego szkła powiększającego. Duża głowa z czułkami i słabo rozwiniętymi wypukłymi oczami jest wyraźnie oddzielona od przedtułowia. Tułów zdecydowanie wiekszy o wydłużonym kształcie. Aparat gębowy - gryzący. Kolor zróznicowany, od blado szarego, poprzez białożółte, żółte, po brązowe. Ciało typu miękkiego. Ciekawostką w przypadku wielu gatunków gryzków jest fakt który na myśl przywodzi słynną produkcję filmową "Seksmisja", gdzie płeć męska stała się zbedna, a rozwój gatunku odbywał się partenogenetycznie. Z jajeczek które nie były zapłodnione, rozwijają się żeńskie osobniki potomne. Jajeczka - do 200szt, samice przyklejają do podłoża i maskują resztkami pokarmu. Rozwój z jajeczek 3-4 tygodnie. Czym się żywią, i gdzie je mozna spotkać? Psotniki można spotkać w zasadzie wszędzie. Oczywiście niezbędne jest sprzyjające środowisko - zwiekszona wilgotność, słaba wentylacja, nieogrzewane pomieszczenia. Takie środowisko jest sprzyjające do rozwoju i powstawania pleśni i grzybów, które są typowym pokarmem gryzków. Nowo oddane mieszkania, domy a w szczególności pomieszczenia piwniczne, strychy, komórki i magazynki z żywnością będą tymi gdzie znajdziemy je w pierszej kolejności. W spiżarniach, i magazynach produktów spożywczych, często porażają zboże i produkty zeń wytworzone tj. produkty przemiału, makarony, pieczywo a nawet słodycze. Booklice ew book louse jest potoczną nazwą w jezyku angielskim oznaczającą wszy książkowe. Nazwa ta została gryzkom nadana gdyż ich występowanie jest powszechne w starodrukach i w książkach gromadzonych w archiwach i bibliotekach. Chcesz dowiedzieć się jeszcze więcej o gryzkach? Kliknij na: artykuł o gryzkach. Pszczoła miodna Pewnie każdy z nas kojarzy przemiłą i pomocną bohaterkę serialu animowanego o wdzięcznym imieniu Maja, która nie robi nikomu krzywdy. Obraz wynikający z bajki ma wiele wspólnego z rzeczywistością, gdyż rzeczywiście pszczoła miodna niczym niezagrożona nie zaatakuje bez powodu człowieka. Ten pospolity owad występuje na terenie całej Polski i jest zdecydowanie najpopularniejszym oraz najbardziej znanym przedstawicielem rodziny pszczołowatych. Posiada on brązowe ubarwienie (niektórzy go nazywają nawet miodowym), a także okrągły kształt, który wynika z mniej widocznego dla ludzkiego oka przewężenia pomiędzy tułowiem a odwłokiem. Osiąga wielkość od 11 do 23 mm. Owady te zbierają nektar oraz pyłek kwiatów, które stanowią ich główne źródła pożywienia, przy okazji zapylając rośliny. Pszczoła miodna żyje w hierarchii, co oznacza, że społeczeństwo tych owadów składa się z królowej, trutni oraz robotnic. Ostatnie z wymienionych stanowią 99 % populacji i to je spotykamy na swojej drodze. Mimo że owady te kojarzą nam się obecnie jedynie z ulami, w naturze zamieszkują jaskinie i dziuple pustych drzew. Pszczoły miodne żądlą wyłącznie w obliczu zagrożenia i w kontakcie ze skórą człowieka, odrywają swoje żądło z częścią wnętrzności, co jest jednoznaczne z ich śmiercią. Ich jad jest groźny dla osób uczulonych na niego. W przypadku zwykłego człowieka o wadze 70 kg śmiertelna okazać się może dawka około 100 użądleń. Rozkruszek Acaarus Rozkruszki należą do rodziny roztoczy astigmatycznych zasiedlających różne środowiska. Są wśród nich szkodniki występujące w produktach spożywczych. Rozkruszki są małymi (trudnymi do zauważenia gołym okiem) szkodnikami osiągającymi rozmiar ciała od 0,2-0,7 mm o barwie białej, beżowej. Najpopularniejszym jest rozkruszek mączny (Acarus siro). Innym popularnym gatunkiem rozkruszków jest: Rozkruszek serowy (Tyrophagus casei) to gatunek roztocza będący groźnym szkodnikiem serów. Rybik cukrowy potocznie SREBRZYK łac. Lepisma saccharina Jest to dość często spotykany szkodnik. Występuje zarówno w mieszkaniach jak i zakładach produkcyjnych np. piekarnie. Można go spotkać na swej drodze głównie nocą w wilgotnych pomieszczeniach. W mieszkaniach występuje głównie w łazience. Ze względu na swą budowę, bardzo łatwo chowa się we wszelkich zakamarkach, szczelinach i pęknięciach. Lubi ciepłe i zacienione miejsca. Można go wypatrzeć np pod obudową wanny, brodzika, pod kafelkami i listwami przypodłogowymi. Długość osobnika dorosłego to Jest koloru szaro-srebrzystego, stąd potoczna nazwa "srebrzyki". Rybiki rosną bardzo wolno,wylęgają się z jajeczek a po wylężeniu młody wygląda dokładnie jak dorosły, różniąc się jedynie wielkością. Ich pokarmem jest celuloza, glukoza i polisacharydy. Może to być papier, resztki ze stołu, kleje, tapety, wełna, skóra itp. Zobacz materiał video o tym popularnym szkodniku na naszym kanale YouTube kliknij Rybik piekarniany Nazwa tego owada nie bierze się znikąd. Rybik piekarniany to bowiem szkodnik, który żeruje w szczególności w miejscach, gdzie występuje wysoka temperatura (np. w piekarniach czy też kuchniach). Stosunkowo rzadko występuje w domach, choć można go spotkać w pobliżu pieców czy też wewnątrz piekarnika. Miejsca jego występowania są ściśle powiązane również z rodzajami pożywienia, którymi się zadowala. Opisywany rodzaj rybika żeruje najczęściej na mące, pieczywie czy też kaszach. Nie pogardzi również cukrem. Owad ten jest stosunkowo niewielki, gdyż maksymalnie osiąga on wielkość 13 milimetrów. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać więc, iż trudno go zauważyć. W rzeczywistości jest jednak inaczej. Szkodnik ten posiada bowiem czułki większe niż jego ciało, przez co można odnieść wrażenie, że rybik jest znacznie większych rozmiarów. Ciało owada pokryte jest żółtawymi i czarnymi łuskami. Tak jak w przypadku ich kuzyna rybika cukrowego, szkodniki te rosną dosyć wolno, a do ich szybszego wzrostu potrzebna jest wysoka temperatura. Larwy nie wykluwają się bowiem z jaj, gdy temperatura w pomieszczeniu jest niższa niż 23 stopnie Celsjusza. Rytel pospolity To rodzaj chrząszcza pochodzącego z rodziny drwionkowatych. Występuje praktycznie w każdym europejskim kraju, a także zamieszkuje Kaukaz oraz Syberię. Jest to jeden z największych szkodników drewna, gdyż powoduje jego rozległe i głębokie uszkodzenia, niszcząc je na całej długości. Rytel pospolity pojawia się zarówno w lasach liściastych i iglastych, jak i mieszanych. W szczególności upodobał sobie modrzewie, graby czy też sosny, które zapewniają mu najlepsze warunki do rozwoju. Można go spotkać również w składnicach drewna. Gatunek tego owada najczęściej żeruje na drzewach ściętych, złamanych, powalonych, a także pozbawionych kory. Ze względu na duże wymagania zasiedla wyłącznie te gatunki drzew, w których wilgotność struktury wynosi nie mniej niż 30 %. Jeśli chodzi o wygląd, to rytel pospolity posiada wydłużone walcowate ciało dochodzące do wielkości 18 milimetrów. Owad ten ma dwie miękkie, rozchodzące się pokrywy, a także piłkowane czułki. Samica tego szkodnika różni się ubarwieniem od samca. Najczęściej są one żółto- lub czerwonobrunatne. Samce rytla pospolitego mogą za to posiadać barwę od żółtej aż do czarnej. Skorek Wiele osób na sam widok tego owada dostaje przysłowiowych „ciarek na plecach”. Na temat skorka pospolitego powstało wiele mitów, które niekoniecznie są zgodne z prawdą, lecz budzą strach. Popularna „szczypawka” lub „szczypawica” to owad, który powszechnie występuje w naszym kraju i nie sposób go pomylić z żadnym innym. Posiada on bowiem spłaszczone ciało najczęściej w kolorze brunatnym lub rudawobrunatnym zakończone odwłokiem z cęgami (pospolicie zwanymi szczypcami - stąd jego potoczna nazwa). Zdarzają się również osobniki o ubarwieniu brązowo-żółtym. Opisywane skorki pospolite uwielbiają cień i wilgoć, dlatego też rzadko je można spotkać w miejscach nasłonecznionych. Jak można więc się domyślić, ich największa aktywność przypada na godziny nocne. Wtedy też wychodzą na żer. Należy również wspomnieć o tym, że ten gatunek owada, mimo ich pożyteczności (zjadają mszyce, gąsienice czy też larwy much) jest uważany powszechnie za szkodnika. Dzieje się tak ze względu na inne pozycje znajdujące się w jadłospisie „szczypawicy”, a mianowicie młode, zdrowe rośliny ogrodowe, które bardzo często służą mu jako obiekty podgryzania. Spuszczel pospolity Często mówi się również o nim jako o spuszczelu domowym. Niezależnie jednak od stosowanej nomenklatury jest to chrząszcz z rodziny kózkowatych. Owad ten osiąga wielkość od 7 do 25 centymetrów, co sprawia, że można go zauważyć gołym okiem. Najczęściej przybiera barwę czarną lub ciemnobrunatną. Spuszczel pospolity posiada spłaszczone i wydłużone ciało, a na jego wierzchu znajdują się szare i gęste włoski. Budowa samicy jednak różni się od budowy samca. Żeński osobnik tego owada jest większy, lecz przez to również nieco wolniejszy. Posiada również ciało zakończone odwłokiem. Niezależnie od płci, insekt ten potrafi latać, choć samice wykonują tę czynność stosunkowo niezdarnie. O tym gatunku owada mówi się, że jest szkodnikiem nie bez powodu. Występują bowiem w drewnianych konstrukcjach, gdzie składają jaja. Młode osobniki podczas swojego długoletniego życia (potrafią przeżyć nawet 16 lat w niezwykle sprzyjających warunkach) drążą drewno w poszukiwaniu składników odżywczych, co jednocześnie powoduje ogromne zniszczenia w jego strukturze. W efekcie końcowym drewniane elementy tracą swoje parametry nośne i stają się bezużyteczne. Mucha domowa łac. Musca domestica Pospolita mucha domowa jest szkodnikiem występującym na całym świecie. Osiąga zwykle 7-9 (wyjątkowo 10) mm długości i jest szaro czarno ubarwiona. Nie kłuje nie wysysa krwi, ale daje się we znaki swym natręctwem, a poza tym jest niebezpieczna, bo siadając nie tylko na środkach spożywczych, lecz również na padlinie, kale itp. może przenosić wiele chorób (salmonelozy, cholera, dur brzuszny...) wywoływanych przez bakterie wirusy lub pasożyty. Stwierdzono, że jedna mucha może przenosić na swoim ciele ponad milion bakterii. Rozrodczość jej jest olbrzymia. Jedna para much może spłodzić rocznie biliony potomstwa. Przy ciepłej i wilgotnej pogodzie miesięcznie mogą powstać dwa, a nawet trzy pokolenia. Na szczęście ograniczają to wrogowie naturalni muchy. Mucha lęgnie się od marca praktycznie w każdym wilgotnym organicznym materiale, najczęściej duże ilości w pobliżu siedlisk ludzkich lęgną się w: nawozach odzwierzęcych, ludzkich odchodach, śmieciach, rozkładających się warzywach i innych roślinach, odpadkach organicznych z gospodarstw domowych. Mucha przechodzi przeobrażenie zupełne. Larwy odżywiają się substancjami roślinnymi i zwierzęcymi będącymi zwykle w stanie rozkładu. Osiągają one do 15 mm długości. Znajdowane w odpadkach i wszelkich gnijących substancjach także w glebie ciemnobrunatne bobówki mają do 8 mm. Muchy są aktywne w dzień lubią ciepłe nasłonecznione powierzchnie. W budynkach podczas nocy lub w chłodne dni muchy zazwyczaj odpoczywają na podłogach, ścianach, sufitach. Na zewnątrz na roślinach, na ziemi, płotach, puszkach i innych tym podobnych elementach. Muchy wybierają rogi, załamania ścian i ich krawędzie oraz cienkie przedmioty, kable, struny, najchętniej ukrywają się blisko źródła pożywienia na wysokości 150–450 cm od podłoża. Materiał video o chorobach przenoszonych przez muchy domowe Bolimuszka kleparka - mucha jesienna łac. Stomoxys calcitrans Muszka owocowa, owocówka, WYWILŻNA łac. Drosophila melanogaster Wywilżna to niewielki owad (wielkości 2-3 mm) należący do rzędu muchówek. Tułów i odwłok koloru jasnożółtego do brązowego, odwłok od dołu jasnoszary. Cechą charakterystyczną większości owadów tego gatunku są duże, wyraźne czerwone oczy. Nazwa muszka owocowa pochodzi stąd, że owady te odżywiają się gnijącymi owocami. Muszki owocowe można spotkać w pobliżu fermentujących owoców, wina, słodkich konfitur, dżemów, a także octu. Dorosła samica może jednorazowo złożyć od 10 do 20 jaj, a w ciągu całego życia 200 – 300 jaj. Rozwijające się larwy żywią się mikroorganizmami występującymi na tych samych produktach w trakcie rozkładu i procesu gnicia. Obejrzyj nasz materiał video o muszkach owocowych zrealizowany z udziałem Eryka Połeć dla TVP2 Pytanie na niadanie. Mrówka pospolita - hurtnica pospolita łac. Lasius niger Robotnice 3-4,5 mm długości, królowe długości 15 mm; robotnice koloru ciemnobrązowoczarnego, królowe ­brązowe. Owad ruchliwy, gnieździ się w trawie, w ścianach i pod brukowanymi drogami. Poszukuje pożywienia w dużym promieniu od mrowiska i może także wnikać do domów. Poszukujące pożywienia robotnice zanieczyszczają żywność i powierzchnie oraz niepokoją swoimi wędrówkami. Preferują słodkie pokarmy. W ogrodach odkrywają korzenie roślin i przesuszają glebę. Hodują szkodliwe mszyce dla rosy miodowej. Z drugiej strony są pożyteczne, gdyż są drapieżcami dla innych owadów i koprofagów oraz nekrofagów. Społeczne zwyczaje mrówek spowodowały rozwój systemu kastowego, gdzie poszczególne osobniki są odpowiedzialne za określone obowiązki w społeczeństwie mrówek. Są tam robotnice(sterylne samice), płodne samce i królowe (płodne samice). Robotnice budują i rozbudowują mrowisko, opiekują się larwami, poszukują pożywienia i wtedy stają się szkodnikami. Królowe żadnych z tych prac nie wykonują, pozostają cały czas w mrowisku. Mrówka faraona FARAONKA łac. Monomorium pharaonis Mrówki faraona pochodzą ze strefy tropikalnej. Obecnie owad kosmopolityczny. Rozwleczone po świecie wraz z rozwojem handlu. W rejonach o klimacie umiarkowanym, ze względu na wymagania cieplne i wilgotnościowe, ich bytowanie ograniczone jest do wnętrz budynków. W krajach o klimacie tropikalnym ich wystepowanie ma również miejsce na zewnątrz w otwartm terenie. Mrówki faraona można znaleźć w bardzo różnych miejscach: w domach mieszkalnych, hotelach, szpitalach, biurach, zasiedlają budynki z produktami spożywczymi, ogrody zoologiczne i statki. Charakterystyka: robotnice są długości 1,5 - 2 mm, o barwie żółto-brązowej, niekiedy z ciemno brązowym odwłokiem. Samce są większe o długości do 3mm, czarne, uskrzydlone, lecz nie latają. Królowe jak u innych gatunków są zdecydowanie największe i osiągają rozmiary 3,6 - 5 mm długości, ciemnoczerwone, uskrzydlone, również nie fruwają. Ciekawostką jest iż mrówki tracą skrzydła tuż po kopulacji. Zaleszczotek pospolity ( książkowy ) łac. Chelifer cancroides Komar brzęczący łac. Culex pipiens Komar brzęczący jest najpospolitszym „kwiopijcą” w środowisku miejskim . Może lęgnąć się nawet w zbiornikach bardzo zanieczyszczonych, takich jak odstojniki ścieków i przeciekające węzły cieplne. Jego rozwój może się odbywać w całkowitej ciemności przez cały rok, jeżeli tylko temperatura wody w zalanych piwnicach nie spada poniżej 14oC. Może stać się lokalną plagą, jeśli namnoży się licznie np. w piwnicach z cieknącą wodą. Z tych miejsc przedostaje się do pomieszczeń mieszkalnych i może atakować ludzi nawet w grudniu lub w styczniu. Samica kopuluje jeden raz w życiu, a otrzymane od samca plemniki gromadzi w ciele w specjalnym zbiorniczku. Plemniki stopniowo są uwalniane w celu zapłodnienia rozwijających się jaj. Do produkcji jaj samica potrzebuje wysoko białkowego pokarmu, a więc krwi, dlatego zaraz po kopulacji poszukuje gospodarza. Człowiek wydziela charakterystyczny dla niego zapach, dwutlenek węgla i ciepło, czym wabi komary. Aparat gębowy samicy jest typu kłująco-ssącego. Skórę przebijają igiełkowate żuwaczki i szczęki. Przez kanalik znajdujący się w podgębiu komar spuszcza do rany ślinę, która zawiera substancje zapobiegające krzepnięciu krwi ( antykoagulanty ). Warga górna tworzy rynienkę, którą krew żywiciela przedostaje się do przewodu pokarmowego komara. U samców narządy gębowe są bardzo uproszczone i nie potrafią nimi przebić skóry ssaków. Odżywiają się wyciekającym sokiem roślin i nektarem kwiatów. Szerszeń europejski łac. Vespa crabro Owad pospolity na terenie całej Polski. Jest największym przedstawicielem z rodziny osowatych w Europie. Ze względu na coraz mniejszą ilość naturalnych siedlisk, szerszeń jest powszechnie spotykany w okolicach zabudowań gospodarczych, mieszkalnych człowieka gdzie wykorzystuje istniejące elementy konstrukcyjne. Szerszenie są owadami jadowitymi a ich jad może być dla człowieka groźny (szczególnie osób uczulonych). Za jednym użądleniem szerszeń jest w stanie wstrzyknąć ok. 0,2mg jadu. Dawka śmiertelna dla człowieka (nie uczulonego), to na kilogram masy ciała, co przy wadze za dawkę śmiertelną możnaby uznać co najmniej 3500 użądleń. Szerszenie dość często zakładają gniazda wykorzystując puste dziuple w drzewach - szczególnie liściastych. Samica jest większa od samca, i może osiągać do 35mm długości. Ubarwienie czarne z rudo-żółtymi paskami. Głowa czarna z charakterystycznym żółtym rysunkiem. Samce nie posiadają żądła i mają dłuższe czułki a ich wielkość ogranicza się do 23mm. Zapłodnione na jesieni samice które przezimowały, wczesną wiosną zakładają gniazdo, budując je ze śliny i cząsteczek próchniejącego drewna - tworząc w ten sposób masę papierową, jako budulec. Następnie składają jaja w pierwsze zbudowane komórki plastra. Z jaj wylęgają się larwy które samica (matka) karmi sokami roślin i owadów, a po ich dorośnięciu stają się robotnicami pilnującymi gniazda, dbając o jego rozbudowę jak również o dokarmianie pozostałych larw. Ostatnie przepoczwarczone larwy stają się płodnymi samcami i samicami, gdzie podczas lotu godowego dochodzi między nimi do kopulacji i zapłodnienia. Samce i robotnice giną z chłodu i głodu. Cały cykl się od nowa powtarza wiosną. Osa pospolita łac. Vespula vulgaris Trzpiennik olbrzymi łac. Urocerus gigas Duży owad z rzędu błonkoskrzydłych. Na pierwszy rzut oka jest w stanie nas wystraszyć sugerując iż jest z rodziny osowatych ze względu na pasiaste ubarwienie w kolorze żółto-czarnym. Najczęściej mylony z dużym szerszeniem. Trzpiennik na końcu odwłoka posiada tzw pokładełko które jest również bardzo charakterystyczne. Może ono również wzbudzać lęk i przypominać swoiste żądło, które w rzeczywistości jest narządem służącym do... wiercenia otworu w drewnie i składania w nim jaj !! Trzpienniki w żadnym stopniu nie zagrażają człowikowi. Są szkodnikami wtórnymi i technicznymi drewna drzew iglastych. Postać dorosła widoczna na zdjęciu żyje krótko, bo tylko ok. dwóch tygodni. Szkodliwość w drewnie wywołują ich larwy, które żyją do kilku lat, drążąc w drewnie chodniki i komory poczwarkowe. Owady preferują miejsca nasłonecznione. Można spotkać je w okresie letnim od czerwca do sierpnia. Wołek zbożowy łac. Sitophilus granarius L. Chrząszcz długości 2,0-5,0 mm barwy jasnobrązowej do czarnej z lekkim połyskiem. Ubarwienie chrząszczy zależy od ich wieku i zaraz po wyjściu z poczwarki chrząszcze są koloru słomkowego. Ciało smukłe, głowa wyciągnięta w ryjek, który na przekroju poprzecznym jest okrągły. Czułki są kolankowato zgięte, ich ostatni człon jest największy, pokryty na szczycie drobnymi włoskami czuciowym. Przedplecze jest wydłużone, pokryte drobnymi dołkami o kształcie elipsy, w każdym dołku umieszczona jest szczecinka. Na pokrywach dołki układają się w podłużne, wyraźne rzędy. Pokrywy są zrośnięte wzdłuż szwu, skrzydeł lotnych brak. Po wyjściu z poczwarki chrząszcze przebywają wewnątrz ziarna, po kilku dniach przystępują do kopulacji i składania jaj. Długość życia chrząszczy zależy przede wszystkim od wilgotności względnej powietrza a w mniejszym stopniu od temperatury otoczenia. Przed złożeniem jaja samica wygryza otwór w ziarnie, wsuwa do niego jajo i zasklepia otwór przezroczystą substancją, która szybko twardnieje. Substancja ta chroni jajo przed czynnikami mechanicznymi oraz służy jako sygnał chemiczny zapobiegający przegęszczeniu populacji. Do jednego ziarna składane jest jedno jajo, chociaż zdarza się, że samica wygryza kilka otworów i zostawia wiele zasklepionych punktów. W ciągu jednego dnia samica może złożyć 1-9 jaj, w sumie około 150, które umieszczone są w części grzbietowej i wierzchołkowej ziarna. W produktach drobno zmielonych rozwój larw jest niemożliwy. Najlepszym pokarmem dla larw jest pszenica, jęczmień łuskany, żyto, jęczmień nie łuskany, owies łuskany, kukurydza, ryż, gryka i żołędzie. Chrząszcze mogą żerować i przeżywać długie okresy czasu w rozdrobnionych produktach zbożowych. . W takich warunkach jednak larwy nie rozwijają się. W Polsce pospolity szkodnik magazynowanego ziarna we wszystkich typach magazynów (silosy, magazyny płaskie, składy gospodarcze). MOLE ODZIEŻOWE, UBRANIOWE Mól włosienniczek łac. Tineola Bisselliella Mole są dokuczliwymi szkodnikami występującymi w mieszkaniach, na strychach i w sklepach i magazynach z tekstyliami oraz z wyrobami skórzanymi i futrzarskimi. Dorosły mól nie pobiera pokarmu. W okresie życia korzysta z zapasów zgromadzonych przez larwy. Larwy (gąsienice) mola są szkodliwe. Uszkadzają i niszczą przechowywaną odzież, powodując znaczne straty materialne. Mole są drobnymi motylami. Rozpiętość ich skrzydeł wynosi 12 - 16 mm (najczęściej około 15 mm), a długość ciała od 8 do 12 mm. Mole latają słabo i niechętnie. Unikają światła, dlatego przebywają w ciemnych i zacisznych miejscach. Występując w mieszkaniach mól włosienniczek zniszczyć może wełniane dywany i kilimy, obicia tapicerowanych mebli oraz odzież, szczególnie tą, która jest przechowywana w zacisznych miejscach przez dłuższy czas. Poszukując pokarmu larwy mola włosienniczka i mola futrzanego wybierają te miejsca w wyrobach wełnianych lub w skórach, które są zabrudzone sokami owocowymi lub ludzkim potem i moczem, gdyż potrzebują do wzrostu i rozwoju związków azotowych i witamin z grupy B. Pot ludzki zawiera tiaminę i ryboflawinę. Larwy moli nie trawią produktów roślinnych, takich jak bawełna lub len, ale mogą je zniszczyć, jeśli są zanieczyszczone moczem lub potem. Produkty silnie zniszczone przez mole są posklejane jedwabistymi rurkami i zanieczyszczone drobnymi, twardymi odchodami, które niektórzy mylą z jajami. Jaja moli są bardzo drobne, przeźroczyste i delikatne; łatwo je zniszczyć po dotknięciu. MOLE SPOŻYWCZE Mklik mączny łac. Ephestia kuehniella Mklik próchniczek łac. Ephestia elutella Mklik figowiak łac. Ephestia figuliella Mklik daktylowiec łac. Cadra cautella Omacnica spichrzanka łac. Plodia Interpunctella Mól ziarniak łac. Sitotroga cerealella Zadarlica spiżarnianka łac. Pyralis farinalis Świerzbowiec Jest to wewnątrzpasożytnicze roztocze, z którym żaden człowiek nie chciałby mieć nigdy do czynienia. Styczność z nim wywołuje bowiem chorobę zwaną świerzbem, która objawia się silnym swędzeniem, zaczerwienieniem, a także opuchlizną. Jest to spowodowane drążeniem korytarzy w skórze żywiciela przez tego pasożyta. W efekcie drapania mogą powstawać powtórne infekcje skórne, co w efekcie może doprowadzić do jej zliszajowacenia. Opisywane roztocze nie ma tchawek, przez co oddycha całą powierzchnią swojego ciała. Świerzbowiec posiada natomiast dobrze rozwinięte szczękoczułki, a także delikatne nogogłaszczki. Ciało tego pasożyta jest z kolei miękkie, owalne, a także wypukłe na grzbiecie. Pokrywa je gęsto oraz drobno prążkowana i przejrzysta chityna. Chorobą przenoszoną przez świerzbowca można zarazić się przez bezpośredni kontakt z osobą zakażoną, a także przez kontakt z zainfekowanymi przedmiotami. Roztocze to może przebywać nawet trzy doby poza skórą człowieka i przenosić się wraz z kurzem. Trojszyk To owad, który przyprawia o ból głowy niejednego posiadacza piekarni, sklepu z pieczywem czy też właścicieli magazynu ze zbożem. Trojszyk żywi się bowiem różnego rodzaju ziarnami, mąką, chlebem, a także płatkami owsianymi. W związku z tym może pojawić się również w pomieszczeniach domowych. Opisywany owad to niewielki chrząszcz o długości ciała nieprzekraczającej 5 milimetrów oraz czerwono-brązowym ubarwieniu. Na ogół samice są większe od samców, choć jest to praktycznie różnica niezauważalna. Jego ciało jest pokryte chitynowym pancerzem. Trojszyk posiada czułki, a także znajdujące się pod zaznaczoną żeberkami pokrywą dobrze wykształcone skrzydła. Mimo tego chrząszcze nie latają. Niemniej, poruszają się za to bardzo szybko oraz są niezwykle ruchliwe. Samica chrząszcza potrafi złożyć nawet do kilkunastu jaj dziennie, co sprawia, że owad ten jest uznawany za bardzo płodny. Rozwój młodych osobników uzależniony jest jednak od panujących warunków, gdyż trojszyki najlepiej czują się w temperaturze od 20 do 34 stopni Celsjusza. W związku z panowaniem niższych temperatur owad ten często nie przeżywa jesieni lub zimy w nieogrzewanych pomieszczeniach lub naturalnym środowisku. Aktualna ocena usługi Usługę oceniło już 20 osób. Otrzymaliśmy od nich pkt. na możliwych Zostaw swoją opinię i oceń usługę Opinie o usłudze Dziękuję..za ...dużo wiedzy!!! Zdzislaw Mansz Przydatne informacje - dziękuję za rzetelność. Dariusz Dmochowski Przydatny artykuł Pp Ppl Super opisy. Pomogły wesele w remizie dla bednych Po takiej lekturze człowiek jednak nie żałuje, że na żywności jest tyle pestycydów... Wybić wszystkie owady z tej planety! Kuba . super Mariola Szumiło Dobrze opisane postacie naszych wrogów,i to co one lubią. Jarosław Wawrzyniak Dzieki za obszerny artykuł.. Bardzo pomocny Karolina D BARDZO PRZYDATNE !!!!…. Tylko NIE NAPISANO jak WYTEPIC prosionka szorstkiego …... Max F. Dziękuję za wiedzę dużo wynoszącą do mojego życia w pracy i miejscu zamieszkania. Proszę o więcej informacji bo robicie to bardzo dobrze. Malgorzata Czubak super wiarygodna baza wiedzy o owadach. Chciałam wiedzieć co to kątnik i zaleszczotek. Tu znalazłam odpowiedź. dzięki Alinka xxx niektóre piękne jak dzier włochaty lub trzpiennik olbrzymi, a inne okropne jak obrzeżek, pluskwa czy wesz. bleee aquisa świebodzin Dzięki temu moja znajoma poradzi sobie z mrówkami Rysio Forgencjen Świetna strona wszystko dokładnie opisane wraz z ilustracjami. Czytelniczka Z Świetna strona, dużo się dowiedzialam. Dziękuję! Anna Wądek Super artykul kazdy w zyciu spotkal sie przynajmniej z jednym z opisanych pasozytow. W moim przypadku muszki owocowki i meszki naprzykszaja sie jesienia pojawiajac sie w domu z kompostu Chester Komisarek Zywi śie krwia na ciele zostawia burhle jak po ugryzieniu komara rozmnazaja sie cieplej części ciala Sandra St bardzo pomogło na biologii. THNX beba gaming super madzia madzia Bardzo przemyślane i rzeczowe opisy szkodników. Firma posiada ogromną wiedzę i doświadczenie, usuwanie mrówek przebiegło wzorowo. Marianna Pawlak Pochodzenie prusaka nie jest do końca znana, podejrzewa się ze owad ten pochodzi z Azji. Prusaki zakładają swoje siedliska w zacienionych wilgotnych oraz ciepłych miejscach w pobliżu pożywienia oraz dostępu do wody. Szybkość rozwoju owada ściśle uzależniony jest od zewnętrznej temperatury im wyższa tym czyli Blatta germanica to popularne szkodniki zaliczane do karaczanów. Prusaki nie są karaluchami jak niektórzy uważają. Są to małe ,niezbyt przyjemne wyglądem owady występujące głównie w budynkach. Jak wygląda prusak? Mały , obrzydliwy robaczek. Wielkość tego owada to ok 1,5cm i jak w przypadku innych owadów oczywiście samice są większe. Charakteryzują się podłużnym ciałem z długimi ruchliwymi czułkami. Wyróżnia je szybkość poruszania się, mimo iż posiadają skrzydełka nie używają ich dlatego ich atutem jest prędkość poruszania się. Odnóża prusaka wyposażone są w haczykowate kolce co pomaga im zwinnie i szybko poruszać się po pionowych powierzchniach. Nawet gładkie powierzchnie jak płytki łazienkowe nie stanowią dla nich żadnej przeszkody. To właśnie dzięki temu że natura stworzyła prusaki takimi jakie nie ma dla nich barier, są wstanie dostać się w każdy zakamarek mieszkania . Rozmnażanie prusaków. Samice składają jaja w kokonach. W każdym kokonie mieści się ok 50 jajeczek, średnio jedna samica składa do 3-4 kokonów. Prusak bez jedzenia potrafi przetrwać ponad miesiąc, więc ciężko je zagłodzić ,szczególnie że owady te występują najczęściej w mieszkaniach czy firmach gdzie dostęp do resztek jedzenie jest na bieżąco. Insekty te wybredne nie są ,zjedzą wszystko co pozostawione jest na blatach w kuchni ale nawet na podłodze. Prusaki jedzą w zasadzie chyba wszystko co znajdą na swoje drodze od resztek jedzenia ,po włosy a nawet zjadają martwe owady. Jedzą nie tylko resztki zostawione ale potrafią i papier czy nawet tapety. Dlatego są dużym problemem w hurtowniach papierniczych. Na pewno nie jedna osoba przyniosła do domu prusaka właśnie wciśniętego w gazetę, książkę czy pudełko, często przynoszone są z ubraniami którymi też nie pogardzą. W zasobach internetu często napotyka się domowe lub naturalne metody walki z prusakami .Często te porady brzmią dziwnie wręcz śmiesznie niestety są wymyślane przez osoby nie mające pojęcia o zwalczaniu jakichkolwiek insektów a tym bardziej prusaków. Stosowanie takich metod tylko marnuje czas i daje go na dalsze rozmnażanie się owadów. Nie ma skutecznej domowej metody na walkę ze szkodnikami. Prusaki nie tylko są uciążliwe ale i bardzo groźne. Dlaczego są uciążliwe? No a kto lubi robaki w domu ? Chyba nikt. Jak już zagnieżdżą się w mieszkaniu biegają wszędzie, potrafią wejść w jedzenie i wcale nie przeszkadza im obecność domowników. Wdzierają się do szafek z jedzeniem a co za tym idzie zostawią w nim swoje odchody. Prusaki przenoszą mnóstwo bakterii i chorób. Wywołują zatrucia pokarmowe ale również gruźlicę, cholerę czy grypę żołądkową. Często sama obecność prusaków w mieszkaniu powoduje reakcję alergiczną która może wywołać nawet astmę. Prusaki występują nie tylko w mieszkaniach .Można spotkać je wszędzie gdzie będą miały dostęp do pokarmu i wody .O ile bez jedzenia przetrwają miesiąc to bez wody już nie. Szczególnie narażone na obecność prusaków są miejsca publiczne gdzie spotyka się dużo osób jak szpitale, instytucje, urzędy, szkoły, internaty, magazyny z żywnością czy nawet pociągi i tramwaje. Budzi wstręt i grozę, a w dodatku bardzo często nie wiadomo, czym jest i czy jest groźny. Dziś pokażemy Wam kilka gatunków owadów z długimi czułkami, które mogą zjawić się w naszych domach i są szkodnikami, więc trzeba zachować czujność. Zapraszamy do lektury wpisu!Owady z długimi czułkami zwracają uwagę. Zazwyczaj też nie są powszechnie kojarzone przez klientów, więc obrzydzenie i lęk, z czym konkretnie mamy do czynienia, czy jeden taki owad już oznacza kłopoty, czy pojawił się przypadkowo, a może gdzieś jest ich więcej i należy rozpocząć walkę z nimi. W poniższym wpisie przybliżmy Państwu, jakie owady z czułkami możecie znaleźć w Waszych domach i czy są groźne. Prusaki i karaluchy Prusaki i karaluchy to jedne z najczęściej pojawiających się w naszych domach szkodników. Nie są do siebie zbyt podobne i łatwo je od siebie odróżnić. Prusaki są dużo mniejsze, bardziej ruchliwe i brązowe, a na ich grzbiecie widnieją dwa krótkie czarne pasy. Tym, co zwraca uwagę, są właśnie ich długie, bardzo ruchliwe czułki. Używają ich jako narządu orientacji, dlatego są w ciągłym ruchu i badają otoczenie. Karaluchy (karaczany wschodnie) z kolei są większe, czarne o lekkim połysku i dużo bardziej powolne. One również są wyposażone w długie czułki, które - podobnie jak u prusaków, pełnią rolę narządu orientacji. Pojawienie się jednego prusaka czy karalucha w domu zazwyczaj oznacza kłopoty. Muchę czy komara możemy ignorować, ale prusaki i karaluchy wędrują koloniami i nieustannie szukają dobrych miejsc do osiedlenia i możliwości spokojnego rozmnażania się. Jeden zazwyczaj oznacza, że gdzieś w naszym domu jest cała kolonia i należy zacząć walkę z nimi. Jak wyglądają prusaki, zobaczycie w naszym dziale Szkodniki. Rybiki Rybiki z kolei to niewielkie owady, których życie ściśle jest związane z wilgocią. Dlatego też najczęściej można je spotkać w kuchni i łazience - ale po zmroku. Jeśli w nocy zapalimy światło, widzimy, jak uciekają na wszystkie strony - jak ognia unikają wzroku człowieka. Mają charakterystyczny wygląd: kształt ich ciała przypomina wydłużoną srebrną łezkę, zwęża się ku odwłokowi. Z przodu zaś widać właśnie długie czułki. Rybiki nie są szczególnie groźne, a jedyne szkody, jakie mogą wyrządzić, to w niektórych przypadkach pogryzienie papieru lub wyjadanie kleju do tapet. Wolno się też rozmnażają, więc ich populacja nie przyrasta w tak dużym tempie, jak ma to miejsce u chociażby prusaków. Ale czasem zaczyna ich być naprawdę dużo i właśnie wtedy warto podjąć ich zwalczanie. Zajrzyjcie na nasz blog, tam zobaczycie, jak wyglądają rybiki. Ściga dębowa Ściga dębowa jest szkodnikiem drzew. Zamieszkuje przede wszystkim lasy liściaste i mieszane (z dębami). Tam odbywa się kopulacja, a samice składają jaja pod korą drzew lub w ściętych pniach. Wylęgające się z nich larwy rozpoczynają intensywne żerowanie drzewa, prowadząc do jego niszczenia. Sama ściga może wpaść do naszego domu przez uchylone okno, zupełnie przypadkiem, podczas nocnych lotów. Wówczas zobaczymy owada o ciele z wydłużonym odwłokiem i o bardzo długich czułkach, dłuższych niż całe jej ciało. Jeśli nie mieszkamy w domu z drewna, nie ma raczej powodów do obaw. Niestety w przypadku drewnianego domu czasem zdarza się przy braku odpowiedniej impregnacji drewna, że ściga może zaatakować dom, składając w drewnie jaja. Może to prowadzić do jego niszczenia. Jest ono tym groźniejsze, że długo może pozostać niezauważone. W naszym dziale ze szkodnikami możecie sprawdzić, jak wygląda ściga dębowa. Przybyszka amerykańska Przybyszka amerykańska to owad bardzo często mylony z prusakiem. Nic dziwnego, jest to jego daleka kuzynka. Zwraca uwagę swoją wielkością, to jeden z większych owadów spotykanych w Polsce, a mierzy nawet 5 cm. Posiada długie żyłkowane skrzydła w kolorze brązowym, a od prusaków odróżnia ją brak dwóch czarnych pasów. Uwagę za to zwracają długie czułki. Są ruchliwe tak jak u prusaka, a przybyszka amerykańska używa ich jako narządu orientacji. Przybyszka jest owadem przystosowanym do życia obok człowieka, żywi się resztkami, które zostają po przygotowywaniu żywności. Lubi wszelkiego rodzaju śmieci, żeruje na kale. Roznosi przez to choroby, bowiem bytuje na niej mnóstwo drobnoustrojów chorobotwórczych. Z tego powodu w przypadku namnożenia tego owada lepiej przeprowadzić zabieg zwalczający ją. Zdjęcie przybyszki amerykańskiej znajdziecie na naszej stronie ze szkodnikami. Dezynsekcja – Gdańsk, Gdynia, Sopot, Elbląg i inne miasta Serdecznie zapraszamy Państwa do korzystania z usług naszej firmy. Jesteśmy na rynku już ponad ćwierć wieku! Tak ogromne doświadczenie jest gwarancją, że zostaną Państwo obsłużeni należycie. W zależności od gatunku szkodnika użyjemy najlepszych dostępnych preparatów oraz dobierzemy jak najmniej uciążliwą metodę dezynsekcji. Zrobimy zabieg tak szybko, jak to możliwe. Mogą być Państwo pewni rzetelności usługi - bez niej nie byłoby możliwe przetrwanie na rynku naszej firmy przez tak wiele lat! Cieszymy się też z wielu pozytywnych ocen, jakie dostajemy od naszych Klientów. Mogą się Państwo z nimi zapoznać w wielu miejscach w internecie. Są dumą i motywacją do ciągłego rozwoju. Zapraszamy do kontaktu! Pracujemy na terenie miast takich, jak Gdańsk, Gdynia, Sopot, Elbląg oraz wielu innych w pobliży Gdańska. Mapkę obszaru naszej działalności znajdą Państwo poniżej. W razie wątpliwości jesteśmy do dyspozycji, można do nas dzwonić i pisać, a wszelkie dane kontaktowe znajdą Państwo w zakładce kontakt.

robak z długimi czułkami